ஸர்வத்ர ஶ்ரவணாகீர்ணம் ஸர்வத்ர மநஸாந்விதம் । ஸர்வதோ மநநாதீதம் ஸர்வத்ர பரமம் ஶிவம்
எல்லா இடங்களிலும் அது கேட்கப்படுகிறது; எல்லா இடங்களிலும் மனதுடன் கூடியுள்ளது; எல்லா இடங்களிலும் அது சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டது; எல்லா இடங்களிலும் அது உயர்ந்த mangalam ஆகும்.
ஸர்வதா ஸர்வகர்தாரம் ஸர்வஸங்கல்பிதார்ததம் । ஸர்வபூதாந்தராலஸ்தம் ஸர்வம் ஸர்வைகஸாதநம்
எப்போதும் அது எல்லாவற்றையும் செய்பவன்; எண்ணிய எல்லா பொருள்களையும் தரும்; எல்லா உயிர்களுக்குள் உறையும்; அது அனைத்தும், எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே வழி.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய தேவேஶம் அர்சயேத் விதிவத் ததஃ । விதாநம் அர்சநஸ்யேதம் ஶ்ரு'ணு ப்ரஹ்மவிதாம் வர
இவ்வாறு தேவாதிபதியை மனதில் வைத்து, முறையான முறையில் வணங்க வேண்டும்; இப்போது அந்த வழிபாட்டு முறையை கேள், பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே.
தேவம் ஸ்வஸம்விதாத்மாநம் நோபஹாரேண பூஜயேத் । ந தீபேந ந தூபேந ந புஷ்பவிபவார்பணைஃ
தன் சுய அறிவே ஆன தேவனை, பொருட்கள் கொண்டு வணங்கக் கூடாது; விளக்கால் அல்ல, தூபத்தால் அல்ல, மலர்களை அர்ப்பணிப்பதாலும் அல்ல.
நாந்நதாநாதிதாநேந ந சந்தநவிலேபநைஃ । ந ச குங்குமகர்பூரைர் போகைஶ் சித்ரைர் ந சேதரைஃ
உணவு வழங்குதல் அல்லது வேறு எந்த தானமும், சந்தனத்தை பூசுதல், குங்குமம், கற்பூரம், பலவகை இன்பங்கள் அல்லது வேறு எதுவும் இதனை அடைய முடியாது.
நித்யம் அக்லேஶலப்யேந ஶீதலேநாவிநாஶிநா । ஏகேநைவாம்ரு'தேநைஷ போதேந ஸ்வேந பூஜ்யதே
எளிதாகவும், சாந்தமாகவும், அழியாத அமுதுபோல் தன் அறிவால் மட்டும் இதனை எப்போதும் வழிபட முடியும்.
ஏதத் ஏவ பரம் த்யாநம் பூஜைஷைவ பரா ஸ்ம்ரு'தா । யத் அநாரதம் அந்தஸ்ஸ்தஶுத்தசிந்மாத்ரவேதநம்
உள் அமைதியான தூய அறிவை இடையறாது உணர்வதே உயர்ந்த தியானம்; இதுவே சிறந்த வழிபாடு என்று கூறப்படுகிறது.
பஶ்யஞ் ஶ்ரு'ண்வந் ஸ்ப்ரு'ஶஞ் ஜிக்ரந்ந் அஶ்நந் கச்சந் ஸ்வபஞ் ஶ்வஸந் । ப்ரலபந் விஸ்ரு'ஜந் க்ரு'ஹ்ணஞ் ஶுத்தஸம்விந்மயோ பவேத்
பார்க்கும் போது, கேட்கும் போது, தொடும் போது, மணம் பார்க்கும் போது, சாப்பிடும் போது, நடக்கும் போது, தூங்கும் போது, மூச்சுவிடும் போது, பேசும் போது, விட்டுவிடும் போது, பிடிக்கும் போது — எல்லாவற்றிலும் தூய அறிவாகவே இருப்பான்.
த்யாநாம்ரு'தேந ஸம்பூஜ்யஸ் ஸ்வயம் ஆத்மாயம் ஈஶ்வரஃ । பரமாஸ்வாதயுக்தேந முக்தேந குஸுமேஹிதைஃ
தியானம் என்ற அமுதத்தால், பேரின்பத்தோடும், விடுதலியோடும், விருப்பமான மலர்களால், இந்த ஆத்மாவை, அதே ஆண்டவனை, நாம் ஆராதிக்க வேண்டும்.
த்யாநோபஹார ஏவாத்மத்யாநம் ஹ்ய் அஸ்ய ஸமீஹிதம் । த்யாநம் அர்க்யம் ச பாத்யம் ச ஶுத்தஸம்வேதநாத்மகம்
ஆத்மாவைத் தியானிப்பதே உண்மையான அர்ப்பணமாகும்; அதற்காக தியானமே செய்ய வேண்டியது, தியானமே பாத்யமும் அர்க்யமும், தூய விழிப்புணர்வாகும்.
த்யாநஸம்வேதநம் புஷ்பம் தூபம் தீபம் பரம் விதுஃ । விநா தேநேதரேணாயம் ஆத்மா லப்யத ஏவ நோ
தியானமும் விழிப்புணர்வும் தான் உயர்ந்த பூவும், தூபமும், விளக்குமாக அறியப்படுகின்றன; இவை இல்லாமல் வேறு எதாலும் இந்த ஆத்மாவை அடைய முடியாது.
த்யாநாத் ப்ரஸாதம் ஆயாதஸ் ஸர்வலோகஸுகஶ்ரியம் । அயம் ஆத்மா முநே புங்க்தே தேஹே பூபோ க்ரு'ஹே யதா
தியானத்திலிருந்து அருள் பிறக்கிறது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆனந்த செல்வத்தை தருகிறது; இந்த ஆத்மா, முனிவரே, உடலில் ஒரு அரசன் வீடுபோல் அனுபவிக்கிறது.
த்யாநேநாநேந ஸுமுநே நிமேஷாம்ஸ் து த்ரயோதஶ । பூர்ணோ ऽபி பூஜயத்வ் ஈஶம் கோப்ரதாநம் லபேத வை
ஓ சிறந்த முனிவரே, இந்த தியானத்தின் மூலம், ஒருவன் பதிமூன்று கணங்கள் மட்டும் இறைவனை வழிபட்டாலும், ஒரு பசுவை தரும் புண்ணியம் நிச்சயமாக கிடைக்கும்.
பூஜயித்வா நிமேஷாணாம் ஶதம் ஏகம் இதி ப்ரபும் । அஶ்வமேதஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய பலம் ஆப்நோதி மாநவஃ
ஒரு நூறு கணங்கள் இறைவனை வழிபட்டால், மனிதன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.
த்யாநபல்யுபஹாரேண ஸ்வயம் ஆத்மாநம் ஆத்மநா । கடிகாம் பூஜயேத் யஸ் து ராஜஸூயம் லபேத ஸஃ
தியானம் எனும் பலியால், தன்னைத் தானே வழிபடும் ஒருவர், ஒரு களஞ்சிய நேரம் வழிபட்டால், ராஜசூய யாகத்தின் பலன் அவருக்கு கிடைக்கும்.
மத்யாஹ்நபூஜநாத் இத்தம் ராஜஸூயைகலக்ஷபாக் । திவஸம் பூஜயித்வைவம் பரே தாம்நி வஸேந் நரஃ
இவ்வாறு, நடு பகலில் வழிபட்டால் ராஜசூய யாகத்தின் முழுப் பலனும் கிடைக்கும்; இப்படியே ஒருநாள் முழுவதும் வழிபட்டால், மனிதன் பரம பதத்தில் வாழ்வான்.
ஏஷோ ऽஸௌ பரமோ யோக ஏஷா ஸா பரமா க்ரியா । பாஹ்யஸம்பூஜநம் ப்ரோக்தம் ஏதத் உத்தமம் ஆத்மநஃ
இதுவே உயர்ந்த யோகம்; இதுவே சிறந்த செயல். வெளிப்படையான வழிபாடு என்று கூறப்படுவது இதுவே, ஆன்மாவுக்காக மிகச் சிறந்தது.
ஏதத் பவித்ரம் அகிலாகவிநாஶஹேதும் யஸ் த்வ் ஆசரிஷ்யதி நரஃ க்ஷணம் அப்ய் அகிந்நஃ । தம் வந்தயிஷ்யதி ஸுராஸுரலோகபூகஃ ப்ராப்தாஸ்பதம் ஜகதி மாம் இவ லோகஸாரம்
யார் இந்த தூய்மையான, எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும் முறையை ஒரு கணம் கூட சோர்வின்றி மேற்கொள்கிறார்களோ, அவரை தேவர்கள், அசுரர்கள் அனைவரும் உலகில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர் என்று மதிப்பார்கள்; உயிர்களின் சாரம் எனும் என்னைப் போல.
பாவநம் பாவநாநாம் யத் யத் ஸர்வதமஸாம் க்ஷயஃ । தத் இதாநீம் ப்ரவக்ஷ்யே ऽஹம் அந்தஃபூஜநம் ஆத்மநஃ
எல்லாவற்றையும் தூய்மைப்படுத்துவனவற்றில் மிகத் தூய்மையானதும், எல்லா இருளையும் நீக்கும் ஒன்றும், ஆன்மாவின் உள்ளார்ந்த வழிபாடும் என்னும் இதை இப்போது நான் விளக்குகிறேன்.
கச்சதஸ் திஷ்டதஶ் சைவ ஜாக்ரதஸ் ஸ்வபதோ ऽபி வா । ஸர்வாசாரவதஃ பூஜா நித்யத்யாநாத்மிகா த்வ் இயம்
நடக்கும்போது, நிற்கும்போது, விழிப்பிலும், தூக்கத்திலும் கூட, எல்லா செயல்களிலும் இந்த வழிபாடு எப்போதும் தியானமாக இருந்து தொடர வேண்டும்.
நித்யம் ஏவ ஶரீரஸ்தம் இதம் த்யாயேத் பரம் ஶிவம் । ஸர்வப்ரத்யயகர்தாரம் ஸ்வயம் ஆத்மாநம் ஆத்மநா
எப்போதும் உடலுக்குள் தங்கி, எல்லா அனுபவங்களுக்கும் காரணமான அந்த உயர்ந்த ஆனந்தத்தை, தானே தன்னைத் தானாகத் தியானிக்க வேண்டும்.
ஶயாநம் உத்திதம் சைவ வ்ரஜந்தம் அத வா ஸ்திதம் । ஸ்ப்ரு'ஶந்தம் அபிதஸ் ஸ்பர்ஶாம்ஸ் த்யஜந்தம் அத வாபிதஃ
படுத்திருக்கும்போதும், எழுந்திருக்கும்போதும், நடக்கும்போதும், நின்றிருக்கும்போதும், எல்லா புறவிஷயங்களையும் தொடும்போதும், அவற்றை விட்டுவிடும்போதும் கூட, எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
புஞ்ஜாநம் ஸந்த்யஜந்தம் ச போகாந் ஆபோகபீவராந் । பாஹ்யார்தகணகர்தாரம் ஸர்வகார்யஸ்வரூபதம்
இன்பங்களை அனுபவிக்கும்போதும், விட்டு விடும்போதும், புறவிஷயங்களில் ஈடுபடும்போதும், எல்லா செயல்களிலும் தானே காரணம் என்பதை உணர வேண்டும்.
தேஹலிங்கேஶ்வராந்தஸ்ஸ்தம் த்யக்தலிங்காந்தராதிகஃ । யதாப்ராப்தார்தஸம்வித்த்யா போதலிங்கம் ப்ரபூஜயேத்
உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த ஆண்டவரை அடைந்து, மற்ற எல்லா உள் குறியீடுகளையும் விட்டுவிட்டு, எது கிடைக்கிறதோ அதில் விழிப்புணர்வுடன் அந்த அறிவின் குறியீட்டை வணங்க வேண்டும்.
ப்ரவாஹாபதிதார்தஸ் து ஸம்போதஸ்நாநஶுத்திமாந் । நித்யாவபோதார்ஹணயா போதலிங்கம் ப்ரபூஜயேத்
உலக விஷயங்களின் ஓட்டத்தில் மனம் இழுந்தாலும், விழிப்புணர்வின் நீராடலில் தூய்மையடைந்தவன், எப்போதும் விழிப்புணர்வின் சின்னத்தை நிலையான அறிவால் வழிபட வேண்டும்.
ஆதித்யபாவநாபோகபாவிதாம்பரபாஸ்கரம் । ஶஶாங்கபாவநாபோகபாவிதேந்தும் ஸதோதிதம்
சூரியனைத் தியானிப்பதன் பயிற்சியில் உருவான ஆகாயத்தில் பிரகாசிக்கும் சூரியனை, சந்திரனைத் தியானிப்பதன் பயிற்சியில் உருவான எப்போதும் எழுந்திருக்கும் சந்திரனை, அவன் மனத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும்.
ப்ரதிபாதபதார்தௌகநித்யாவகதஸம்விதம் । த்வாரைர் வஹந்தம் ஶாரீரைர் முகே ப்ராணஸ்வரூபிணம்
மனதில் தோன்றும் பொருட்களின் கூட்டத்தை எப்போதும் அறிந்து கொள்ளும் அந்த அறிவை, அறிவின் வாயிலாக உடலின் வாயில்களில் உயிராக வாயிலில் மூச்சாக வெளிப்படும் சக்தியாக அவன் தியானிக்க வேண்டும்.
ரஸீக்ரு'தரஸம் ப்ராணஸ்வாந்தோதாத்ததுரங்கமம் । ப்ராணாபாநரதாரூடம் கூடம் அந்தர்குஹாஶயம்
உணர்வின் சாரத்தை அனுபவிக்கும், உள்ளத்தின் உயர்ந்த குதிரையாக, உள்மூச்சும் வெளியுமூச்சும் எனும் இரு ரதங்களில் ஏறி, உள்ளிருக்கும் அந்த மறைந்த உயிர்சக்தியை அவன் தியானிக்க வேண்டும்.
ஜ்ஞாதாரம் ஜ்ஞேயத்ரு'ஷ்டீநாம் கர்தாரம் ஸர்வகர்மணாம் । போக்தாரம் ஸர்வபோஜ்யாநாம் ஸ்மர்தாரம் ஸர்வஸம்விதாம்
அறிவுக்குரிய எல்லாவற்றையும் அறிந்தவராகவும், எல்லா செயல்களையும் செய்வவராகவும், எல்லா அனுபவங்களையும் அனுபவிப்பவராகவும், எல்லா அறிவுகளையும் நினைவுபடுத்துபவராகவும் அவர் தியானிக்க வேண்டும்.
ஸம்யக்ஸம்விதிதாங்கௌகம் பவபாவநபாவிதம் । ஆபாஸபாஸநம் பூரி ஸர்வகம் சிந்தயேச் சிவம்
அறிவின் பல்வேறு கூறுகளாக நன்கு புரிந்துள்ளவராகவும், இருப்பின் சிந்தனையால் உருவானவராகவும், தோற்றமிக்க அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துபவராகவும், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவராகவும், பரிபூரணமான சிவனை அவர் மனதில் நிறுத்த வேண்டும்.