ஏஷா த்ரு'க் சேத்யகலநாத் அநாமார்தபதம் கதா । ப்ரஹ்மாத்மத்வாதிஶப்தார்தாத் அதீதோதேதி கேவலம்
இந்த பார்வை, காண்பதும் காணப்படுவதும் மறைந்து, பெயரும் பொருளும் கடந்த நிலையில், 'பிரம்மம்', 'ஆத்மா' போன்ற சொற்களின் அர்த்தங்களையும் தாண்டி, தூய தன்மையாக எழுகிறது.
ஸ்தைர்யேண காலதஸ் ஸ்வாச்ச்யாந் நிஷ்கலங்கபதாத்மநா । துர்யாதீதாதிநாமத்வாத் அபி யாதி பரம் பதம்
நிலைத்திருக்கும் மனம், காலப்போக்கில் தூய்மை, குற்றமற்ற நிலை ஆகியவற்றால், 'நான்கையும் கடந்தது' என்று அழைக்கப்படுவதாலும், அது உன்னதமான நிலையை அடைகிறது.
ஸா பராத் பரமா காஷ்டா ப்ரதாநம் ஶிவபாவதஃ । நித்யைகா நிரவச்சேத்யா த்ரு'தீயா பாவநீ ஸ்திதிஃ
அது எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது, எல்லா எல்லையையும் கடந்தது, நல்லதின் முதன்மை நிலை; மூன்றாவது தூய்மையான தங்கும் இடம், என்றும் ஒரே ஒன்று, பிரிக்க முடியாதது.
சிரம் அஸ்யாம் ப்ரதிஷ்டாயாம் ஸர்வாஶாத்வாநதூரகா । ஸா மமாப்ய் அங்க வசஸாம் ந ஸமாயாதி கோசரம்
அந்த நிலையில் நீண்ட நாட்கள் நிலைத்திருந்தாலும், எல்லா வழிகளும் ஆசைகளும் தொலைவில் போய் விடுகின்றன; அன்பானவனே, எனக்கே அந்த நிலை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது.
த்ரிமார்ககலநாதீதம் இதி தே கதிதம் முநே । திஷ்டைதஸ்மிந் பதே நித்யம் இதி தேவஸ் ஸநாதநஃ
முனிவரே, மூன்று வழிகளையும் கடந்ததை உனக்கு கூறினேன்; நீ எப்போதும் இந்த நிலையில் நிலைத்திரு, சனாதன தேவனே.
ஏதந்மயம் இதம் விஶ்வம் முநே தந்மயவேதநாத் । ஸத்யஸம்வேதநாந் நேதம் ந ச நேதம் முநீஶ்வர
முனிவரே, இந்த உலகம் அனைத்தும் அதிலிருந்தே உருவானது; உண்மையான அறிவால் அதையே தன்னை அறிந்தால், இது இது அல்ல, இது அல்லாததும் அல்ல, முனிவர்களின் தலைவனே.
நேதம் ப்ரவர்ததே கிஞ்சிந் நேதம் கிஞ்சித் நிவர்ததே । ஶாந்தம் ஸமஸமாபாஸம் அகம் ஏவ ககோஶவத்
இங்கு எதுவும் தோன்றுவதில்லை, எதுவும் மறையுவதில்லை; எல்லாம் அமைதியாக, ஒரே மாதிரியாக, பிரிவில்லாமல், ஒரு குடத்தின் உள்ளே வானம் இருப்பதைப் போல இருக்கிறது.
அத்வைதைக்யாத் அஸங்க்ஷோபாத் கநாகநதயா ததா । அவிகாராதிமத்த்வாச் ச நித்யாநித்யதயா சிரம்
ஒன்றான தன்மை, அசையாத நிலை, தடிப்பும் நுண்மையும், மாற்றமில்லாத தன்மை, ஆரம்பங்களின் இருப்பும், நிலையானதும் நிலையற்றதும் என்ற வேறுபாடும் நீண்ட காலமாக உள்ளது.
சித்கநாத்மதயா ஶைலகோஶாநாம் ஜகதாம் அபி । மநாக் அபி ந பேதோ ऽஸ்தி ஸதாம் அப்ய் அஸதாம் இவ
அறிவால் சூழப்பட்ட மலைகள் போன்ற உலகங்களிலும், உண்மையானவையோ பொய்யானவையோ என்ற பேதம் சிறிதும் இல்லை.
ஸமஸ்தம் ஸச் சிவம் ஶாந்தம் அதீதம் வாக்விலாஸதஃ । ௐ இத்ய் அஸ்ய ச தந்மாத்ராத் துர்யாம்ஶாத் பரம் ௐ இதி
எல்லாமும் சத்தியம், மங்களம், அமைதி, வாக்கின் விளையாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டது; 'ஓம்' என்பதன் சாரமும், நான்காவது நிலையைத் தாண்டிய உயர்ந்த நிலையில் 'ஓம்' என்பதே உள்ளது.
இத்ய் உக்தவாந் அமலத்ரு'க் பரிணாமதோ ऽஸ்மிந் ஸ்பாரே பதே ஸமுபஶாந்தரவாபிராமஃ । தூஷ்ணீம் அதிஷ்டத் அமுநா முநிநா ச ஸார்தம் ஸம்ஶாந்தவ்ரு'த்திர் அத தத்ர முஹூர்தம் ஈஶஃ
இவ்வாறு தூய பார்வையுடன் உரைத்தபின், எல்லாம் நிறைந்த, மாற்றமில்லாத நிலையின் அமைதியில் இனிமையாக இருந்த இறைவன், அந்த முனியுடன் சேர்ந்து, மனம் முற்றிலும் அமைதியாக, அங்கே ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார்.
ததோ முஹூர்தேந ஹரோ கௌரீகமலிநீஸரஃ । மத்விகாஸோந்முகஸ் ஸ்வைரம் விகாஸம் பஹிர் ஆததே
அதற்குப் பிறகு ஒரு கணம் கழித்து, பார்வதி போன்ற கமலப்பூவில் மலர்வதைப் போல், ஹரன், முகம் மலர்ந்து, என்னை நோக்கி மெதுவாக திரும்பினார்.
த்ரு'க்த்ரயம் தர்ஶயாம் ஆஸ முகாத் காலவஶோதிதம் । ரோதஸ்ஸமுத்ககாத் அர்கரத்நராஶிம் இவோதிதம்
அவர், காலத்தின் வலிமையால் வாயிலிருந்து எழுந்து, மலை உச்சியில் இருந்து சூரியக்கற்கள் எழும் போல், மூன்று வகையான பார்வையையும் எனக்குக் காட்டினார்.
அகாலத்வாதஶாதித்யதிநதேஜஸ் ஸ ஸம்ஹரந் । நிஶாம் அநாஶயம்ஶ் சேஷத் ஈஶோ மாம் ஆஹ மாநிதம்
அந்த இறைவன், காலத்திற்கு ஏற்றாத பன்னிரண்டு சூரியனின் ஒளியைக் களைந்து, இரவையும் எஞ்சாமல் நிறுத்தி, மென்மையாக அசைந்து, மரியாதையுடன் என்னிடம் பேசினார்.
முநே மநநம் ஆஹூய ஸ்வஸத்தைவாஶு மீயதாம் । த்வம் அர்தம் ஆஹராஹார்யம் பவநஸ் ஸ்பந்ததாம் இவ
முனிவரே, சிந்தனையை அழைத்து, உன் உள்ளத்தை விரைவில் ஆராய்ந்து பார்; காற்று அசைவைக் கொண்டு வருவது போல, நீயும் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய பொருளை வெளிப்படுத்து.
த்ரஷ்டவ்யம் இஹ யத் கிஞ்சித் தத் த்ரு'ஷ்டம் கிம் ஶமப்ரமைஃ । ந ஹி ஹேயம் உபாதேயம் வேஹ பஶ்யாமி தத்விதஃ
இங்கு எதைப் பார்க்க வேண்டுமோ, அது பார்த்தவுடன், மீண்டும் கலக்கம் அல்லது அமைதியில் என்ன பயன்? உண்மையை அறிந்தவர்களுக்கு, இங்கு எதையும் தள்ளி வைக்கவும், ஏற்கவும் ஒன்றும் இல்லை என்று நான் காண்கிறேன்.
ஶாந்த்யஶாந்திமயாந் ஏதாந் விகல்பாந் கலிதாந் அஸி । விபுத்தவாந் யதாஸ்தித்யா த்வம் த்வம் ஏவ பவாத்மத்ரு'க்
அமைதி, அமைதியின்மை ஆகிய எண்ணங்களை நீ விட்டுவிட்டாய்; விழிப்புடன், நீ உன்னைப் பார்த்து, உன் இயல்பாகவே நீயே இருக்கிறாய்.
இமாம் த்ரு'ஶ்யதஶாம் ஆஶு பாலபோதாய வா புநஃ । ஸமாஶ்ரித்ய மதுக்தம் த்வம் ஶ்ரு'ணு தூஷ்ணீம்ஸ்திதேந கிம்
குழந்தையின் புரிதலுக்காக, இந்தக் காணக்கூடிய நிலையை விரைவில் ஏற்று, நான் சொல்வதைக் கேள்; அமைதியாக இருப்பதில் என்ன பயன்?
இத்ய் உக்த்வா பாஹ்யபோதஸ்தம் மாம் அவேக்ஷ்ய த்ரிஶூலத்ரு'த் । குர்வந் ப்ராஹரத் அஜ்யோத்ஸ்நாஸரஸீந்தும் ஸிதோத்பலம்
இதைச் சொல்லிவிட்டு, வெளிப்புற உணர்வில் நிலைத்திருந்த என்னை நோக்கி, மும்முருவாள் ஏந்தியவன், அந்த வெண்மையான தாமரையை, சந்திர ஒளியில் மின்னும் ஏரியில், தாக்கினான்.
ஔதாஸீந்யேந தேஹாநாம் சித் ஸ்வஸ்பந்தேஷு காரணம் । ததாத்மநாம் அதத்த்வாநாம் ஶூந்யம் கம் இவ பூருஹாம்
உடல்களைப் பொருட்படுத்தாமல், அந்த அறிவு தான் அவற்றின் இயக்கத்திற்கு காரணமாகிறது; ஆன்மாவுடன் ஒன்றாக இருப்பவர்களுக்கும், உண்மை அறியாதவர்களுக்கும், அது மரங்களுக்கு ஆகாயம் போல வெறுமையாக உள்ளது.
சிதா ஸஞ்சேத்யதே தேஹோ ந து ஸஞ்சால்யதே க்வசித் । ப்ரபுர் த்ரஷ்டைவ பவதி கர்தா பவதி கர்மக்ரு'த்
அறிவு உடலை உணர்கிறது, ஆனால் அதை எப்போதும் இயக்குவதில்லை; அதனை அடைந்தவன் பார்வையாளர் ஆகிறான், செய்பவன் செயல்களைச் செய்பவனாகவே இருக்கிறான்.
ப்ராணேநேதம் தேஹகேஹம் பரிஸ்புரதி யந்த்ரவத் । ப்ராணஹீநம் பரிஸ்பந்தம் த்யக்த்வா திஷ்டதி மூகவத்
உயிர் சக்தியால் இந்த உடல் வீடு இயந்திரம் போல அசைகிறது; உயிர் இல்லாமல் அது அசைவைக் கைவிட்டு, ஊமையாக அமைதியாக நிற்கிறது.
சாலநீ பாவநீ ஶக்திஶ் ஶக்திஸ் ஸம்வேதநீ சிதேஃ । ஸாமூர்தா காத் அபி ஸ்வச்சா ஸ்வஸத்தைவாத்ர காரணம்
நடப்பதும் தூய்மையாக்கும் சக்தியும், அந்த அறிவின் சக்தியே; அதுவே உணர்வும் ஆகும். அது உருவமற்றதும் வெளிச்சமானதும் ஆகினும், அதன் சொந்த இருப்புதான் இங்கு எல்லாம் காரணம்.
விநஶ்யதஃ ப்ராணதேஹௌ வியோகாத்மக ஏவ ச । சிதாத்மா காத் அபி ஸ்வச்சோ ந விநஶ்யதி கிம் ப்ரமைஃ
உயிரும் உடலும் அழிந்தால், பிரிவு நிகழும்; ஆனாலும் அறிவின் சாரம் விண்ணிலும் தெளிவாகத் திகழும், அது அழிவதில்லை—இதில் ஏன் குழப்பம்?
மநஃப்ராணமயே தேஹே சித்தத்த்வம் பரிராஜதே । மகுரே சாமலாபாஸே ப்ரதிபிம்பம் ப்ரவர்ததே
மனமும் உயிரும் சேர்ந்த உடலில் அறிவின் சாரம் ஒளிவிடுகிறது; அது களங்கமற்ற கண்ணாடியில் தோன்றும் பிரதிபலிப்பைப் போல்.
ஸத் அப்ய் அக்ரகதம் வஸ்து ப்ரதிபிம்பக்ரியாம் ப்ரதி । யதா நாஸ்தி மலோபேதே மகுரே முநிநாயக
ஓ முனிவர் தலைவனே, ஒரு பொருள் முன்னால் இருந்தாலும், களங்கமற்ற கண்ணாடியில் பிரதிபலிப்பு நிகழாது.
ததா நாஸ்தி கதப்ராணே வித்யமாநே ऽபி தேஹகே । ஸர்வகாபி சித் அந்யூநா போதஸ்பந்தாதிகம் ப்ரதி
உயிர் விட்டு வெளியேறிய பிறகு, உடல் இருந்தாலும், அந்த பரவலாகிய அறிவு எதிலும் குறையாமல் இருந்தாலும், அறிவு அசைவுகள் போன்றவை வெளிப்படுவதில்லை.
போதாத் கலங்கவிகலா சித் ஏவ பரமா ஶிவம் । விதுர் தேவம் ததப்யாஸம் ஸர்வஸத்தார்ததம் ததா
அறிவே குற்றமோ குறையோ இல்லாதது, உயர்ந்ததும் Mangalam ஆனதும். அறிவை உணரும் ஞானிகள் அதையே தெய்வம் என்று அறிவார்கள்; அதில் நிலைத்திருப்பதால் எல்லா உயிர்களுக்கும் பயன் கிடைக்கும்.
ஸ ஹரிஸ் ஸ ஶிவஸ் ஸோ ऽஜஸ் ஸ ப்ரஹ்மா ஸ ஸுரேஶ்வரஃ । அநிலாநலசந்த்ரார்கவபுஸ் ஸ பரமேஶ்வரஃ
அவரே ஹரி, அவரே சிவன், அவரே அஜன், அவரே பிரம்மா, அவரே தேவர்களின் தலைவன்; காற்றும், அக்கினியும், சந்திரனும், சூரியனும் அவருடைய உருவம்; அவரே பரம ஈஸ்வரன்.
ஸ ஏவ ஸர்வகாத்மாத்மா சித் ஸம்விச் சேதநஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ । தேவேஶோ தேஹப்ரு'த் தாதா தேவதேவோ திவஸ்பதிஃ
அவரே எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆத்மா, அறிவின் சாரம், உணர்வு, நினைவு; அவர் தேவர்களின் தலைவன், உடலைக் காத்தவர், படைப்பாளர், தேவாதி தேவன், வானத்தின் ஆண்டவன்.