தேஶகாலக்ரியாஸத்தாநியத்யாத்யாஶ் ச ஶக்தயஃ । சிதாத்மிகா ஏவ சிதேஸ் ஸத்த்வாத் ஸம்பதிதாஸ் ஸ்வதஃ
உள்ளது, ஒழுங்கு, இடம், காலம், செயல் ஆகிய சக்திகள் அனைத்தும் அறிவின் இயல்பே; அவை அறிவிலிருந்து தோன்றுவதால், தானாகவே நிலைபெற்றுள்ளன.
சிச் ச சர்சிதசேத்யேஹ சித் ப்ரஹ்மாத்யபிதா ஸ்ம்ரு'தா । யதா வீச்யபிதார்ஹத்வே ஸ்திதம் அம்பு தரங்கிதம்
இங்கு அறிவும், அறியும் மனமும், அறியப்படும் பொருளும் எல்லாம் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன; அலை உருவம் எடுத்த நீர், அலை என்று பெயர் பெற்றது போல.
அஹம்பாவதரங்கஸ்ய சித்விலாஸமஹாம்புதேஃ । தரங்கிதத்வம் இவ யந் ந தாவச் சேத்யதாம் கதம்
என்கிற 'நான்' என்ற எண்ணம், அறிவின் பேர்கடலில் எழும் ஒரு அலைபோல, இன்னும் வெளிப்படையாக உணரப்படாததாய் உள்ளது.
தத் ஏதத் பரமம் ப்ரஹ்ம ஸத்யேஶ்வரஶிவாதிபிஃ । ஶூந்யைகபரமாத்மாதிநாமபிஃ பரிகீயதே
அந்த பரம பிரம்மம், உண்மை, இறைவன், சிவன், வெறுமை, ஒரே ஆத்மா என்று ஞானிகள் பல பெயர்களால் போற்றுகின்றனர்.
ஏவம்ரூபபதாதீதம் யத் ரூபம் பரமாத்மநஃ । தந் ந நாமார்ஹம் அமலம் விஷயோ ந கிராம் ச தத்
அந்த பரமாத்மாவின் உண்மையான வடிவம் எல்லா உருவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது; அதற்கு பெயர் சூட்ட இயலாது, அது களங்கமற்றது, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது.
யத் இதம் த்ரு'ஶ்யதே தஸ்யாஸ் தல் லதாயா மஹாசிதேஃ । பலபல்லவபுஷ்பாதி ந பிந்நம் தந்மயம் யதஃ
இங்கே எது காணப்படுகிறதோ, அது அந்த மகா அறிவிலிருந்து வேறல்ல; ஒரு கொடியில் கனிகள், இலைகள், மலர்கள் எல்லாம் அதிலிருந்தே உருவாகும் போல, இவை அனைத்தும் அதையே சார்ந்தவை.
மஹாசிச்சேத்யசயநாச் சித் பவத்ய் அபிதாவதீ । ஸா ஜீவத்வம் ஸ பாஹ்யத்வம் தத் அத்வி த்வீவ பஶ்யதி
பெரும் அறிவில் பல பொருட்கள் சேரும் போது, அந்த அறிவே வெளிப்படையாக ஓடிப்போவது போல் தோன்றுகிறது. அது தனிப்பட்ட உயிராகவும், வெளிப்புறமாகவும் மாறி, இரட்டையாய் இருக்கின்றது போல தெரிகிறது.
ஸ்வயம் அந்யேயம் அஸ்மீதி பாவயித்வா ஸ்வபாவதஃ । அந்யதாம் இவ ஸம்யாதி ஸ்வஸங்கல்பாத்மிகாம் ஸ்வதாம்
அது தானாகவே 'நான் இதுவும், அது வேறும்' என்று நினைத்து, தன் இயல்பால், தானாகவே வேறுபட்டதாக தோன்றுகிறது.
அகலங்கேந ரூபேண ரூபம் யத் ஸ்வகலங்கவத் । ஸம்ஸாரபதிதம் ப்ராப்ய சேதநேநைவ சேதிதம்
மிகவும் தூய வடிவமுள்ளது, தன் குறையால் கலங்கியதாகத் தோன்றி, பிறப்பும் இறப்பும் கொண்ட உலகில் விழுந்து, அறிவால் மட்டும் அறியப்படுகிறது.
சித்வபுஸ் ஸ்வயம் ஏவைதத் ஏகதோ யாதி ஜீவதாம் । சித்தத்த்வஸ்யாவபாஸேந ஜீவோ ஜீவதி தந்மயஃ
அறிவின் இந்த வடிவம், ஒரு பக்கத்தில் உயிராக மாறுகிறது; மனத்தின் சாயலில் உயிர் உயிராக வாழ்கிறது, அது அதனுடைய சுயம் ஆகி.
ஆதிவாஹிகதேஹா சிஜ் ஜீவதாம் ஸமுபாகதா । பாவநாத் பஞ்சகீபூதா த்ரவ்யம் அஸ்மீதி வேத்த்ய் அலம்
அதிக நுட்பமான உடல் என்பது அறிவாகும்; அது உயிர்களுக்கு வந்து, மனதில் உருவாக்கும் கற்பனையால் ஐந்து பொருள்களால் ஆனதாக மாறி, 'நான் இந்த உடலே' என்று உணர்கிறது.
தத் த்ரவ்யம் ப்ராணிநா புக்தம் ஆஶு கச்சதி வீர்யதாம் । ததோ ऽஹம் ப்ராணவாஞ் ஜாதோ வேத்தீத்ய் அநுபவாத்மகம்
அந்த உடல் உயிரினால் அனுபவிக்கப்படும்போது, அது விரைவில் சக்தியாக மாறுகிறது; அதிலிருந்து 'நான் உயிருடன் இருக்கிறேன்' என்ற உணர்வு தோன்றுகிறது, அது அனுபவத்தின் இயல்பாகும்.
அஹந்தாதிக்ரமேணாஶு பஞ்சகாநுபவக்ரமாத் । ஸ்தாவரம் ஜங்கமம் யத் யத் வேத்தி தத் தத் பவத்ய் அலம்
அகம்பாவம் முதலியவற்றின் வரிசையிலும், ஐந்து பொருட்களின் அனுபவம் தொடர்ச்சியாக நிகழ்வதாலும், எந்த நிலையானது அல்லது இயக்கமுள்ளது அறியப்படுகிறதோ, அது தானாகவே அதுவாக மாறுகிறது.
காகதாலீயயோகேந த்ரு'டாப்யாஸக்ஷயேண ச । வாஸநாந்தரஸம்ஶ்லேஷாத் பூர்வம் ஆகாரம் உஜ்சதி
யாதொரு சீரற்ற சந்திப்பாலும், பழக்கத்தின் வலிமை குறைவதாலும், மற்றொரு எண்ணம் கலப்பதாலும், முன்பு இருந்த உருவம் விட்டு விடப்படுகிறது.
த்வித்வஸ்வஸம்விதா த்வித்வம் ஏகஸ்யைவ ப்ரவர்ததே । பும்ஸோ வேதாலஸம்பர்காத் வேதால இவ பாஸுரஃ
இருமை என்ற எண்ணம் தோன்றும்போது, ஒரே ஆத்மாவிலேயே இருமை தோன்றுகிறது; அது போலவே, பேய் தொடும் போது ஒரு மனிதன் பேயைப் போலத் தோன்றுவான்.
அத்வித்வவேதநாத் த்வித்வம் ஆத்மநோ விநிவர்ததே । ந கரோமீதி ஸங்கல்பாத் புருஷஸ்யேவ கர்த்ரு'தா
ஒருமை என்ற அறிவு வந்தவுடன், தன்னுள் இருமை மறைந்து விடுகிறது; அது போல, 'நான் செய்கிறேன் இல்லை' என்று எண்ணும்போது, மனிதனுக்குள் செய்பவர் என்ற உணர்வு போய்விடுகிறது.
பரமார்ததயா த்வித்வம் ந கிலாத்மநி வித்யதே । அவிகாராதிமத்த்வேந ஸர்வகத்வேந ஸர்வதா
உண்மையில், ஆத்மாவுக்குள் இருமை என்றது எப்போதும் இல்லை; அது எப்போதும் மாறாதது, எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம், எங்கும் நிறைந்தது.
யத் ஸ்வஸங்கல்பரசிதம் அஸங்கல்பக்ஷயம் ஹி தத் । யதா முநே மநோராஜ்யம் கந்தர்வநகரம் யதா
ஓ முனிவரே, மனக்கற்பனையால் உருவானது, கற்பனை முடிந்தவுடன் மறைந்து விடுகிறது; அது போல, மனத்தில் உருவான ராஜ்யம் அல்லது கந்தர்வ நகரம் போல் அது இல்லாததாகி விடுகிறது.
ஸங்கல்பரசநம் க்லேஶோ ந ஸங்கல்பவிநாஶநம் । ஸங்கல்பயத்நோ கந்தர்வபுர்யாஸ் ஸ்ரு'ஷ்டௌ ந து க்ஷயே
கருத்துகளை உருவாக்குவதில்தான் துன்பம் உள்ளது; அவற்றை அழிப்பதில் இல்லை. கற்பனை செய்து உருவாக்கும் முயற்சி, அந்த கந்தர்வ நகரம் தோன்றும் போது இருக்கிறது; அழியும் போது இல்லை.
புஷ்டஸங்கல்பமாத்ரேண யத் இதம் துஃகம் ஆகதம் । தத் அஸங்கல்பமாத்ரேண க்ஷயி காத்ர கதர்தநா
வலுவான எண்ணங்களால் வந்த துன்பம், எண்ணங்கள் இல்லாமல் இருந்தால் தானாகவே மறைந்து விடும்; இதில் இன்னும் ஏன் பிடிவாதம் பிடிக்க வேண்டும்?
யத் கிஞ்சித் அபி ஸங்கல்ப்ய நரோ துஃகே நிமஜ்ஜதி । ந கிஞ்சித் அபி ஸங்கல்ப்ய ஸுகம் அக்ஷயம் அஶ்நுதே
ஒருவன் ஏதேனும் ஒன்றை கற்பனை செய்தால், அவன் துன்பத்தில் மூழ்குகிறான்; எதையும் கற்பனை செய்யாமல் இருந்தால், முடிவில்லா ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.
ஸங்கல்பவ்யாலநிர்முக்தம் ஸ்திதம் சேத் தவ சேதநம் । ததாநந்தவநோத்யாநே த்வம் உச்சைஃ பரிராஜஸே
உன் மனம் எண்ணங்களெனும் பாம்பிலிருந்து விடுபட்டு அமைதியாக இருந்தால், நீ ஆனந்தத்தின் தோட்டத்தில் பிரகாசமாக ஒளிர்வாய்.
ஸ்வவிவேகாநிலைஃ க்ரு'த்வா ஸங்கல்பஜலதக்ஷயம் । பராம் நிர்மலதாம் ஏஹி ஶரதீவ நபோऽந்தரம்
உன் புத்தியின் தெளிவால் எண்ணங்களின் மேகத்தை விரட்டிப் போக்கி, அகிலத்தில் அகிலம் போல, அகிலமான பரிசுத்தி அடை.
ஸங்கல்பஸரிதம் மத்தாம் மதியந்த்ரேண ஶோஷயந் । தத்ரோஹ்யமாநம் ஆத்மாநம் ஸமாஶ்வாஸ்ய பவாமநாஃ
மனதின் கருவியால் மதமான எண்ணங்களின் ஆற்றை உலர்த்தி, அங்கே உன் ஆத்மாவை ஆறுதல் அளித்து அமைதியாகு.
ஸங்கல்பாநிலநிர்தூதம் ப்ராந்தம் பர்ணத்ரு'ணாம்ஶவத் । பூதாகாஶே த்வம் ஆத்மாநம் அவலம்ப்யாவலோகய
எண்ணங்களின் காற்றால் அலைக்கழியும் இலைகளும் புல்துகள்களும் போல் அலைந்தாலும், உயிர் வெளியில் உன் ஆத்மாவை நம்பி கவனமாக நோடு.
ஸ்வஸங்கல்பககாலுஷ்யம் விநிவார்யாத்மநாத்மநஃ । பரம் ப்ரஸாதம் ஆஸாத்ய பரமாநந்தவாந் பவ
உன் எண்ணங்களின் மாசை நீயே நீக்கி, உயர்ந்த தெளிவை அடைந்து, பரமானந்தம் நிறைந்தவனாக இரு.
ஸர்வஶக்திதயேஹாத்மா யத் யதா பாவயத்ய் அலம் । தத் ததா பஶ்யதி ததா ஸ்வஸங்கல்பவிஜ்ரு'ம்பிதம்
இங்கு எல்லா சக்திகளும் உடைய ஆன்மா, தானே நினைப்பதுபோலவே அனைத்தையும் காண்கிறது; தன் எண்ணத்தால் உருவானதை, தானே நினைத்தபடியே காண்கிறது.
ஸங்கல்பமாத்ரம் ஏவேதம் ஜகந் மித்யா ஸமுத்திதம் । அஸங்கல்பநமாத்ரேண ப்ரஹ்மந் க்வாபி விலீயதே
இந்த உலகம் வெறும் கற்பனை மட்டுமே; அது உண்மையல்ல, கற்பனை முடிந்தால், பரமத்துவமே, அது எங்கோ மறைந்து விடுகிறது.
ஸங்கல்பவாதவலிதம் ஜந்மஜ்வாலாகதம்பகம் । அஸங்கல்பாநிலஸ்பர்ஶாத் தீபவத் பரிஶாம்யதி
கற்பனை என்னும் காற்றால் ஊதப்பட்ட பிறப்புகளின் கூட்டம், கற்பனை இல்லாத காற்று தொடும்போது, விளக்கு அணையும் போலக் குறைந்து விடுகிறது.
த்ரு'ஷ்ணாகரஞ்ஜலதிகாம் இமாம் ரூடிம் உபாகதாம் । ஸங்கல்பமூலோத்தரணாத் பரிஶோஷவதீம் குரு
இந்த ஆசையின் கொடிவளர்ச்சி வலிமை பெற்றிருக்கிறது; அதன் மூலமான கற்பனையை பிடித்து அகற்றினால், அது வாடி உலர்ந்து போய்விடும்.