கச்சித் கமலகல்ஹாரகுமுதாநயநக்ஷமாஃ । தவாந்தேவாஸிநோ ப்ரஹ்மந் நீருஜஸ் த்வதநுவ்ரதாஃ
பிராமணரே, உன்னிடம் கல்வி பெறும், உனக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட, தாமரை, அல்லி, நீர்மல்லிகை போன்ற கண்கள் கொண்ட உன் சீடர்கள் நோயின்றி இருக்கிறார்களா?
பலிபாகபுஜாம் கச்சித் பகவந் பவதாஶ்ரமே । குஶலம் முக்தமுக்தாநாம் ம்ரு'காணாம் மத்ப்ரியாத்ரு'ஶாம்
பெரியவரே, உங்கள் ஆசிரமத்தில் பலி உண்பவைகளான, எனக்கு மிகவும் பிடித்த, அப்பாவி மிருகங்கள் எல்லாம் நலமாக இருக்கின்றனவா?
கச்சிந் மந்தாரகுஸுமாந்ய் ஏதே மந்தாரபாதபாஃ । தவாஸ்மதாதிபூஜார்தம் ஸம்ப்ரயச்சந்தி ஸூந்நதாஃ
இந்த மந்தார மரங்கள் தங்கள் கிளைகளைத் தாழ்த்தி, உன் பூஜைக்கும் எனது பூஜைக்கும் மந்தாரப் பூக்களை அர்ப்பணிக்கிறதா?
கச்சிந் மந்தாகிநீ புண்யம் தவ ஸ்நாநோபயோகிகம் । ஏகயா வாஹலதயா ததாத்ய் உத்பலபங்கஜம்
புனிதமான மந்தாகினி நதி, மென்மையான ஓரே ஒரு ஓடையுடன், உன் குளிப்புக்கு உதிரிகள் மற்றும் தாமரைப்பூக்களை அளிக்கிறதா?
அஸமஞ்ஜஸசேஷ்டாஸு நித்யம் சேஷ்டாஸு மே ऽநக । அபி மத்கணலீலாஸு முநிநாத ந கித்யஸே
பாவமில்லாதவரே, முனிவர்களுக்கெல்லாம் தலைவரே, என் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகவும், சில சமயம் கட்டுப்பாடின்றி விளையாடும் தோழிகளால் உனக்கு ஒருபோதும் சோர்வு வருவதில்லை அல்லவா?
திஷ்டந்தம் இஹ ஶைலேந்த்ரே விபிநாரண்யவாஸிநஃ । அபி நோத்வேஜயந்தி த்வாம் தநேஶாநுசரா முநே
முனிவரே, இங்கு இந்த மலை அரசனில் நீ தங்கியிருக்கும் போது, காடுகளில் வசிக்கும் செல்வத்தின் இறை குபேரனின் சேவகர்கள் உன்னைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை அல்லவா?
துர்வ்ரு'த்தகநயக்ஷௌகே விப்ர லோலநிஶாசரே । வஸதோ ऽஸ்மிந் கிரேஃ குக்ஷாவ் அப்ய் அநுத்வேகிதாஸ்தி தே
இந்த மலையின் உள்ளிருளில் எத்தனை தீய யக்ஷர்கள், அலைந்து திரியும் இரவுப் பேய்கள் இருந்தாலும், உனக்கு எந்தக் கலக்கம் கூட வருவதில்லை.
ஏவம்வாதிநி தேவேஶே ஸர்வலோகைககாரணே । கிராநுநயஶாலிந்யா மயோக்தம் ரகுநந்தந
அனைத்து உலகங்களுக்கும் காரணமான தேவர்களின் தலைவன் இப்படிச் சொன்னபோது, ரகு வம்சத்து மகனே, நான் மென்மையான, சமாதானமான வார்த்தைகளால் பதிலளித்தேன்.
த்ர்யக்ஷாநுஸ்ம்ரு'திகல்யாணவதாம் இஹ மஹேஶ்வர । ந கிஞ்சித் அபி துஷ்ப்ராபம் ந ச காஶ்சந பீதயஃ
மகேசுவரா, மூன்று கண் உடையவரை எப்போதும் நினைக்கும் பாக்கியசாலிகளுக்கு இங்கு எதுவும் கடினமாக இல்லை; அவர்களுக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை.
த்வதநுஸ்மரணாநந்தபரிபூர்ணிதசேதஸஃ । ந தே ஸந்தி ஜகத்கோஶே ப்ரணதிம் யே ந பிப்ரதி
உன்னை நினைக்கும் ஆனந்தத்தில் மனம் நிரம்பியவர்களே, உனக்கு வணக்கம் செலுத்தாதவர்கள் இந்த உலகத்தில் எங்கும் இல்லை.
தே தேஶாஸ் தே ஜநபதாஸ் தா திஶஸ் தே ச பர்வதாஃ । த்வதநுஸ்மரணைகாந்ததியோ யத்ர நராஸ் ஸ்திதாஃ
அந்த நாட்டுகள், அந்த மக்கள், அந்த திசைகள், அந்த மலைகள் — எல்லாம் உன்னை நினைக்கும் ஒரே மனதுடன் வாழும் மனிதர்கள் இருக்கும் இடங்களே.
பலம் பூதஸ்ய புண்யஸ்ய வர்தமாநஸ்ய ஸேசநம் । தரோர் இவைஷ்யதோ பீஜம் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ ஆண்டவரே, உன்னை நினைப்பது கடந்த நற்கர்மத்தின் பலனாகவும், நடப்பில் செய்யும் நன்மைக்கு நீரூட்டலாகவும், எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு விதையாகவும் உள்ளது; மரத்திற்கு இது எல்லாம் போல.
பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யச் ச ஸபலம் யேந நாம தத் । காலத்ரிதயகல்யாணம் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ ஆண்டவரே, உன்னை நினைப்பதினால் கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், வருங்காலமும் பயனுள்ளவையாகிறது; மூன்று காலங்களிலும் அதுவே நல்வாழ்க்கை தருகிறது.
பரமம் மநஸோ மித்ரம் ஸர்வாபத்ப்ரஸராபஹம் । ஸர்வஸம்பல்லதாஸேகஸ் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ ஆண்டவரே, உன்னை நினைப்பது மனதுக்கு மிகப்பெரிய நண்பன், எல்லா துயரங்களையும் அகற்றுவான், எல்லா செல்வங்களையும் பொழியும் பெரும் மழை போன்றது.
மஹாமஹிம்நாம் மஹதாம் மஹிதாநாம் ச கர்மணாம் । காரணம் காரணாநாம் வை த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ பிரபு, உம்மை நினைக்கிறதே எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணமாகும்; பெரியவர்களின் மகத்தான செயல்களுக்கு மூலமாகும்; உயர்ந்தவர்களின் சிறந்த செயல்களுக்கு ஆதாரமாகும்.
விவேகபயஸாம் அப்திஃ புண்யரத்நாகரஃ பரஃ । அஜ்ஞாநதிமிரார்கௌகஸ் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ பிரபு, உம்மை நினைப்பது vivekam எனும் தெளிவின் பெருங்கடலாகும்; நற்குணங்கள் நிறைந்த பொக்கிஷமாகும்; அறியாமை எனும் இருளை விரட்டும் பல சூரியர்களாகும்.
ஜ்ஞாநாம்ரு'தௌககலஶோ த்ரு'திஜ்யோத்ஸ்நாநிஶாகரஃ । அபவர்கபுரத்வாரம் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ பிரபு, உம்மை நினைப்பது அறிவெனும் அமுதம் நிரம்பிய பானையாகும்; துணிவெனும் இரவின் சந்திரனாகும்; விடுதலை எனும் நகரின் வாயிலாகும்.
த்ரு'ஷ்ணாலதாயாஃ பரஶுர் தைர்யாம்போதரபர்வதஃ । தைந்யதுர்வநதாவாக்நிஸ் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
ஓ பிரபு, உம்மை நினைப்பது ஆசை எனும் கொடியை வெட்டும் பரிசுவாகும்; துணிவெனும் மேகமலையின் சிகரமாகும்; துயரத்தின் அடர்ந்த காட்டை எரிக்கும் காட்டுத்தீயாகும்.
ஜயத்ய் ஆபாஸிதாஶேஷசித்தஸம்ஸாரமண்டபஃ । அபூர்வஃ பரமோ தீபஸ் த்வதநுஸ்மரணம் ப்ரபோ
அருளாளா, உம்மை நினைக்கும் நினைவு, இந்த மனத்தின் உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்யும் புதியதும் உயர்ந்ததும் ஆன விளக்காக விளங்குகிறது; அது வெற்றி பெறுகிறது.
த்வதநுஸ்மரணோதாரசிந்தாமணிமதா மயா । ஸர்வாஸாம் ஆபதாம் மூர்த்நி தத்தம் பூதபதே பதம்
பூதங்களின் ஆண்டவனே, உம்மை நினைக்கும் உயர்ந்த மனப்பாடும், அந்த நினைவு எனக்கு ஒரு மாணிக்கமாக இருந்து, எல்லா துன்பங்களின் தலை மீது என் பாதத்தை வைத்துள்ளேன்.
ஸகலதுஃகபயாபஹர ப்ரபோ க்ஷணம் அபீஹ மயாஸி ந சேதஸா । வரத வீர மஹேஶ்வர விஸ்ம்ரு'தஸ் ஸுகம் அதோ நிவஸாமி பவாந் இவ
எல்லா துயரங்களையும் பயங்களையும் நீக்கும் ஆண்டவனே, ஒரு கணம் கூட என் மனம் உம்மை நினைக்கவில்லை என்றால், வரங்களை அளிப்பவரே, வீரரே, பெரியவரே, அப்போது நான் உம்மைப் போலவே எல்லாவற்றையும் மறந்து மகிழ்ச்சியாய் வாழ்கிறேன்.
இத்ய் உக்தவத்ய் அத முநௌ திவஸோ ஜகாம ஸாயந்தநாய விதயே ऽஸ்தம் இநோ ஜகாம । ஸ்நாதும் ஸபா க்ரு'தநமஸ்கரணா ஜகாம ஶ்யாமாக்ஷயே ரவிகரைஶ் ச ஸஹாஜகாம
இவ்வாறு கூறியபின், முனிவர் அங்கு இருக்கையில், அந்த நாள் மாலை நேரத்தை நோக்கி நகர்ந்தது; சூரியன் மறைந்தான். அவள் குளிக்கச் சென்றாள், சபையில் வணக்கம் செய்தாள், சூரியன் ஒளி குறைந்தபோது அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்.
இத்ய் உக்தவந்தம் அத்ராஸௌ கௌரீ பகவதீ கிரம் । மாம் உவாச ஜகந்மாதா மாதேவ தநயம் ப்ரியம்
இவ்வாறு அவர் கூறியபோது, உலகத்தாயாகிய கௌரி தேவியார், தாய்போல் தன் செல்லப்பிள்ளையிடம் பேசும் மாதிரி, என்னை நோக்கி இனிமையாக உரையாடினாள்.
பகவந் பவதா ப்ரூஹி பூரிஸௌபாக்யபாகிநீ । பதிவ்ரதாநாம் ப்ரதமா க்வ க்ரு'தாருந்ததீ ப்ரியா
பெரியவரே, மிகுந்த பாக்கியமுள்ள, என் மனதிற்கு மிகவும் प्रियமான, கணவனை உண்மையோடு நேசிக்கும் பெண்களில் முதன்மையான அருந்ததியை எங்கே காணலாம் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
உத்திஷ்டாநய தாம் அஸ்மாத் ஆஶ்ரமாந் மச்ச்ரமாபஹாத் । தயா ஸஹ கதாஶ் சித்ராஃ கரோம்ய் ஏகவயஸ்யயா
அவளை இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து எழுப்பி அழைத்து வா; அவளுடன் நான் சிறிது நேரம் இனிமையான உரையாடலில் ஈடுபட்டு என் சோர்வை போக்க விரும்புகிறேன்.
இத்ய் உக்தே தத்ர பார்வத்யா மயா ஸா க்ரு'ஹிணீ ஸ்வயம் । கத்வோத்தேஶம் தம் ஏவாஶு ஸமாநீதா ஸமாஶயா
பார்வதி இப்படிச் சொன்னதும், நான் உடனே அந்த இடத்திற்குச் சென்று, அந்த இல்லத்தாரியான அருந்ததியை மனமாரும் அழைத்து வந்தேன்.
அருந்தத்யா ஸமம் க்ரு'த்வா லலநாசாரம் அக்ஷதம் । ஸ்வகார்யைகபரா கௌரீ பபூவ பரிநிர்வ்ரு'தா
அருந்ததியுடன் இணைந்து, பெண்களுக்கு உரிய ஒழுக்கத்தை காத்து, கௌரி தன் கடமைகளில் மட்டும் முழுமையாக மனதை செலுத்தி, ஆனந்தமாக அமைதியை அடைந்தாள்.
அஹம் அஸ்மிந் க்ஷணே புத்த்யா ராம சிந்திதவாந் இதம் । அவ்யக்ரோ மத்ப்ரஸந்நஶ் ச லப்தோ ऽயம் பகவாந் மயா
அந்த நேரத்தில், ராமா, தெளிவான மனதுடன் நான் சிந்தித்தேன்: என் அருளால், அமைதியும் தயையும் உடைய இந்த மகானை நான் பெற்றுள்ளேன்.
கம் ஏநம் பரமேஶாநம் ஸர்வஜ்ஞாநமஹார்ணவம் । பரிப்ரு'ச்சாமி ஸந்தேஹம் இந்துபூஷிதஶேகரம்
என் சந்தேகத்தை யாரிடம் கேட்கலாம்? எல்லாம் அறிந்த ஞானத்தின் பெருங்கடலும், சந்திரனை அலங்காரமாக சூடிய தலைவனும் ஆன பரமாத்மாவிடம் கேட்கலாமா?
இதி ஸஞ்சிந்த்ய ஸ குருர் இதம் ப்ரு'ஷ்டோ மயாநக । ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி தே ஸர்வம் யத் உக்தம் சந்த்ரமௌலிநா
இவ்வாறு சிந்தித்து, நான் அந்த குருவிடம் இதை கேட்டேன், பாவமில்லாதவனே; நீ கேள், சந்திரமௌலி சொன்னதை எல்லாம் உனக்கு சொல்வேன்.