விகஸிதேந ஸிதேந மநோமுஷா வரவிசாரணஶீதலரோசிஷா । குணவதா ஹ்ரு'தயேந விராஜஸே த்வம் அமலேந நபஶ் ஶஶிநா யதா
விரிந்த, தூய மனத்துடன், உயர்ந்த சிந்தனையின் குளிர்ச்சி ஒளியோடு, நல்ல பண்புகள் நிறைந்த தூய இதயத்தால் நீ பிரகாசிக்கிறாய்; அது வானில் சந்திரன் ஒளிர்வதைப் போன்றது.
பரிபூர்ணமநா மாந்யஃ ப்ரஷ்டும் ஜாநாஸி ராகவ । வேத்ஸி சோக்தம் ச தேநாஹம் ப்ரவ்ரு'த்தோ வக்தும் ஆதராத்
மிகவும் மதிக்கத்தக்கவனே, ராகவா! உன் மனம் நிறைவடைந்தது; கேள்வி கேட்பதையும், சொல்லப்படுவதை உணர்வதையும் நீ அறிவாய். அதனால் நான் மேலும் ஆர்வத்துடன் விளக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.
ரஜஸ்தமோப்யாம் ரஹிதாம் ஶுத்தஸத்த்வாநுபாதிநீம் । மதிம் ஆத்மநி ஸம்ஸ்தாப்ய ஜ்ஞாநம் ஶ்ரோதும் ஸ்திரோ பவ
உன் மனதை களுஷமான ஆசை, அறியாமை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுவித்து, தூய்மை நிறைந்த மனநிலையை அடைந்து, இந்த அறிவை கேட்க உறுதியுடன் இரு.
வித்யதே த்வயி ஸர்வைவ ப்ரு'ச்சகஸ்ய குணாவலீ । வக்துர் குணாலீ ச மயி ரத்நஶ்ரீர் ஜலதௌ யதா
கேட்பவருக்குத் தேவையான எல்லா நல்ல பண்புகளும் உன்னில் உள்ளன; பேசுபவருக்கான சிறப்பும் என்னில் உள்ளது. இது, ரத்தினங்களின் ஒளி பெருங்கடலில் இருப்பதைப் போலே.
ஆத்தவாந் அஸி வைராக்யம் விவேகாஸங்கஜம் முநே । சந்த்ரகாந்த இவார்த்ரத்வம் லக்நசந்த்ரகரோத்கரஃ
முனிவனே, நீ விவேகம் மற்றும் பற்றின்மையால் பிறந்த வைராக்கியத்தை அடைந்துள்ளாய்; அது சந்திரகாந்தக் கல்லை சந்திரனின் கதிர்கள் குளிர்ச்சியடையச் செய்வதைப்போல்.
சிரம் ஆ ஶைஶவாத் ஏவ தவாப்யாஸோ ऽஸ்தி ஸத்குணைஃ । ஶுத்தைஶ் ஶுத்தஸ்ய தீர்கைஶ் ச பத்மஸ்யேவாதிஸந்ததைஃ
பருவமுதலே நீ நீண்ட நாட்கள் தூய்மையான நல்ல பண்புகளைப் பழகி வந்துள்ளாய்; அது, தாமரையின் தூய்மையான நீண்ட தண்டுகளைப் போன்று தொடர்ந்திருக்கும்.
அதஶ் ஶ்ரு'ணு கதாம் வக்ஷ்யே த்வம் ஏவாஸ்யா ஹி பாஜநம் । ந ஹி சந்த்ரம் விநா ஶுத்தா ஸவிகாஸா குமுத்வதீ
அதனால், இப்போது நான் சொல்லப்போகும் இந்தக் கதையை நீ கவனமாகக் கேள்; இதை அறிந்து கொள்ளும் தகுதியும், பொருந்தும் மனமும் உன்னிடமே உள்ளது. சந்திரன் இல்லாமல் குமுதப்பூ முழுமையாக மலராது போல, நீ இல்லாமல் இந்தக் கதையும் முழுமையடையாது.
யே கேசந ஸமாரம்பா யாஶ் ச காஶ்சந த்ரு'ஷ்டயஃ । தே ச தாஶ் ச பதே த்ரு'ஷ்டே நிஶ்ஶேஷம் யாந்தி வை ஶமம்
எந்த முயற்சிகளாக இருந்தாலும், எத்தகைய எண்ணங்களாக இருந்தாலும், எல்லாம் அந்த உயர்ந்த நிலையை உணர்ந்தவுடன் முற்றிலும் அமைதியடைகின்றன.
யதி விஜ்ஞாநவிஶ்ராந்திர் ந பவேத் பவ்யசேதஸஃ । தத் அஸ்யாம் ஸம்ஸ்ரு'தௌ ஸாதுஶ் சிந்தாம் ஸோடும் ஸஹேத கஃ
உண்மையான அறிவில் மனம் ஓய்வுபெறவில்லை என்றால், இந்த உலகத்தில் யார் எல்லா கவலையையும் தாங்கி வாழ முடியும்?
பரப்ராப்த்யா விலீயந்தே ஸர்வா மநநவ்ரு'த்தயஃ । கல்பாந்தார்ககணாஸங்காத் குலஶைலஶிலா இவ
அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவுடன், எல்லா எண்ணங்களும் கரைந்து விடுகின்றன; அது, யுக முடிவில் சூரிய வெள்ளத்தில் மலைக்கல்லுகள் அடியோடு அழிந்து போவதைப் போல.
துஸ்ஸஹா ராம ஸம்ஸாரவிஷாவேஶவிஷூசிகா । யோககாருடமந்த்ரேண பாவநேந ப்ரஶாம்யதி
ராமா, இந்த உலக வாழ்க்கையின் தாங்க முடியாத வலி, மயக்கத்தால் விஷமாகி, யோகத்தின் தூய்மையான மந்திரம் போல், ஒரு நாகத்தை காக்கும் கருடனின் மருந்து போல, அமைதியாகிறது.
விகௌதுகா விகதவிகல்பவிப்லவா யதா ஸ்திதா ஹரிஹரபத்மஜாதயஃ । நரோத்தமாஸ் ஸமதிகதாத்மதீபகாஸ் ததா ஸ்திதா ஜகதி விபுத்தபுத்தயஃ
ஹரி, ஹரன், பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்கள் எவ்வாறு ஆர்வமோ கலக்கமோ இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறார்களோ, அதுபோலவே, தங்கள் உள்ளொளியை உணர்ந்த சிறந்த மனிதர்களும், விழிப்புடன் இந்த உலகத்தில் அமைதியாக வாழ்கிறார்கள்.
பரிக்ஷீணே மோஹே கலதி ச கநே ऽஜ்ஞாநஜலதே பரிஜ்ஞாதே தத்த்வே ஸமதிகத ஆத்மந்ய் அபிமதே । விசார்யார்யைஸ் ஸார்தம் கலிதவபுஷோர் வா ஸதஸதோர் தியா த்ரு'ஷ்டே தத்த்வே ரமணம் அடநம் ஜாகதம் இதம்
மயக்கம் குறைந்து, அறியாமை என்ற கனமான மேகம் கலைந்து, உண்மை தெளிவாக அறியப்பட்டு, ஆத்மா உணரப்பட்டபோது—அறிஞர்களுடன் ஆராய்ந்து, அல்லது உருவம் கெட்டவர்களின் இருப்பும் இல்லாமையும் உணர்ந்து பார்த்தாலும்—இந்த உலக வாழ்க்கை ஆனந்தமான விளையாட்டாக மாறுகிறது.
ப்ரஸந்நே சித்தத்த்வே ஹ்ரு'தி ஸவிபவே வல்கதி பரே ஸமாபோகீபூதாஸ்வ் அகிலகலநாத்ரு'ஷ்டிஷு புரஃ । ஶமம் யாந்தீஷ்வ் அந்தஃகரணகடநாஸ்வ் ஆஹிதரஸம் தியா த்ரு'ஷ்டே தத்த்வே ரமணம் அடநம் ஜாகதம் இதம்
மனம் தெளிவாக, இதயத்தில் ஒளிவீசி, எல்லா அனுபவங்களும் ஒன்றாக தோன்றி, உள்ளார்ந்த கருவிகள் அமைதியடைந்தபோது, ஞானத்தால் உண்மையை கண்டபின், இந்த உலக வாழ்க்கை ஆனந்தமான விளையாட்டாக மாறுகிறது.
ஏதாம் த்ரு'ஷ்டிம் அவஷ்டப்ய புஷ்டாத்மாநஸ் ஸுபுத்தயஃ । விசரந்த்ய் அஸமுந்நத்தா மஹாந்தோ ऽப்யுதிதா இவ
இந்த பார்வையைப் பிடித்துக்கொண்டு, மனம் வலிமையானவர்களும் தெளிவான அறிவுடையவர்களும், எந்த கவலையுமின்றி, பெரியவர்களாக, புதிதாக எழுந்தவர்கள் போல சுதந்திரமாகச் சுற்றுகிறார்கள்.
ந ஶோசந்தி ந யாசந்தே ந வாஞ்சந்தி ஶுபாஶுபம் । ஸர்வம் ஏவ ச குர்வந்தி குர்வந்தி ந ச கிஞ்சந
அவர்கள் துக்கப்படுவதும் இல்லை, யாரிடமும் ஏதும் கேட்பதும் இல்லை, நல்லதும் கெட்டதும் விரும்புவதும் இல்லை; எல்லாவற்றையும் செய்கிறார்கள், ஆனாலும் எதையும் செய்யவில்லை போல இருக்கிறார்கள்.
ஸ்வஸ்தம் ஏவாவதிஷ்டந்தி ஸ்வஸ்தம் குர்வந்தி யாந்தி ச । ஹேயோபாதேயதாபக்ஷரஹிதாஸ் ஸ்வாத்மநி ஸ்திதாஃ
அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நிலைநிறுத்திக் கொண்டு, மற்றவர்களையும் அவரவர் நிலைமையில் நிலைநிறுத்தச் செய்கிறார்கள்; எதையும் தள்ள வேண்டும், ஏற்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லாமல், தங்களுள் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.
ஆயாந்தி ச ந சாயாந்தி வநம் யாந்தி ந யாந்தி ச । ந குர்வந்த்ய் அபி குர்வந்தி ந வதந்தி வதந்தி ச
அவர்கள் வருகிறார்கள் போல் தெரிகின்றனர், ஆனால் உண்மையில் வருவதில்லை; காட்டிற்குச் செல்கிறார்கள் போல் தெரிகின்றனர், ஆனால் செல்லவில்லை; செயல் செய்யாத போதும் செய்கிறார்கள் போல் தெரிகின்றனர்; பேசாத போதும் பேசுகிறார்கள் போல் தெரிகின்றனர்.
யே கேசந ஸமாரம்பா யாஶ் ச காஶ்சந த்ரு'ஷ்டயஃ । ஹேயாதேயத்ரு'ஶோ யாஸ் தாஃ க்ஷீயந்தே ऽதிகதே பதே
எந்த முயற்சிகளாக இருந்தாலும், எவ்விதமான பார்வைகளாக இருந்தாலும், ஏற்க வேண்டியதும், விலக்க வேண்டியதும் என்று தோன்றும் எல்லாவற்றும், அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவுடன் களைந்துவிடப்படுகின்றன.
பரித்யக்தஸமஸ்தேஹம் மநோ மதுரவ்ரு'த்திமத் । ஸர்வதஸ் ஸுகம் அப்யேதி சந்த்ரபிம்ப இவ ஸ்திதம்
எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்ட மனம் இனிமையாக நடந்து, எல்லா இடங்களிலும் சந்தோஷத்தை அடைகிறது; அது நிலையான நிலவில் போல் அமைதியாக இருக்கிறது.
அபி நிர்மநநாரம்பம் அப்ய் அஸ்தாகிலகௌதுகம் । ஆத்மந்ய் ஏவ ந மாத்ய் அந்தர் இந்தாவ் இவ ரஸாயநம்
புதியதை உருவாக்காமலோ, எதிலும் ஆர்வம் இல்லாமலோ இருந்தாலும், அந்த மனம் தானாகவே மயங்குவதில்லை; சந்திரனுக்குள் அமிர்தம் இருந்தாலும் அது சந்திரனை மயக்காதது போல.
ந கரோதீந்த்ரஜாலாநி நாநுதாவதி வாஸநாம் । பாலசாபலம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய பூர்ணம் ஏவ விராஜதே
அவன் மாயைகளைச் செய்யவில்லை, ஆசைகளை விரும்பி ஓடுவதும் இல்லை; பிள்ளைத் தனமான மாற்றமையும் விட்டுவிட்டு, முழுமையாக பிரகாசிக்கிறான்.
ஸ்வாநுபூதேஸ் ஸுஶாஸ்த்ரஸ்ய குரோஶ் சைவைகவாக்யதா । யத்ராப்யாஸேந தேநாத்மா ஸந்ததேநாவலோக்யதே
தனது அனுபவம், நல்ல நூல்களின் அர்த்தம், ஆசானின் வார்த்தை — இவை மூன்றும் ஒன்றாக உணர்ந்து, தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், அந்த இடத்தில் ஆத்மா எப்போதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
அவஹேலிதஶாஸ்த்ரார்தைர் அவஜ்ஞாதமஹாஜநைஃ । கஷ்டாம் அப்ய் ஆபதம் ப்ராப்தோ ந மூடைஸ் ஸமதாம் இயாத்
நூல்களின் அர்த்தத்தைப் புறக்கணித்து, அறிவாளிகள் இகழ்ந்தவராக—even பெரிய துன்பத்தில் விழுந்தாலும்—அவன் அறியாமை உள்ளவர்களுடன் சமமாக இருப்பதற்குச் செல்லக் கூடாது.
ந வ்யாதிர் ந விஷம் நாபத் ததா நாமாஸ்தி பூதலே । கேதாய ஸ்வஶரீரஸ்தம் மௌர்க்யம் ஏவ யதா ந்ரு'ணாம்
இந்த பூமியில் எந்த நோயும், விஷமும், பெரிய அபாயமும், மனிதர்களுக்குள் உள்ள அறியாமை அளவுக்கு துன்பம் தருவதில்லை.
கிஞ்சித்ஸம்ஸ்க்ரு'தபுத்தீநாம் ஶ்ரவ்யம் ஶாஸ்த்ரம் இதம் யதா । மௌர்க்யாபஹம் ததா ஶாஸ்த்ரம் அந்யத் அஸ்தி ந கிஞ்சந
சற்று நன்னடத்தை பெற்ற மனதையுடையவர்களுக்கு இந்த நூல் கேட்க ஏற்றது; அறியாமையை போக்கும் மற்றொரு நூல் எதுவும் இல்லை.
இதம் ஶ்ரவ்யம் ஸுககரம் கதாத்ரு'ஷ்டாந்தஸுந்தரம் । அவிருத்தம் அஶேஷேண ஶாஸ்த்ரவாக்யார்தபந்துநா
இந்த உபதேசம் கேட்க இனிமையாகவும், கதைகள் மற்றும் உதாரணங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டதாகவும், எல்லா நூல்களின் கருத்துகளோடும் முழுமையாக ஒத்துப்போகும்.
ஆபதோ யா துருத்தாரா யாஶ் ச துச்சாஃ குயோநயஃ । தாஸ் தா மௌர்க்யாத் ப்ரஸூயந்தே கதிராத் கண்டகா இவ
தாண்ட முடியாத துன்பங்களும், அர்த்தமில்லாத தவறான செயல்களும்—all இவை அனைத்தும் அறியாமையிலிருந்து தோன்றுகின்றன; அது கடுகு மரத்தில் முள்ளுகள் உண்டாகும் போல்.
வரம் ஶராவஹஸ்தஸ்ய சண்டாலாகாரவீதிஷு । பிக்ஷார்தம் அடநம் ராம ந மௌர்க்யஹதஜீவிதம்
இறைவனே, பிச்சை பாத்திரம் கையில் கொண்டு, தாழ்ந்தோர் தெருக்களில் சுற்றிப்பார்ப்பது கூட, அறியாமையால் அழிந்த வாழ்கையை விட மேலானது.
ரதஸ் ஸ்பாரோ தேஹஸ் துரகரசநா சேந்த்ரியகதிஃ பரிஸ்பந்தோ வாதாத் அஹம் அகலிதாநந்தவிஷமஃ । பரோ வார்வாக் தேஹீ ஜகதி விஹராமீத்ய் அநகயா தியா த்ரு'ஷ்டே தத்த்வே ரமணம் அடநம் ஜாகதம் இதம்
இந்த உடல் என்பது ஒரு ரதம் போல உறுதியானது; இந்திரியங்களின் இயக்கம் குதிரைகளின் ஓட்டம் போல; உடலில் உள்ள நுண்ணிய அசைவு காற்றால் உண்டாகிறது. ஆனால் நான் அளவில்லாதவன், எல்லையில்லாதவன், வேறுபாடற்றவன்; இவை எதுவும் நான் அல்லேன். நான் உடலுடன் உலகில் சுற்றுகிறேன் போல இருந்தாலும், அல்லது பரமனாக தூய அறிவுடன் உண்மையைப் பார்த்து இருக்கிறேன் போல இருந்தாலும், இந்த உலகில் நடமாடுவது எல்லாம் ஒரு விளையாட்டு மாதிரிதான்.