த்வாதஶாந்தாத் யத் உத்தாய ரூபபீவரதா பரா । அபாநஸ்ய பஹிஸ் தத் தம் அபரம் ரேசகம் விதுஃ
பன்னிரண்டு விரல் அளவு எல்லையிலிருந்து எழும், வடிவம் நிறைந்த அந்த உயர்ந்த நிலை அப்பானத்துக்கு வெளியே இருக்கிறது; அதை வேறு ஒரு வகை ரேசகம் என்று அறிக.
பாஹ்யாந் ஆப்யந்தராம்ஶ் சைதாந் கும்பகாதீந் அநாரதம் । ப்ராணாபாநஸ்வபாவாந் ஸ்வாந் புத்த்வா பூயோ ந ஜாயதே
இந்த வெளிப்புற, உள்ளக கும்பகம் முதலானவை உயிரும் அப்பானமும் இயற்கையான நிலைகள் என்பதை உணர்ந்தால், மீண்டும் பிறவி எடுக்க வேண்டியதில்லை.
அஷ்டாவ் ஏதே மஹாபுத்தே ராத்ரிந்திவம் அநுஸ்ம்ரு'தாஃ । ஸ்வபாவாத் ஏவ வாயூநாம் கதிதா முக்திதா மயா
மிகுந்த அறிவுள்ளவரே, இந்த எட்டு முறைகளும், பகலும் இரவும் நினைத்தாலும், அல்லது அவை இயற்கையாகவே இருந்தாலும், நான் அவற்றை உயிர்ச்சுவாசங்களுக்கு விடுதலை தருவனவாக விளக்கியுள்ளேன்.
கச்சதஸ் திஷ்டதோ வாபி ஜாக்ரதஸ் ஸ்வபதோ ऽபி வா । ஏதே ந ரோதம் ஆயாந்தி ப்ரக்ரு'த்யா ஹி சலோ ऽநிலஃ
நடக்கும்போதும், நின்றிருக்கும்போதும், விழித்திருக்கும்போதும், தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும் கூட, இம்முறைகள் தடுக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில், காற்று இயற்கையாகவே எப்போதும் அசைவாக இருக்கிறது.
யத் கரோதி யத் அஶ்நாதி புத்த்யைதாந் ஸமநுஸ்மரந் । கும்பகாதீந் நரஸ் ஸோ ऽந்தஸ் தத்ர கர்தா ந கிஞ்சந
யாரேனும் எதைச் செய்தாலும், எதைச் சாப்பிட்டாலும், இந்த முறைகளை அறிவுடன் நினைத்தால், கும்பகம் முதலான பயிற்சிகளைச் செய்தாலும், உள்ளுக்குள் அவன் எதையும் செய்பவன் அல்ல.
ஸுவ்யக்ரம் அஸ்மிந் வ்யாபாரே பாஹ்யம் பரிஜஹந் மநஃ । திநைஃ கதிபயைர் ஏவ பதம் ஆப்நோதி கேவலம்
இதில் மனதை முழுமையாக ஈடுபடுத்தி, வெளிப்புறமான கவலைகளை விட்டுவிட்டால், சில நாட்களிலேயே அவர் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.
ஏதத் அப்யஸ்யதஃ பும்ஸோ பாஹ்யே விஷயவ்ரு'த்திஷு । ந பத்நாதி ரதிம் சேதஶ் ஶ்வத்ரு'தௌ ப்ராஹ்மணோ யதா
இதைக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதருக்கு, வெளிப்புறமான உணர்வுப் பொருள்களில் மனம் ஈடுபடுவதில்லை; அது, ஒரு பிராமணன் நாயின் உணவை விரும்பாதது போலவே.
ஏதாம் த்ரு'ஷ்டிம் அவஷ்டப்ய யே ஸ்திதாஃ க்ரு'தபுத்தயஃ । ப்ராப்தம் ப்ராப்தவ்யம் அகிலம் தைர் அகிந்நாஸ் த ஏவ ஹி
இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும், மனதைத் தெளிவாக வைத்திருக்கும்வர்கள், பெற வேண்டிய அனைத்தையும் பெற்றவர்கள்; அவர்களுக்கு எப்போதும் மனவேதனை இருக்காது.
திஷ்டதா கச்சதா நித்யம் ஜாக்ரதா ஸ்வபதா ததா । ஏஷா சேத் ப்ரேக்ஷ்யதே த்ரு'ஷ்டிஸ் தந் ந பந்தநம் ஆப்யதே
நின்றாலும், நடந்தாலும், எப்போதும் விழித்திருந்தாலும், தூங்கினாலும், இந்தக் கண்ணோட்டம் நிலைத்திருந்தால், பந்தம் எதுவும் ஏற்படாது.
ப்ராணாபாநாநுஸரணாத் ப்ராப்தே போதே நிராமயே । ஸம்ஶாந்தமதமோஹேந ஸ்வஸ்தேநாந்தர் இஹோஷ்யதே
உயிர் வரத்தையும் போக்கையும் கவனித்து, தூய்மையான விழிப்புணர்வு கிடைக்கும் போது, ஆசையும் மயக்கமும் அமைதியாகி, ஒருவர் தன் உள்ளார்ந்த இயல்பில் அமைதியாக இருப்பார்.
ஸர்வாரம்பாம்ஸ் த்யஜந் ஸ்வஸ்தஃ குர்வம்ஶ் சாபி புதோ ஜநஃ । ப்ராணாபாநகதீஃ ப்ராப்ய ஸுஸ்வஸ்தஸ் ஸுகம் ஏததே
எல்லா செயற்பாடுகளையும் விட்டு, மனதை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு, அறிவுடன் நடக்கும் மனிதன், உயிர் ஓட்டங்களான ப்ராணன் மற்றும் அபானன் ஓட்டங்களை அடைந்து, நன்றாக உடல் நலம் பெற்று ஆனந்தமாக வளர்கிறான்.
ப்ராணஸ்யாப்யுதயோ ப்ரஹ்மந் பத்மயந்த்ராத் த்ரு'தி ஸ்திதாத் । த்வாதஶாங்குலபர்யந்தே ப்ராணோ ऽஸ்தம் யாத்ய் அயம் பஹிஃ
பிரம்மனே, இதயத்தில் உள்ள தாமரை போன்ற அமைப்பிலிருந்து ப்ராணன் எழும் போது, அது பன்னிரண்டு விரல் அகலம் வரை வெளியே செல்கிறது.
அபாநஸ்யோதயோ பாஹ்யாத் த்வாதஶாந்தாந் மஹாமுநே । அஸ்தங்கதிர் அதாம்போஜயந்த்ரே ஹ்ரு'தயஸம்ஸ்திதே
மகா முனிவரே, அபானன் வெளியில் இருந்து பன்னிரண்டு விரல் அகலம் வரையிலே எழுகிறது; பின்னர் அது இதயத்தில் உள்ள தாமரை அமைப்பில் மறைந்து விடுகிறது.
ப்ராணோ யத்ராஸ்தம் ஆயாதி த்வாதஶாந்தே நபஃபதே । பதாத் தஸ்மாத் அபாநோ ऽயம் உதேதி ஸமநந்தரம்
ப்ராணன் பன்னிரண்டு விரல் அகலமான வெளி வானில் எங்கு மறையுகிறதோ, அங்கேயே உடனே அபானன் எழுகிறது.
பாஹ்யாகாஶோந்முகஃ ப்ராணோ வஹத்ய் அக்நிஶிகா யதா । ஹ்ரு'தாகாஶோந்முகோ ऽபாநோ நிம்நே வஹதி வாரிவத்
புறவெளியை நோக்கி உயிர் ஓடும் போது, அது நெருப்பின் ஜ்வாலையைப் போல நகர்கிறது; இதயத்தின் அகலத்தை நோக்கி அபானம், நீர் போல கீழே பாய்கிறது.
அபாநஶ் சந்த்ரமா தேஹம் ஆப்யாயயதி பாஹ்யதஃ । ப்ராணஸ் ஸூர்யோ ऽக்நிர் அத வா பசத்ய் அந்தர் இதம் வபுஃ
அபானம் சந்திரனைப் போல, உடலை வெளியில் இருந்து ஊட்டுகிறது; உயிர் சூரியன் அல்லது நெருப்பைப் போல, உடலை உள்ளிருந்து வெந்து சமைக்கிறது.
ப்ராணோ ஹி ஹ்ரு'தயாகாஶம் தாபயித்வா ப்ரதிக்ஷணம் । முகாக்ரககநம் பஶ்சாத் தாபயத்ய் உத்தமோ ரவிஃ
உயிர், ஒவ்வொரு கணமும் இதயத்தின் அகலத்தை வெப்பமாக்குகிறது; பின்னர், மிக உயர்ந்த சூரியன் வாயின் முனையில் உள்ள ஆகாயத்தை வெப்பமாக்குகிறது.
அபாநேந்துர் முகாக்ரே கம் ப்யாயயித்வா ஹ்ரு'தம்பரம் । பஶ்சாத் ஆப்யாயயத்ய் ஏஷ நிமேஷஸமநந்தரம்
முகத்தின் முனையில் உள்ள ஆகாயத்தை சந்திரனான அபானம் நிரப்பிய பிறகு, அது உடனே, கண் இமைப்பில், இதயத்தின் அகலத்தையும் நிரப்புகிறது.
அபாநஶஶிநோ ऽந்தஸ்ஸ்தாஃ கலாஃ ப்ராணவிவஸ்வதா । யத்ர க்ரஸ்தாஸ் தத் ஆஸாத்ய பதம் பூயோ ந ஶோச்யதே
அபானம் என்னும் உட்சந்திரனின் கதிர்கள், பிராணன் என்னும் சூரியனால் முழுமையாக உட்கொள்ளப்பட்டபோது, அந்த நிலையை அடைந்தவுடன் இனி எந்தத் துக்கமும் இல்லை.
ப்ராணார்கஸ்ய கலாந்தஸ்ஸ்தா யத்ராபாநஹிமாம்ஶுநா । க்ரஸ்தா தத் பதம் ஆஸாத்ய ந பூயோ ஜந்மபாங் மநஃ
பிராணன் என்னும் சூரியனுக்குள் உள்ள கதிர்கள், அபானம் என்னும் சந்திரனால் முழுமையாக உட்கொள்ளப்பட்டபோது, அந்த நிலையை அடைந்தவுடன் மனம் இனி பிறப்பில் ஈடுபடாது.
ப்ராண ஏவார்கதாம் யாதி ஸபாஹ்யாப்யந்தரே ऽம்பரே । ஆப்யாயநகரீம் பஶ்சாச் சஶிதாம் அதிகச்சதி
பிராணன் தான் வெளி மற்றும் உள் அகாலங்களில் சூரியனாக மாறுகிறது; பின்னர் அது உடலைப் பேணும் சந்திர நிலையை அடைகிறது.
ப்ராண ஏவேந்துதாம் த்யக்த்வா ஶரீராப்யாயகாரிணீம் । க்ஷணாத் ஆயாதி ஸூர்யத்வம் ஸம்ஶோஷணகரம் பரம்
பிராணன், உடலைப் பேணும் சந்திர நிலையை விட்டு விட்டு, ஒரு கணத்தில் உலர்த்தும் உன்னதமான சூரிய நிலையை அடைகிறது.
அர்கதாம் ஸம்பரித்யஜ்ய ந யாவச் சந்த்ரதாம் கதஃ । ப்ராணஸ் தாவத் விசார்யாந்தர் தேஶகாலௌ ந ஶோச்யதே
பிராணன் சூரிய நிலையை விட்டுவிட்டு, சந்திர நிலையை அடையாதவரை, அது பற்றி ஆராய வேண்டும்; அந்த இடைவெளியில், இடம் காலம் பற்றி கவலைப்பட தேவையில்லை.
ஹ்ரு'தி சந்த்ரார்கயோர் ஜ்ஞாத்வா நித்யம் அஸ்தமயோதயம் । ஆத்மநோ நிஜம் ஆதாரம் ந பூயோ ஜாயதே மநஃ
இதயம் உள்ளே சூரியன் சந்திரனின் எப்போதும் நடைபெறும் உதயம் அஸ்தமனையும், தன் இயற்கையான ஆதாரத்தையும் அறிந்தால், மனம் மீண்டும் பிறக்காது.
ஸோதயாஸ்தமயம் ஸேந்தும் ஸரஶ்மிம் ஸஸமாகமம் । ஹ்ரு'தயே பாஸ்கரம் தேவம் யஃ பஶ்யதி ஸ பஶ்யதி
இதயத்தில் சந்திரனும், கதிர்களும், எல்லா தொடர்புகளும் உடைய சூரிய தேவனை, உதயமும் அஸ்தமனும் கொண்டதாக யார் காண்கிறாரோ, அவர்கள் உண்மையில் காண்கிறார்கள்.
நாக்ஷீணம் ந பரிக்ஷீணம் பஹிஸ்ஸ்தம் ஸித்தயே தமஃ । ஹார்தம் து க்ஷபயேத் த்வாந்தம் யத்க்ஷயே ஸித்திர் உத்தமா
வெளியில் இருக்கும் இருள் குறைந்தாலும், குறையாவிட்டாலும், அது சாதனைக்கு வழியல்ல; இதயத்திலுள்ள இருள் அழிந்தால் தான் உயர்ந்த சாதனை கிடைக்கும்.
பாஹ்யே தமஸி ஸங்க்ஷீணே லோகாலோகஃ ப்ரஜாயதே । ஹார்தே து தமஸி க்ஷீணே ஸ்வாலோகோ ஜாயதே பரஃ
வெளிப்புற இருள் குறைந்தால் உலகமும் அதற்கப்பாறும் தெரிகின்றன; ஆனால் உள்ளம் உள்ள இருள் குறைந்தால், ஒருவரது உன்னத ஒளி வெளிப்படுகிறது.
ஹார்தாந்தகாரக்ஷயதம் பரிஜ்ஞாதம் விமுக்திதம் । ஸோதயாஸ்தமயம் யத்நாத் ப்ராணார்கம் அவலோகயேத்
உள்ளத்தின் இருள் நீங்கினால் விடுதலை கிடைக்கும் என்று அறியப்படுகிறது; உயிர் சூரியனின் எழுச்சி மற்றும் அஸ்தமனைக் கவனமாகக் கவனிக்க வேண்டும்.
அபாநேந்துஃ ப்ரயாத்ய் அஸ்தம் யத்ர ஹ்ரு'த்பத்மகோடரே । பதாத் தஸ்மாத் உதேத்ய் அந்தஃ ப்ராணார்கோ பஹிருந்முகஃ
உயிர் ஓட்டம் கீழே செல்லும் சந்திரன், இதய மலரின் உள்ளே அஸ்தமிக்கும்போது, அதே இடத்தில் உள்ளிருந்து உயிர் சூரியன் வெளிப்புறம் நோக்கி எழுகிறது.
அபாநே ऽஸ்தங்கதே ப்ராணஸ் ஸமுதேதி ஹ்ரு'தம்புஜாத் । சாயாயாம் கலிதாங்காயாம் தத்ரைவாஶு யதாதபஃ
உயிர் ஓட்டம் கீழே செல்லும் போது, இதய மலரிலிருந்து உயிர் மேலே எழுகிறது; நிழல் மறையும் போது, அங்கே உடனே சூரியன் தோன்றுவது போல்.