அவித்யாம் ஸுசிராப்யஸ்தாம் ப்ரரூடாம் அபி யத்நதஃ । ஆத்மஜ்ஞாநத்ரு'டாப்யாஸாத் அநுத்வேகாச் சமம் நயேத்
நீண்ட நாட்கள் பழகி, ஆழமாக வேரூன்றிய அறியாமையையும், உறுதியான ஆத்மா அறிவு பயிற்சியாலும், மனதில் கலக்கம் இல்லாமல் அமைதிக்குள் கொண்டு வர வேண்டும்.
த்வம் அவித்யாலதாம் ஏதாம் ப்ரரூடாம் ஹ்ரு'தயத்ருமே । ஜ்ஞாநாப்யாஸவிலாஸாஸிபாதேந ச்சிந்த்தி ஸித்தயே
இதயத்தில் ஆழமாகப் பரந்துள்ள அறியாமை என்ற கொடியை, அறிவு பயிற்சியின் விளையாட்டுச் சூரியத்தால் வெட்டித் தள்ளி, முழுமையை அடைய வேண்டும்.
யதா விஹரதி ஜ்ஞாதஜ்ஞேயோ ஜநகபூபதிஃ । ஆத்மஜ்ஞாநகநாப்யாஸஸ் ததா விஹர ராகவ
எப்படி யானகன் எனும் மன்னன், அறிய வேண்டியதை அறிந்து சுதந்திரமாக வாழ்கிறாரோ, அதுபோல் நீயும் ஆத்மா அறிவு பயிற்சியில் நிலைத்திருந்து வாழ், ராகவா.
நிஶ்சயோ யோ மருத்தஸ்ய கார்யாகார்யவிசாரணே । ஜாக்ரதஸ் திஷ்டதோ வாபி தஜ் ஜ்ஞாநம் தேந ஸத்யதா
எது செய்யவேண்டும், எது செய்யக்கூடாது என்பதை மருத்தன் தெளிவாக உணர்ந்து, விழிப்புடன் நின்று செயல்படுகிறான்; அவனுக்கான உண்மை அந்த அறிவே ஆகும்.
நிஶ்சயேந ஹரிர் யேந விவிதாசாரகாரணாத் । யோநிஷ்வ் அவதரத்ய் உர்வ்யாம் தத் தஜ்ஜ்ஞத்வம் உதாஹ்ரு'தம்
ஏராளமான காரணங்களுக்காக, ஹரி தன் உறுதியுடன் பூமியில் பல்வேறு இடங்களில் பிறப்பெடுக்கிறார். இதுவே அவரது அறிவாகும்.
நிஶ்சயோ யஸ் த்ரிநேத்ரஸ்ய காந்தயா ஸஹ திஷ்டதஃ । ப்ரஹ்மணோ வாப்ய் அராகஸ்ய ஸ தே பவது ராகவ
மூன்று கண்கள் உடையவர் தன் அன்பருடன் உறுதியோடு இருப்பது போலவும், அல்லது ஆசை இல்லாத பிரம்மா உறுதியுடன் இருப்பது போலவும், அந்த உறுதி உனக்கு கிடைக்கட்டும், ராகவா.
யோ நிஶ்சயஸ் ஸுரகுரோர் வாக்பதேர் பார்கவஸ்ய ச । திவாகரஸ்ய ஶஶிநஃ பவநஸ்யாநலஸ்ய ச
தேவர்களின் ஆசான், வாக்கின் ஆண்டவர், ப்ருகுவின் சந்ததி, சூரியன், சந்திரன், காற்று, நெருப்பு— இவர்களின் உறுதியும்,
நாரதஸ்ய புலஸ்த்யஸ்ய மம வாங்கிரஸஸ் ததா । ப்ரசேதஸோ ப்ரு'கோஶ் சைவ க்ரதோர் அத்ரேஶ் ஶுகஸ்ய ச
நாரதர், புலஸ்தியர், என்னும் நான், அங்கிரசு, ப்ரசேதஸ், ப்ருகு, கிரது, அத்ரி, சுகர் ஆகியோரின் உறுதியும்,
அந்யேஷாம் தேவவிப்ரேந்த்ரராஜர்ஷீணாம் ச ராகவ । யோ நிஶ்சயோ ऽந்தர்முக்தாநாம் ஜீவதாம் தே பவத்வ் அஸௌ
ராவா, தெய்வங்கள், பிராமணர்கள், முனிவர்கள், அரசமுனிவர்கள் ஆகியோர் வாழ்ந்தபடியே உள்ளார்ந்த விடுதலை பெற்றவர்கள் அடையும் உறுதியும், நீயும் அடைய வேண்டும்.
யேநைதே பகவந் வீரா நிஶ்சயேந மஹாதியஃ । விஶோகாஸ் ஸம்ஸ்திதாஸ் தம் மே ப்ரஹ்மந் ப்ரப்ரூஹி தத்த்வதஃ
பெரிய ஞானமும் வீரமும் உடையோர் எந்த உறுதியால் துக்கமின்றி நிலைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை உண்மையாக எனக்கு சொல்லுங்கள், ப்ரம்மனே.
ராஜபுத்ர மஹாபாஹோ விதிதாகிலவேத்ய ஹே । ஸ்புடம் ஶ்ரு'ணு யதாப்ரு'ஷ்டம் அயம் ஏதேஷு நிஶ்சயஃ
அரசகுமாரனே, வலிமை மிகுந்தவரே, எல்லாவற்றையும் அறிந்தவரே, நீ கேட்டபடி தெளிவாகக் கேள்: இவர்களுக்குள் நிலைபெற்றிருக்கும் உறுதி இதுவே.
யத் இதம் கிஞ்சித் ஆபோகி ஜகஜ்ஜாலம் ப்ரத்ரு'ஶ்யதே । தத் ஸர்வம் அமலம் ப்ரஹ்ம ப்ரு'ம்ஹயேத்தம் வ்யவஸ்திதம்
இந்த உலகம் எதுவாக இருந்தாலும், அனுபவங்களால் ஆன வலை போல தெரிந்தாலும், அது எல்லாம் தூய ப்ரம்மமே; இப்படித்தான் அது விரிவாக நிலைத்துள்ளது.
ப்ரஹ்ம திக் ப்ரஹ்ம புவநம் ப்ரஹ்ம பூதபரம்பரா । ப்ரஹ்மாஹம் ப்ரஹ்ம மச்சத்ருர் ப்ரஹ்ம மந்மித்ரபாந்தவாஃ
பிரம்மம் தான் எல்லா திசைகளும், பிரம்மம் தான் இந்த உலகமும், உயிர்களின் எல்லா வரிசையும் பிரம்மமே. நானும் பிரம்மமே, எனக்கு எதிரியானவரும் பிரம்மமே, என் நண்பர்களும் உறவினர்களும் பிரம்மமே.
ப்ரஹ்ம காநிலதேஜாம்ஸி ப்ரஹ்ம பூமிர் ஜலாதி வா । ப்ரஹ்ம காலத்ரயம் தச் ச ப்ரஹ்மண்ய் ஏவ வ்யவஸ்திதம்
பிரம்மமே ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, பிரம்மமே பூமி, நீர் மற்றும் மற்ற அனைத்தும். மூன்று காலங்களும் பிரம்மமே, இவை எல்லாம் பிரம்மத்திலேயே நிலைத்து நிற்கின்றன.
தரங்கமாலயாம்போதிர் யதாத்மநி விவர்ததே । ததா பதார்தலக்ஷ்ம்யேத்தம் இதம் ப்ரஹ்ம விவர்ததே
அலைகளின் கூட்டத்தால் கடல் தன்னுள்ளே பெருகும் போல, பொருள்களின் செல்வத்தால் இந்த பிரம்மமும் இப்படியே பெருகுகிறது.
க்ரு'ஹ்யதே ப்ரஹ்மணா ப்ரஹ்ம புஜ்யதே ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணா । ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணி ப்ரு'ம்ஹாபிர் ப்ரஹ்மஶக்த்யைவ ப்ரு'ம்ஹதி
பிரம்மத்தை பிரம்மமே அறிகிறது, பிரம்மத்தை பிரம்மமே அனுபவிக்கிறது; பிரம்மம் பிரம்மத்திலேயே பெருகுகிறது, பிரம்மத்தின் சக்தியால் மட்டும் அது விரிவடைகிறது.
ப்ரஹ்ம மச்சத்ருரூபம் சேத் ப்ரஹ்ம மே ப்ரியக்ரு'த் யதி । தத் ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணி ஶ்லிஷ்டம் கிம் அந்யத் கஸ்ய கிம் க்ரு'தம்
பிரம்மம் எனக்கு எதிரியாகத் தோன்றினாலும், அல்லது பிரம்மம் எனக்கு நன்மை செய்யும் ஒருவனாக இருந்தாலும், பிரம்மம் பிரம்மத்தோடு ஒன்றாக இணைந்திருக்கும். இதைத் தவிர வேறு என்ன இருக்கிறது? யார் யாருக்கு என்ன செய்தார்?
ராகாதீநாம் அவஸ்தூநாம் கல்பிதாநாம் கவ்ரு'க்ஷவத் । அஸங்கல்பநநஷ்டாநாம் கஃ ப்ரஸங்கோ ऽத்ர வர்தநே
பாசம் போன்றவை உண்மையில் இல்லாதவை, வானில் மரங்களைப் போல கற்பனைகள் மட்டுமே. இந்தக் கற்பனைகள் நீங்கிவிட்டபோது, அவை வளர்வதில் எப்படித் தொடர்பு இருக்கும்?
ப்ரஹ்மண்ய் ஏவ ஹி ஸர்வஸ்மிம்ஶ் சலநஸ்பந்தநாதிகம் । ஸ்புரதி ப்ரஹ்ம ஸகலம் ஸுகிதாதுஃகிதே குதஃ
எல்லா அசைவும் அலைப்பும் பிரம்மத்திலேயே தோன்றுகிறது; எல்லாமே பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு. இங்கு யாருக்காக ஆனந்தமோ துயரமோ இருக்க முடியும்?
ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணி ஸம்வேத்த்ரு' ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மணி ஸம்ஸ்திதம் । ஸ்புரதி ப்ரஹ்மணி ப்ரஹ்ம நாயம் அஸ்தீதராத்மகஃ
பிரம்மம் தான் அறிந்தவனாகவும், பிரம்மத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறது; பிரம்மம் பிரம்மத்திலேயே வெளிப்படுகிறது; இங்கு வேறு எந்த சுயமும் இல்லை.
கடோ ப்ரஹ்ம படோ ப்ரஹ்ம ப்ரஹ்மாஹம் இதம் ஆததம் । அதோ ராகவிராகாணாம் முதைவ கலநைவ கா
குடமும் பரமாத்மாவே, துணியும் பரமாத்மாவே, நானும் பரமாத்மாவே—இவை எல்லாம் பரமாத்மாவால் நிரம்பியுள்ளன. ஆகவே, பற்றும் பற்றின்மையும் நினைப்பதற்கு என்ன அர்த்தம்?
மரணப்ரஹ்மணி ஸ்வைரம் தேஹப்ரஹ்மணி ஸங்கதே । துஃகிதா நாம கேவ ஸ்யாத் ரஜ்ஜுஸர்பப்ரமோபமா
மரணமும் பரமாத்மாவே, உடலோடும் சேர்வும் பரமாத்மாவே; இவற்றில் யார் துக்கமடைந்தவர் என்று சொல்ல முடியும்? இது கயிற்றில் பாம்பு தோன்றும் மாயைபோல் தான்.
ஸம்போகாதௌ ஸுகே ப்ரஹ்மண்ய் ஆஸ்திதே தேஹப்ரஹ்மணி । ஸம்பந்நம் ஏதந் ம இதி முதா ஸ்யாத் கலநா குதஃ
உடல் பரமாத்மாவாக இருந்து, அனுபவத்தின் தொடக்கத்தில் ஆனந்தம் பரமாத்மாவிலேயே இருக்கும்போது, 'இந்த சந்தோஷம் எனது' என்று நினைப்பது வீண்; அப்படி எண்ணுவதற்கு இடமில்லை.
வீச்யம்பஸோஸ் ஸ்பந்தவதோர் ந ஸ்தஸ் த்வந்மந்மதீ யதா । த்வத்தாமத்தே ததா ந ஸ்தோ ப்ரஹ்மணி ஸ்பந்தரூபிணி
அலைக்கும் நீருக்கும் தனித்தனி அசைவுகள் இல்லைபோல், மனமே, பரமாத்மாவாகிய அசைவிலுள்ள உன்னிடமும் இரண்டாக எதுவும் இல்லை.
யதாவர்தே ம்ரு'தே தோயே ந கிஞ்சிந் ம்ரியதே க்வசித் । ம்ரு'தே ப்ரஹ்மத்வம் ஆயாதே தேஹப்ரஹ்மணி வை ததா
ஒரு சுழலில் உள்ள நீர் உலர்ந்துவிட்டால் எதுவும் அழியவில்லை போல, உடல் பரமத்துவத்தை அடைந்தபோது எதுவும் இழக்கப்படுவதில்லை.
யதா சலாசலே தோயே த்வத்தாமத்தே ந திஷ்டதஃ । ததா ஜடாஜடே ரூபே ந ஸ்திதே பரமாத்மநி
நீரின் சாரம் இல்லாமல் அதில் அசைவும் நின்றிருப்பதும் இருப்பதில்லை; அதுபோல், பரமாத்மாவில் ஜடமும் சைதன்யமும் நிலைபெறுவதில்லை.
கடகத்வம் யதா ஹேம்நோ யதாவர்தோ ஜலஸ்ய ச । தததத்பாவரூபேயம் ததா ப்ரக்ரு'திர் ஆத்மநஃ
பொன்னுக்கு வளையம் என்ற தன்மை இருப்பது போல், நீருக்கு சுழல் என்ற தன்மை இருப்பது போல், ஆத்மாவின் இயல்பு தன் தன்மை மற்றும் பிற தன்மைகளால் உருவாகிறது.
இதம் ஹி பூதம் ஜீவாத்ம ஜடரூபம் இதம் பவேத் । இத்ய் அஜ்ஞாதாத்மநோ மோஹோ ந து ஜ்ஞாதாத்மநஃ க்வசித்
இது தான் புவி, இது தான் ஜீவாத்மா, இது தான் ஜடமான வடிவம் என்று எண்ணும் மயக்கம் ஆத்மாவை அறியாதவர்களுக்கு மட்டும் வருகிறது; ஆத்மாவை அறிந்தவர்களுக்கு எப்போதும் வராது.
அஜ்ஞஸ்ய துஃகௌகமயம் ஜ்ஞஸ்யாநந்தமயம் ஜகத் । அந்தம் புவநம் அந்தஸ்ய ப்ரகாஶம் து ஸசக்ஷுஷஃ
அறிவில்லாதவர்களுக்கு இந்த உலகம் துயரால் நிரம்பியுள்ளது; அறிவுள்ளவர்களுக்கு இங்கு ஆனந்தமே நிறைந்துள்ளது. கண்கள் இல்லாதவர்களுக்கு உலகம் இருளாகும்; பார்வையுள்ளவர்களுக்கு அது ஒளியாகும்.
ஜகத் ஏகாத்மகம் ஜ்ஞஸ்ய ஜடஸ்ய த்வைததுஃகதம் । ஶிஶோர் ஏவ ஸ்புரத்யக்ஷா நிஶா பும்ஸஸ் து கேவலா
அறிவுடையவர்க்கு உலகம் ஒன்றே என்று தோன்றும்; அறிவில்லாதவர்க்கு அது இரட்டைப் பித்தினால் துயரத்தைத் தரும். குழந்தைக்கு இரவு உணர்வுகளால் உயிரோட்டமாய் தெரியும்; பெரியவருக்கு அது வெறும் இரவாகவே இருக்கும்.