அபரிஜ்ஞாத ஆத்மைவ ப்ரமதாம் ஸமுபாகதஃ । ஜ்ஞாத ஆத்மத்வம் ஆயாதி ஸீமாந்தம் ஸர்வஸம்விதாம்
ஆத்மா அறியப்படாமல் இருப்பவர்களுக்கு அது தோன்றுகிறது; அது உணரப்பட்டால், எல்லா அறிவின் எல்லையையும் அடைகிறது.
அவித்யேத்ய் உச்யதே லோகே சிச் சேத்யமலமாலிதா । சேத்யாதீதாச்சதாம் ஏதி ஸர்வோபாதிவிவர்ஜிதா
உலகில் அறியாமை என்பது அறிவும் அதன் பொருள்களும் கலங்கிய நிலை என்று கூறப்படுகிறது; அது கடந்துவிட்டால், எல்லா கட்டுப்பாடுகளும் நீங்கி, தூய வெளிச்சத்தை அடைகிறது.
சித்தமாத்ரம் ஹி புருஷஸ் தஸ்மிந் நஷ்டே ந நஶ்யதி । ஸ்திதே திஷ்டதி நாத்மாயம் கடே ஸதி யதாம்பரம்
ஒரு மனிதன் என்பது மனமே. அது இல்லாதபோது அவன் அழியவில்லை; அது இருக்கும் போது அவன் இருக்கிறான். ஆன்மா அழிவதில்லை; பானை உடைந்தாலும் ஆகாயம் அழியாதது போல.
கச்சந் பஶ்யதி கச்சந்தம் ஸ்திதம் திஷ்டஞ் ஶிஶுர் யதா । பாநும் ஏவம் இதம் சேதஃ பஶ்யத்ய் ஆத்மாநம் ஆகுலம்
ஒரு குழந்தை சூரியன் நகரும் போது நகரும் போலவும், நிற்கும் போது நிற்கும் போலவும் பார்க்கும். அதுபோல் மனமும் தன்னை அமைதியாகவோ அசைவாகவோ காண்கிறது.
கோஶகாரவத் ஆத்மாநம் வாஸநாநநதந்துபிஃ । வேஷ்டயம்ஶ் சைவ சேதோ ऽந்தர் பாலத்வாந் நாவபுத்யதே
பட்டுப்புழு தன் நூலால் தன்னை சுற்றிக்கொள்வது போல, மனமும் தன் பழக்கங்களால் தன்னை உள்புறம் சுற்றிக்கொள்கிறது; ஆனால் அதன் குழந்தைத்தனத்தால் இதை உணரவில்லை.
மௌர்க்யம் அத்யந்தகநதாம் ஆகதம் ஸதவஸ்திதம் । ஸ்தாவராதிதநும் ப்ராப்தம் கீத்ரு'ஶம் பவதி ப்ரபோ
மிகவும் அடர்த்தியான அறியாமை நிலைபெற்று, நிலையான உயிரினம் போன்ற உடலை அடைந்தபோது, அந்த மனத்தின் நிலை எப்படி இருக்கும், பிரபு?
அமநஸ்த்வம் அஸம்ப்ராப்தம் மநஸ்த்வாத் அபி விச்யுதம் । தடஸ்தம் ரூபம் ஆஶ்ரித்ய ஸ்திதைஷா ஸ்தாவரேஷு சித்
மனமில்லாத நிலை அடையப்படாதபோது, மனம் தன் இயல்பிலிருந்து விலகியிருக்கும்போது, அந்தச் சிந்தனை நடுநிலையாக இருந்து, அசையாத உயிர்களில் தங்குகிறது.
ஸுப்தபுர்யஷ்டகா யத்ர ஸம்ஸ்திதா துஃகதாயிநீ । மூகாந்தஜடவத் தத்ர ஸத்தாமாத்ரேண திஷ்டதி
எங்கு தூக்கத்தின் எட்டுவகை நகரம் நிலைபெற்று, துன்பம் தருகிறதோ, அங்கு அந்தச் சிந்தனை வெறும் இருப்பாக மட்டும், பேச முடியாதவனாகவும், குருடனாகவும், உயிரற்றவனாகவும் இருப்பதைப் போல் தங்கி இருக்கிறது.
ஸத்தாத்வைததயா யத்ர ஸம்ஸ்திதா ஸ்தாவரேஷு சித் । தத்ராதூரஸ்திதாம் முக்திம் மந்யே வேத்யவிதாம் வர
அசையாத உயிர்களில் சிந்தனை, இருப்பின் இரண்டில்லா உணர்வாக நிலைபெற்றிருக்கும்போது, அறிவும் அனுபவமும் உடையவர்களுக்குள் சிறந்தவரே, அங்கு விடுதலை அருகிலேயே உள்ளது என்று நான் கருதுகிறேன்.
புத்திபூர்வம் விசார்யேதம் யதாவஸ்த்வவலோகநாத் । ஸத்தாஸாமாந்யபோதோ யஸ் ஸ மோக்ஷஶ் சேத் அநந்தகஃ
இதனை புத்தியுடன் ஆராய்ந்து, உண்மை நிலையைப் பார்த்தபோது, இருப்பின் பொதுவான உணர்வு எப்போதும் தொடர்ந்தால், அதுவே முடிவில்லாத விடுதலியாகும்.
பரிஜ்ஞாய பரித்யாகோ வாஸநாநாம் ய உத்தமஃ । ஸத்தாஸாமாந்யரூபத்வம் தத் கைவல்யபதம் விதுஃ
வாசனைகளை அறிவால் முழுமையாக விட்டுவிடுவது உயர்ந்த துறவாகும்; இதுவே எல்லாவற்றிலும் ஒரே ஆன்மா என்ற நிலை, இதையே முத்தி என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்.
விசார்யார்யைஸ் ஸஹாலோக்ய ஶாஸ்த்ராண்ய் அத்யாத்மபாவநாத் । ஸத்தாஸாமாந்யநிஷ்டத்வம் யத் தத் ப்ரஹ்ம பரம் விதுஃ
பெரியவர்கள் நல்ல நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஆன்மீக நூல்களை ஆராய்ந்து, எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் ஒரே சத்துவத்தில் நிலைபெறும்போது, அதுவே பரபிரம்மம் என்று அறிஞர்கள் அறிவார்கள்.
அந்தஸ் ஸுப்தா ஸ்திதா மந்தா யத்ர பீஜ இவாங்குரஃ । வாஸநா தத் ஸுஷுப்தத்வம் வித்தி ஜந்மப்ரதம் புநஃ
உள்மனதில் அமைதியாக மறைந்து, விதையிலுள்ள முளைப்போல் வாசனை இருப்பது, அது தூக்கநிலை; இதுவே பிறப்புக்கு காரணம் என்று அறிந்து கொள்.
அந்தஸ் ஸம்லீநமநநம் பரிதஸ் ஸுப்தவாஸநம் । ஸுஷுப்தம் ஜடதர்மாபி ஜந்மதுஃகஶதப்ரதம்
உள்ளே எண்ணங்கள் மறைந்து, எல்லா புறத்திலும் தூக்கத்தின் வாசனை நிறைந்திருக்கும் போது, அது தூக்கநிலை; அது அறிவில்லாத தன்மையுடன், பிறப்பும் துன்பமும் பல மடங்கு தரும்.
ஸ்தாவராதய ஏதே ஹி ஸமஸ்தா ஜடதர்மிணஃ । ஸுஷுப்தபதம் ஆரூடா ஜந்மயோக்யாஃ புநஃ புநஃ
இவை எல்லாம், அசையாதவை முதலாக, உயிரில்லாத இயல்புடையவை; ஆழ்ந்த நித்திரைபோன்ற நிலையைக் கொண்டுள்ளதால், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பதற்குத் தகுதியானவையாக இருக்கின்றன.
யதா பீஜேஷு புஷ்பாணி ம்ரு'தோ ராஶௌ யதா கடாஃ । ததாந்தஸ் ஸம்ஸ்திதாஸ் ஸாதோ ஸ்தாவரேஷு ஸ்வவாஸநாஃ
விதைகளில் பூக்கள் இருப்பது போலவும், மண்ணின் குவியலில் பானைகள் இருப்பது போலவும், அசையாத உயிர்களில் உள்ளே அவரவர் பழக்கங்கள் மறைந்து கிடக்கின்றன, அருமையுள்ளவரே.
யத்ராஸ்தி வாஸநாபீஜம் தத் ஸுஷுப்தம் ந ஸித்தயே । நிர்பீஜா வாஸநா யத்ர தத் துர்யம் ஸித்திதம் ஸ்ம்ரு'தம்
எங்கு பழக்கத்தின் விதை இருக்கிறதோ, அது ஆழ்ந்த நித்திரை நிலை, அது முழுமை அல்ல; பழக்கங்கள் விதையில்லாமல் உள்ள இடம் தான் நான்காவது நிலை என்று அழைக்கப்படுகிறது, அது முழுமையைத் தரும்.
வாஸநாயாஸ் ததா வஹ்நேர் ரு'ணவ்யாதித்விஷாம் அபி । ஸ்நேஹவைரவிஷாணாம் ச ஶேஷஸ் ஸ்வல்போ ऽபி பாததே
பழக்கத்தின் சின்னஞ்சிறிய சாயலும், தீயும், கடனும், நோயும், பகைவும், விஷமும் போல, எவ்வளவு சிறிதாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்யும்.
நிர்தக்தவாஸநாபீஜஸ் ஸத்தாஸாமாந்யரூபவாந் । ஸதேஹோ வா விதேஹோ வா ந பூயோ துஃகபாக் பவேத்
வாசனை என்ற விதைகள் முற்றிலும் அழிந்துபோனவனும், உயிரின் இயல்பாக நிலைத்திருப்பவனும், உடலுடன் இருந்தாலும் இல்லையென இருந்தாலும், இனி துன்பம் அனுபவிக்கமாட்டான்.
சிச்சக்திர் வாஸநாபீஜரூபிணீ ஸ்வாபதர்மிணீ । ஸ்திதா ரஸதயா நித்யம் ஸ்தாவராதிஷு வஸ்துஷு
அறிவின் சக்தி, வாசனை விதை வடிவில் தன் இயல்பில் நிலைத்து, நிலையானவை முதல் அசையாதவை வரை எல்லா பொருள்களிலும் எப்போதும் சுவையாக இருக்கிறது.
பீஜேஷூல்லாஸரூபேண ஜாட்யேந ஜடரூபிஷு । த்ரவேஷு த்ரவபாவேந காடிந்யேநேதரேஷு ச
விதைகளில் அது முளைக்கும் தன்மையாகும்; உயிரில்லாதவற்றில் அது உயிரில்லாத தன்மையாகும்; திரவங்களில் திரவத்தன்மையாகும்; மற்றவற்றில் கடினத்தன்மையாகும்.
பஸ்மந்ய் அதாதித்யருசௌ பாம்ஸுஷ்வ் அப்ய் அணுரூபிணீ । அஸிதேஷு தலஸ்தித்யா ஶிததாரதயாஸிஷு
பொடியில் அது மிக நுண்மையாகும்; சூரிய ஒளியில் அது பிரகாசமாகும்; தூளில் அது மிகச் சிறியதாகும்; இருளில் அது அடிப்பகுதியாகும்; வாள்களில் அது கூர்மையாகும்.
ஆத்மஶக்திஃ பதார்தேஷு கடாவடபடாதிஷு । ஸர்வத்ர ஸத்தாஸாமாந்யம் ரூபம் ஆஶ்ரித்ய திஷ்டதி
ஆத்மாவின் சக்தி, பானை, குகை, துணி போன்ற பொருள்களில், எல்லா இடங்களிலும் இருப்பதற்கான பொதுவான இருப்பு வடிவத்தை ஏற்று நிலைத்திருக்கிறது.
இதீயம் அகிலாம் த்ரு'ஶ்யதஶாம் ஆதாய ஸம்ஸ்திதா । யதா கநபடா ப்ராவ்ரு'ட் அம்பராலம்பிநீ ததா
இவ்வாறு, காணக்கூடிய எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அது நிலைத்திருக்கிறது; இது, மழைக்காலத்தில் அடர்ந்த மேகங்கள் வானில் தொங்குவது போல் உள்ளது.
ஸ்வரூபம் அஸ்யாஶ் சைவைதத் கதிதம் ப்ரவிசாரிதம் । அஸர்வம் ஸர்வதோ வ்யாபி ஸத் இவாஸந்மயாத்மகம்
இதன் இயற்கையான சொந்த வடிவம் இங்கே விவரிக்கப்பட்டு ஆராயப்பட்டுள்ளது; அது எல்லாம் அல்ல, ஆனால் அனைத்திலும் பரவி இருக்கிறது, இருப்பு போலவும், தூய அறிவு வடிவமாகவும் உள்ளது.
ஆத்மத்ரு'ஷ்டிர் அத்ரு'ஷ்டைஷா ஸம்ஸ்ரு'திப்ரமதாயிநீ । த்ரு'ஷ்டா ஸதீ ஸமக்ராணாம் துஃகாநாம் க்ஷயகாரிணீ
ஆத்மாவை உணரும் பார்வை, காணப்படாதபோதும், பிறவி சுழற்சிக்கு காரணமாகிறது; அது உண்மையாகக் காணப்படும்போது, எல்லா துயரங்களையும் அழிக்கிறது.
அஸ்யாஸ் த்வ் அதர்ஶநம் யத் தத் அவித்யேத்ய் உச்யதே புதைஃ । அவித்யா ஹி ஜகத்தேதுஸ் ததஸ் ஸர்வம் ப்ரவர்ததே
இதன் உணர்வு இல்லாததையே ஞானிகள் அறியாமை என்று சொல்கிறார்கள். அறியாமையே உலகத்தின் காரணம்; அதிலிருந்தே எல்லாம் தோன்றுகிறது.
அவித்யா ரூபரஹிதா யாவத் ஏவாவலோக்யதே । தாவத் ஏவ கலத்ய் ஆஶு துஹிநாணுர் யதாதபே
உருவமற்ற அறியாமை, அதை கவனிக்கிறவர்களுக்கு மட்டும் இருக்கும்; அது, பனித்துளி வெயிலில் விரைவில் கரைந்துபோகும் போல், உடனே மறைந்து விடும்.
யதா நரோ கலந்நித்ரோ யாவத் கலநயா மநாக் । விம்ரு'ஶத்ய் ஆஶயம் தாவந் நித்ரா தஸ்ய விலீயதே
ஒருவன் தூக்கத்தில் மூழ்கும் போது, சிறிது நேரம் மனதில் சிந்தித்தால், அவனுடைய தூக்கம் கலைந்து விடும்.
ததா கீத்ரு'க் அவஸ்த்வ் ஏதத் இதி யாவத் விகல்ப்யதே । அவித்யா க்ஷீயதே தாவத் ஆலோகேநாந்ததா யதா
அதேபோல், 'இந்த பொய்யானது என்ன?' என்று யாராவது ஆராய்ந்தால், அந்த அறியாமை குறைந்து விடும்; அது, ஒளி வந்தால் இருள் போவது போலே.