பயஸ்தரங்கயோர் ஐக்யம் யதைவ பரமார்ததஃ । வித்யாவித்யாத்ரு'ஶோர் ஐக்யம் ததைவ பரமார்ததஃ
நீர் மற்றும் அதன் அலை உண்மையில் ஒன்றே போல, அறிவும் அறிவிலியும் உண்மையில் ஒன்றுதான்.
நாவித்யாத்வம் ந வித்யாத்வம் இஹ கிஞ்சந வித்யதே । வித்யாவித்யாத்ரு'ஶௌ த்யக்த்வா யத் அஸ்தீஹ தத் அஸ்தி ஹி
இங்கு உண்மையில் அறிவிலியும் அறிவும் எதுவும் இல்லை; அவற்றை விட்டு வைக்கையில் எது உள்ளது, அதுவே உண்மையில் உள்ளது.
ப்ரதியோகிவ்யவச்சேதவஶாத் ஏதே ரகூத்வஹ । வித்யாவித்யாத்ரு'ஶௌ ந ஸ்தஶ் ஶேஷே பத்தபதோ பவ
ரகுவம்சத்தில் பிறந்தவனே, அறிவும் அறியாமையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகவே தோன்றுகின்றன. மற்றவை எல்லாம் விலகியபின், மீதமுள்ளதில் உறுதியாக நிலைநில்.
நாவித்யாஸ்தி ந வித்யாஸ்தி க்ரு'தம் கல்பநயாநயா । கிஞ்சித் அஸ்தி நகிஞ்சித் யச் சித்ஸம்வித் இதி தத் ஸ்திதம்
இங்கு அறியாமையும் இல்லை, அறிவும் இல்லை; இந்தக் கற்பனை முடிந்ததும், ஏதாவது ஒன்று அல்லது ஒன்றுமில்லை என்று தோன்றலாம்—ஆனால் தூய அறிவுணர்வே நிலைத்திருக்கிறது.
தத் ஏவாவிதிதாபாஸம் ஸத் அவித்யேத்ய் உதாஹ்ரு'தம் । விதிதம் ஸத் தத் ஏவேதம் அவித்யாக்ஷயஸஞ்ஜ்ஞிதம்
அறிவில்லாதபடி தோன்றுவது அறியாமை எனப்படுகிறது; அறியப்படுவது, அதுவே இங்கு அறியாமை அழிந்த நிலை என்று கூறப்படுகிறது.
வித்யாபாவாத் அவித்யாக்யா மித்யைவோதேதி கல்பநா । மிதஸ் ஸத்தைதயோர் அந்தே சாயாதாபத்ரு'ஶோர் இவ
அறிவு இல்லாதபோது, அறியாமை என்ற எண்ணம் பொய்யாக எழுகிறது; இரண்டும் முடிவில், நிழலும் வெயிலும் போல் ஒன்றுக்கொன்று சார்ந்தவை.
அவித்யாயாம் து லீநாயாம் க்ஷணாத் த்வே ஏவ கல்பநே । ஏதே ராகவ லீயேதே அவாச்யம் பரிஶிஷ்யதே
அறியாமை களைந்தவுடன், இந்த இரண்டு எண்ணங்களும் உடனே மறைந்து விடுகின்றன, ராகவா; அப்போது சொல்ல முடியாத ஒன்று மட்டும் மீதமிருக்கும்.
அவித்யாஸங்க்ஷயாத் க்ஷீணே வித்யாபக்ஷே ऽபி ராகவ । யச் சிஷ்டம் தந் நகிஞ்சித் வா கிஞ்சித் வாபீதம் ஆததம்
அறியாமை முற்றிலும் அழிந்ததும், அறிவும் குறைந்ததும், ராகவா, மீதமிருப்பது ஒன்றும் இல்லாதது அல்லது இந்த விரிந்த உலகமே ஆகும்.
தத்ரேதம் த்ரு'ஶ்யதே ஸர்வம் ந ச கிஞ்சந த்ரு'ஶ்யதே । வடஸ் ஸ்வவடதாநாயாம் இவ புஷ்பபலாதிமாந்
இங்கே எல்லாம் காணப்படுவது போலத் தெரிகிறது, ஆனால் உண்மையில் எதுவும் காணப்படவில்லை; அது ஒரு ஆலமரத்தின் விதையிலேயே அதன் பூவும் பழமும் இருப்பதைப் போலே.
தத் ஸர்வஶக்தி கசிதம் ஸர்வஶக்திஸமுத்ககம் । நபஸோ ऽப்ய் அதிகம் ஶூந்யம் அவேத்யம் ச சிதாத்மகம்
அது எல்லா சக்திகளாலும் நிரம்பியது, எல்லா சக்திகளுக்கும் ஆதாரம், ஆகாயத்தைவிட நுண்ணியது, வெற்றிடம், அறிய முடியாதது, அறிவின் இயல்புடையது.
ஸூர்யகாந்தே யதா வஹ்நிர் யதா க்ஷீரே க்ரு'தம் ததா । தத்ரேதம் ஸம்ஸ்திதம் ஸர்வம் தேஶகாலக்ரமோதயம்
எப்படி சூரியகாந்தக்கல்லில் நெருப்பு மறைந்திருப்பதுபோல், பாலில் நெய் இருப்பதுபோல், அதுபோலவே இடம், காலம், ஒழுங்கு ஆகிய அனைத்தும் இங்கு அடங்கியுள்ளது.
யதா ஸ்புலிங்கா அநலாத் யதா பாஸோ திவாகராத் । தஸ்மாத் ததேமா நிர்யாந்தி ஸ்புரந்த்யஸ் ஸம்விதஸ் ஸ்திதாஃ
நெருப்பிலிருந்து திடீரென சிறுகிணறுகள் எழுவது போல, சூரியனிலிருந்து ஒளிக்கதிர்கள் பறப்பது போல, அதிலிருந்து இந்த உயிருள்ள அறிவுகள் எழுந்து நிலைத்திருக்கின்றன.
யதாம்போதிஸ் தரங்காணாம் யதாமலமணிஸ் த்விஷாம் । கோஶோ நித்யம் அநந்தாநாம் ததா தத் ஸம்விதாம் த்விஷாம்
பெருங்கடலில் அலைகள் எழுவது போல, குற்றமில்லாத மணியில் ஒளி வீசுவது போல, அது எப்போதும் முடிவில்லாத அறிவின் ஒளிக்கதிர்களுக்கு ஆதாரமாக உள்ளது.
ஸபாஹ்யாப்யந்தரம் ஸர்வவஸ்தூநாம் தத் அவஸ்திதம் । ஸர்வதைவாவிநாஶாத்ம கும்பாநாம் ககநம் யதா
அது எல்லா பொருள்களிலும் உள்ளும் புறமும் நிறைந்து, எப்போதும் அழியாதது; பானைகளுக்குள் மற்றும் புறம் பரவியுள்ள ஆகாயம் போல.
யதா மணேர் அயஸ்ஸ்பந்தேஷ்வ் அயஸ்காந்தஸ்ய கர்த்ரு'தா । அகர்துர் ஏவ ஹி ததா கர்த்ரு'தா தஸ்ய கல்ப்யதே
எப்படி ஒரு காந்தக்கல்லின் அருகில் இரும்பு தானாகவே ஈர்க்கப்படுகிறது என்று நாம் நினைக்கிறோம், ஆனால் அந்தக் கல் எதையும் செய்கிறது இல்லை; அதுபோல், உண்மையில் செயல் இல்லாத ஒன்றில் கூட, செயல் உள்ளது என்று நாம் கற்பனை செய்கிறோம்.
மணிஸந்நிதிமாத்ரேண யதாயஸ் ஸ்பந்ததே ஜடம் । தத்ஸத்தயா ததைவாயம் தேஹஶ் சோபத்ய் அசித்வபுஃ
காந்தக்கல்லின் அருகில் இரும்பு தானாகவே அசையும்; அது உயிரில்லாதது என்றாலும், அந்தக் கல்லின் இருப்பால் அசைவது போல, உயிரில்லாத இந்த உடலும், அந்த ஒன்றின் இருப்பால் தோன்றுகிறது.
தத்ர ஸ்திதம் ஜகத் இதம் ஜகதேகபீஜே சிந்நாம்நி ஸம்வித் இதி கல்பிதகல்பநே ச । லோலோர்மிஜாலம் இவ வாரிணி சித்ஸ்வரூபம் காத் அப்ய் அரூபவதி யத்ர நகிஞ்சித் அஸ்தி
அங்கு 'அறிவு' என்று அழைக்கப்படும் ஒன்றில், இந்த உலகம் நிலைத்திருக்கிறது; அது உலகத்துக்கு ஒரே விதை. கற்பனையில், அது நீரில் அலைகள் போல, அறிவின் இயல்பாக உள்ளது; வடிவமற்ற ஆகாயத்தில் எதுவும் இல்லாதபோதும், அது அங்கே உள்ளது.
தஸ்மாந் நகிஞ்சித் ஏவேதம் ஜகத் ஸ்தாவரஜங்கமம் । ந கிஞ்சித் பூததாம் யாதம் யத் கிஞ்சித் அபி வித்தி ஹே
ஆகவே, இந்த அசையும், அசையாத உலகம் உண்மையில் எதுவும் அல்ல; எதுவாக இருந்தாலும், எதுவும் பிறக்கவில்லை என்பதை நீ அறிந்துகொள்.
தத்ர காசிந் ந கலநா பாவாபாவமயாத்மிகா । தத் இதம் ராம ஜீவாதி ஸர்வம் வ்யர்தம் கிம் ஈஹஸே
அங்கு எதுவும் உண்டு, இல்லை என்ற எண்ணமே இல்லாமல், ராமா, இந்த உயிர் முதலான அனைத்தும் வீணே. நீ எதற்காக முயற்சிக்கிறாய்?
ஸுபுத்தோ ऽயம் அஸாவ் அந்தர் இதி யோ வ்யபதிஶ்யதே । ந தம் லபாமஹே ஸர்பம் ரஜ்ஜுஸர்பப்ரமாத் இவ
'இதுவே உள்ளே விழித்திருப்பவன்' என்று சொல்வதைப் போல, நாமும் அந்த உண்மையை காணவில்லை; அது கயிற்றில் பாம்பு என்று தவறாக நினைப்பதைப் போலே.
அபரிஜ்ஞாத ஆத்மைவ ப்ரமதாம் ஸமுபாகதஃ । ஜ்ஞாத ஆத்மத்வம் ஆயாதி ஸீமாந்தம் ஸர்வஸம்விதாம்
ஆத்மா அறியப்படாமல் இருப்பவர்களுக்கு அது தோன்றுகிறது; அது உணரப்பட்டால், எல்லா அறிவின் எல்லையையும் அடைகிறது.
அவித்யேத்ய் உச்யதே லோகே சிச் சேத்யமலமாலிதா । சேத்யாதீதாச்சதாம் ஏதி ஸர்வோபாதிவிவர்ஜிதா
உலகில் அறியாமை என்பது அறிவும் அதன் பொருள்களும் கலங்கிய நிலை என்று கூறப்படுகிறது; அது கடந்துவிட்டால், எல்லா கட்டுப்பாடுகளும் நீங்கி, தூய வெளிச்சத்தை அடைகிறது.
சித்தமாத்ரம் ஹி புருஷஸ் தஸ்மிந் நஷ்டே ந நஶ்யதி । ஸ்திதே திஷ்டதி நாத்மாயம் கடே ஸதி யதாம்பரம்
ஒரு மனிதன் என்பது மனமே. அது இல்லாதபோது அவன் அழியவில்லை; அது இருக்கும் போது அவன் இருக்கிறான். ஆன்மா அழிவதில்லை; பானை உடைந்தாலும் ஆகாயம் அழியாதது போல.
கச்சந் பஶ்யதி கச்சந்தம் ஸ்திதம் திஷ்டஞ் ஶிஶுர் யதா । பாநும் ஏவம் இதம் சேதஃ பஶ்யத்ய் ஆத்மாநம் ஆகுலம்
ஒரு குழந்தை சூரியன் நகரும் போது நகரும் போலவும், நிற்கும் போது நிற்கும் போலவும் பார்க்கும். அதுபோல் மனமும் தன்னை அமைதியாகவோ அசைவாகவோ காண்கிறது.
கோஶகாரவத் ஆத்மாநம் வாஸநாநநதந்துபிஃ । வேஷ்டயம்ஶ் சைவ சேதோ ऽந்தர் பாலத்வாந் நாவபுத்யதே
பட்டுப்புழு தன் நூலால் தன்னை சுற்றிக்கொள்வது போல, மனமும் தன் பழக்கங்களால் தன்னை உள்புறம் சுற்றிக்கொள்கிறது; ஆனால் அதன் குழந்தைத்தனத்தால் இதை உணரவில்லை.
மௌர்க்யம் அத்யந்தகநதாம் ஆகதம் ஸதவஸ்திதம் । ஸ்தாவராதிதநும் ப்ராப்தம் கீத்ரு'ஶம் பவதி ப்ரபோ
மிகவும் அடர்த்தியான அறியாமை நிலைபெற்று, நிலையான உயிரினம் போன்ற உடலை அடைந்தபோது, அந்த மனத்தின் நிலை எப்படி இருக்கும், பிரபு?
அமநஸ்த்வம் அஸம்ப்ராப்தம் மநஸ்த்வாத் அபி விச்யுதம் । தடஸ்தம் ரூபம் ஆஶ்ரித்ய ஸ்திதைஷா ஸ்தாவரேஷு சித்
மனமில்லாத நிலை அடையப்படாதபோது, மனம் தன் இயல்பிலிருந்து விலகியிருக்கும்போது, அந்தச் சிந்தனை நடுநிலையாக இருந்து, அசையாத உயிர்களில் தங்குகிறது.
ஸுப்தபுர்யஷ்டகா யத்ர ஸம்ஸ்திதா துஃகதாயிநீ । மூகாந்தஜடவத் தத்ர ஸத்தாமாத்ரேண திஷ்டதி
எங்கு தூக்கத்தின் எட்டுவகை நகரம் நிலைபெற்று, துன்பம் தருகிறதோ, அங்கு அந்தச் சிந்தனை வெறும் இருப்பாக மட்டும், பேச முடியாதவனாகவும், குருடனாகவும், உயிரற்றவனாகவும் இருப்பதைப் போல் தங்கி இருக்கிறது.
ஸத்தாத்வைததயா யத்ர ஸம்ஸ்திதா ஸ்தாவரேஷு சித் । தத்ராதூரஸ்திதாம் முக்திம் மந்யே வேத்யவிதாம் வர
அசையாத உயிர்களில் சிந்தனை, இருப்பின் இரண்டில்லா உணர்வாக நிலைபெற்றிருக்கும்போது, அறிவும் அனுபவமும் உடையவர்களுக்குள் சிறந்தவரே, அங்கு விடுதலை அருகிலேயே உள்ளது என்று நான் கருதுகிறேன்.
புத்திபூர்வம் விசார்யேதம் யதாவஸ்த்வவலோகநாத் । ஸத்தாஸாமாந்யபோதோ யஸ் ஸ மோக்ஷஶ் சேத் அநந்தகஃ
இதனை புத்தியுடன் ஆராய்ந்து, உண்மை நிலையைப் பார்த்தபோது, இருப்பின் பொதுவான உணர்வு எப்போதும் தொடர்ந்தால், அதுவே முடிவில்லாத விடுதலியாகும்.