த்ரு'ஷ்ணாமோஹபரித்யாகாந் நித்யஶீதலஸம்விதஃ । பும்ஸஸ் ஸம்ஶாந்தசித்தஸ்ய ப்ரபுத்தஸ்ய க்வ சித்தபூஃ
பாசம், மாயை ஆகியவை விட்டுவிட்ட, எப்போதும் மனம் அமைதியாக குளிர்ந்துள்ளவனுக்கு, விழிப்புடன் அமைந்தவனுக்கு, மனம் என்னும் உலகம் எங்கே இருக்கிறது?
அஸம்ஸ்துதம் இவாநாஸ்தம் அவஸ்து பரிபஶ்யதஃ । தூரஸ்தம் இவ தேஹம் ஸ்வம் அஸந்தம் சித்தபூஃ குதஃ
பொய்யானவற்றை முக்கியமல்லாததாகவும், தன் உடலை தூரத்தில் உள்ளதுபோல், இல்லாததுபோல் பார்ப்பவனுக்கு, மனம் என்னும் உலகம் எங்கே உண்டாகும்?
பாவிதாநந்தசித்தத்த்வரூபரூபாந்தராத்மநஃ । ஸ்வாங்காம்ஶலீநஜகதஶ் ஶாந்தோ ஜீவாதிவிப்ரமஃ
யாருடைய மனம் எல்லையற்றது, உணர்வின் உண்மை தான் அவர்களது சாரம், உள்ளுணர்ச்சி எல்லா வடிவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டது, உலகம் அவர்களது உடல் உறுப்புகளில் கரைந்துவிட்டது—அவர்களிடம் தனித்துவம் என்றும், உயிரினம் போன்ற பிம்பங்கள் என்றும் அமைதியாகி விடுகின்றன.
அஸம்யக்தர்ஶநே ஶாந்தே மித்யாப்ரமபராத்மநி । உதிதே பரமாதித்யே பரமார்தைகதர்ஶநே
பொய்யான பார்வை தணிந்து, மனம் அமைதியாகி, உண்மையான அறிவின் பரம சூரியன் எழும்பும் போது, அந்த ஒரே பரம உண்மையை தெளிவாக காணும் பார்வை பிறக்கிறது; அப்பொழுது, பொய்யான குழப்பங்களும் மனதிலிருந்து நீங்கிவிடுகின்றன.
அபுநர்தர்ஶநாயைவ தக்தம் ஸம்ஶுஷ்கபர்ணவத் । சித்தம் விகலிதம் வித்தி வஹ்நௌ க்ரு'தலவம் யதா
மனம் கருகி உலர்ந்த இலை போல், இனி காண முடியாததாகி விடும்; அது நெருப்பில் ஒரு துளி நெய் கரைந்துவிடும் போல், முற்றிலும் இல்லாமலாகிவிடும் என்பதை அறிந்துகொள்.
ஜீவந்முக்தா மஹாத்மாநோ யே பராவரதர்ஶிநஃ । தேஷாம் யா சித்தபதவீ ஸா ஸத்த்வம் இதி கத்யதே
உயிரோடு விடுதலை பெற்ற மகான்கள், உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் காண்பவர்கள்—அவர்களது மனம் எதை அடைந்தாலும், அதையே 'சத்துவம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஜீவந்முக்தஶரீரேஷு வாஸநா வ்யவஹாரிணீ । ந சித்தநாம்நீ பவதி ஸா ஹி ஸத்த்வபதம் கதா
உயிரோடு விடுதலை பெற்றவர்களின் உடலில், உலக வாழ்க்கை தொடர்பான பழக்கங்கள் இருந்தாலும், அவை 'மனம்' என்று அழைக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில், அவை தூய நிலையை அடைந்துள்ளன.
நிஶ்சேதஸோ ஹி தத்த்வஜ்ஞா நித்யம் ஸத்த்வபதே ஸ்திதாஃ । லீலயா ப்ரப்ரமந்தீஹ ஸத்த்வஸம்ஸ்திதிஹேலயா
உண்மை அறிந்தவர்கள் மனம் இல்லாதவர்களாக, எப்போதும் தூய நிலையில் நிலைத்திருக்கின்றனர்; இங்கு அவர்கள், அந்த தூய நிலையின் சக்தியால், விளையாடும் போல் சுதந்திரமாக நடமாடுகின்றனர்.
ஶாந்தா வ்யவஹரந்தோ ऽபி ஸத்த்வஸ்தாஸ் ஸம்யதேந்த்ரியாஃ । நித்யம் பஶ்யந்தி சிஜ்ஜ்யோதிர் ந த்வைதைக்யே ந வாஸநாஃ
அமைதியுடன் உலக செயல்களில் ஈடுபட்டாலும், தூய நிலையில் நிலைத்திருக்கும், உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தியவர்கள் எப்போதும் அறிவின் ஒளியை காண்கிறார்கள்; அவர்களில் இரட்டையோ ஒற்றையோ என்ற உணர்வும், எந்த மறைபாடும் இல்லை.
அந்தர்முகதயா ஸர்வம் சித்வஹ்நௌ த்ரிஜகத்த்ரு'ணம் । ஜுஹ்வதோ ऽந்தர் விசேஷ்டந்தே மூடவச் சீதலாஶயாஃ
உள்ளார்ந்த கவனத்துடன், மூன்று உலகங்களையும் புல்வெட்டுகள்போல் அறிவின் நெருப்பில் அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; அவர்கள் உள்ளத்தில் எந்த அசைவும் இல்லாமல், அறியாமையுள்ளவர்களைப் போல அல்லாமல், அமைதியான மனதுடன் இருக்கிறார்கள்.
விவேகவிஶதம் சேதஸ் ஸத்த்வம் இத்ய் அபிதீயதே । பூயஃ பலதி நோ மோஹம் தக்தம் பீஜம் இவாங்குரம்
பெரிய அறிவால் தெளிவடைந்த மனதை 'சத்த்வம்' என்று அழைக்கின்றனர்; அது மீண்டும் மயக்கத்தை உண்டாக்காது, எப்படிப்பட்ட விதை எரிந்துவிட்டால் அது முளைக்காததுபோல்.
யா வாஸநா விமூடாந்தர் புநர்ஜநநதர்மிணீ । சித்தஶப்தாபிதா ஸோக்தா விபர்யஸ்யதி போததஃ
உள்ளுக்குள் மயக்கத்தில் மூழ்கி, பிறவி தரும் பழக்கத்தை 'மனம்' என்று சொல்கிறார்கள்; ஆனால் விழிப்பால் அது மாற்றமடைகிறது.
ப்ராப்தப்ராப்யோ பவாந் ராம ஸத்த்வபாவம் உபாகதம் । சித்தம் ஜ்ஞாநாக்நிநா தக்தம் ந தே பூயஃ ப்ரரோஹதி
இராமா, நீ அடைய வேண்டியதை அடைந்து, சத்த்வ நிலையை எட்டியுள்ளாய்; அறிவின் நெருப்பால் எரிந்த உன் மனம் இனி மீண்டும் முளைக்காது.
ஸம்ரோஹதீஷுணா வித்தம் ததா பரஶுநாக்நிநா । ந ஹி ஜ்ஞாநாக்நிநிர்தக்தம் ப்ரபோதவிஶதம் மநஃ
ஒரு மரம் கூரிய கம்பியால் குத்தப்பட்டாலோ, அரிவாளால் வெட்டப்பட்டாலோ அது மீண்டும் வளராது; அதுபோல் விழிப்பால் தெளிவடைந்து, அறிவின் நெருப்பில் எரிந்த மனமும் மீண்டும் உருவாகாது.
ப்ரஹ்மப்ரு'ம்ஹைவ ஹி ஜகஜ் ஜகச் ச ப்ரஹ்மப்ரு'ம்ஹணாத் । வித்யதே நாநயோர் பேதஶ் சித்கநப்ரஹ்மணோர் இஹ
இந்த உலகம் எல்லாம் பரமத்தின் விரிவாகவே உள்ளது; பரமத்தின் விரிவால் தான் உலகம் தோன்றுகிறது. அறிவின் முழுமையும் பரமமும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகவே இங்கு இருக்கின்றன.
சிதந்தர் அஸ்தி த்ரிஜகந் மரிசே திக்ததா யதா । நாதஶ் சிஜ்ஜகதீ பிந்நே தஸ்மாத் ஸதஸதீ முதா
மூன்று உலகங்களிலும் அறிவு உள்ளுக்குள் ஊடுருவி நிற்கிறது, அது மிளகாயில் காரம் ஊடுருவி இருப்பதைப் போல. அதனால் அறிவால் ஆன இந்த உலகம் அதிலிருந்து வேறாக இல்லை; உண்மை, பொய் என்ற எண்ணங்கள் எல்லாம் வீணாகும்.
அசிந்மயத்வாந் நாஸி த்வம் காத்மா கிம் இவ ரோதிஷி । அசிந்மயத்வாஜ் ஜகதாம் அபாவே கலநாஃ குதஃ
நீ அறிவில்லாத தன்மையுடையவன் அல்ல, ஆகாயம் போல் உள்ள ஆத்மா, நீ ஏன் துக்கப்படுகிறாய்? இந்த உலகங்கள் அறிவில்லாதவை அல்ல; அவை இல்லாதபோது எந்த எண்ணங்களும் எப்படி வரும்?
சிந்மயஶ் சேத் பவாந் ஸர்வம் தச் சித்த்வம் ப்ரவிசாரய । ஶுத்தஸத்த்வம் அநாத்யந்தம் தத்ராங்க கலநாஃ குதஃ
நீ அறிவால் ஆனவன் என்றால், இந்த அனைத்தையும் மனம் என்று எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். அந்த தூய சத்த்வத்தில், ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத நிலையில், எந்த எண்ணங்களும் எப்படி வரும்?
சிதாத்மாஸி நிரம்ஶோ ऽஸி பாராவாரவிவர்ஜிதஃ । ரூபம் ஸ்மர நிஜம் ஸ்பாரம் மாஸ்ம்ரு'த்யா ஸம்மிதோ பவ
நீயே அறிவாக இருக்கின்றாய், உனக்கு பாகங்கள் எதுவும் இல்லை; இந்த கரை, அந்த கரை என்ற எல்லைகளும் உனக்கு இல்லை. உன் இயற்கையான பரந்த உருவத்தை நினைவில் கொள்; மறதி உன்னை சுருக்கி விட அனுமதிக்காதே.
தாம் ஸ்வஸத்தாம் கதஸ் ஸர்வம் அஸர்வம் வா பவோதயீ । தாத்ரு'க்ரூபோ ऽஸி ஶாந்தோ ऽஸி சித் அஸி ப்ரஹ்மரூப்ய் அஸி
உன் சொந்த நிலையை அடைந்தவுடன், எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாகவோ, எதற்கும் காரணமில்லாதவனாகவோ நீ இருப்பாய்; அப்படிப்பட்ட உருவம் உனக்கு — அமைதி, அறிவு, பரம்பொருளின் இயல்பு எல்லாம் நீயே.
சிச்சிலோதரம் ஏவாஸி நாஸி நாநஸ்ய் அதோம் அஸி । யோ ऽஸி ஸோ ऽஸி ந ஸோ ऽஸீவ ஸத் அஸ்ய் அஸத் அஸி ஸ்வபாஃ
நீ அறிவின் பரந்த வெளி; இது அல்ல, அது அல்ல, அதே நேரத்தில் இரண்டும் நீயே. நீ எது என்றாலும் அதுவே, எது அல்ல என்றாலும் அதுவே; உன் இயல்பால் நீ இருப்பதும் இல்லாததும் ஆக இருக்கின்றாய்.
யஃ பதார்தவிஶேஷோ ऽந்தர் ந த்வம் நாந்யோ ந ஸோ ऽஸ்தி தே । தத் அஸ்ய் அதத் அஸி ஸ்வச்சசித்கநாத்மந் நமோ ऽஸ்து தே
உள் உலகில் தோன்றும் பொருட்களின் தனித்துவம் எதுவாக இருந்தாலும், அது நீயும் அல்ல, வேறு யாரும் அல்ல, உண்மையில் உனக்காக அது இல்லை. நீ அதுவும், அதல்லாததும்; தூய அறிவால் நிரம்பியவனே, உனக்கு வணக்கம்.
ஆத்யந்தவர்ஜிதவிஶாலஶிலாந்தராலஸம்பீநசித்கநவபுர் ககநாமலஸ் த்வம் । ஸ்வஸ்தோ பவாஜரடபல்லவகோஶலேகாலீலாஸ்திதாகிலஜகஜ்ஜலதே ஜயஸ் தே
ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாத பரப்பில், எல்லா எல்லைகளையும் கடந்த பரப்பில், தூயவானம் போல், அறிவால் நிரம்பிய வடிவமாய், எல்லா உலகங்களும் பிறக்கும், வளர்ந்து, கெட்டுப் போகும் விளையாட்டை உன்னுள் கொண்டிருக்கும் பெரும் கடலே, நீ எப்போதும் உன்னிலேயே நிலைத்திருப்பவனே, உனக்கு வெற்றி.
பாவி பூரிதரங்காணாம் பயோ வ்ரு'ந்தம் இவாந்தரே । யா சித் வஹத்ய் அநந்தாநி ஜகந்த்ய் அநக ஸா பவாந்
பாவமில்லாதவனே, எண்ணிக்கையற்ற அலைகளோடு கூடிய பெரும் நீர்க்கூட்டம் போல, எண்ணற்ற உலகங்களை உன்னுள் சுமக்கும் அந்த அறிவே நீ.
பவ பாவநயா முக்தோ பாவாபாவவிவர்ஜிதஃ । சிதாத்மந் ஸம்ஸ்திதாஃ க்வேவ வத தே வாஸநாதயஃ
நீ உணர்வால் விடுதலை அடைந்து, இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்தவன்; அறிவின் ஆதாரமாக நிலைத்திருக்கும்போது, உனக்கு ஆசைகள் போன்றவை எங்கே இருக்க முடியும்?
ஜீவோ ऽயம் வாஸநாதீதம் இதி சித் கசதி ஸ்வதஃ । இதரோக்த்யர்தயோர் அத்ர கஃ ப்ரஸங்கோ ऽத வர்ண்யதாம்
இந்த உயிர் 'இது எனது' என்று ஆசையால் நினைத்து, அறிவால் கலங்குகிறது; பிறர் கூறும் வேறுபாடுகள் இங்கு எதற்காக? அதை விளக்கட்டும்.
மஹாதரலகம்பீரபாஸுராத்மம்ஶ் சிதர்ணவ । ராமாபிதோ ऽஸி ஸ்திமிதஸ் ஸமஸ் ஸோம்யோ ऽஸி ஸோமவத்
நீயே ராமன் என்று அழைக்கப்படுகிறாய்; பரந்தது, நுண்ணியது, ஆழமானது, ஒளிவீசும் ஆன்மாவின் கதிராகவும், அறிவின் பெருங்கடலாகவும் இருக்கிறாய். நீ அமைதியும், சமநிலையும், இனிமையும் கொண்டவன்; சந்திரனைப் போல மென்மையானவன்.
யதா ந பிந்நம் அநலாத் ஔஷ்ண்யம் ஸௌகந்த்யம் அம்புஜாத் । கார்ஷ்ண்யம் கஜ்ஜலதஶ் ஶௌக்ல்யம் ஹிமாந் மாதுர்யம் இக்ஷுதஃ
எப்படி வெப்பம் நெருப்பிலிருந்து பிரியாது, வாசனை தாமரையிலிருந்து பிரியாது, கருப்பு நிறம் கரிநிலத்திலிருந்து பிரியாது, வெண்மை பனியிலிருந்து பிரியாது, இனிப்பு கரும்பிலிருந்து பிரியாததோ,
ஆலோகஶ் ச ப்ரகாஶாங்காத் அநுபூதிஸ் ததா சிதேஃ । ஜலாத் வீசிஶ் சிதாத்மந் போஶ் சித்ஸ்வபாவாத் ததா ஜகத்
அதேபோல், ஒளி அதன் பிரகாசத்திலிருந்து தனியாக இல்லை; அனுபவம் அறிவிலிருந்து தனியாக இல்லை; அலை நீரில் இருந்து எழுவது போல், அறிவே உன்னுடைய இயல்பு என்பவன், இந்த உலகும் அறிவின் இயல்பிலிருந்தே தோன்றுகிறது.
சிதோ ந பிந்நோ ऽநுபவோ பிந்நோ நாநுபவாத் அஹம் । ந மத்தோ பித்யதே ஜீவோ ந ஜீவாத் பித்யதே மநஃ
அனுபவம் அறிவிலிருந்து பிரியாது; 'நான்' என்ற உணர்வும் அனுபவத்திலிருந்து பிரியாது; உயிரும் என்னிடமிருந்து வேறுபடாது; உயிரிலிருந்து மனமும் வேறுபடாது.