ததஃ ப்ரஹரமாத்ரேண நித்ராம் ஆமுத்ரிதாநநாஃ । தத்ஸ்வப்நஸுந்தரீம் ஈயுஃ பத்மா இவ திநார்திநஃ
அடுத்த ஒரு யாமம் கழிந்ததும், அவர்கள் முகங்கள் தூக்கத்தில் மூடப்பட்டு, தாமரைப்பூக்கள் சூரியனை நாடுவது போல், அழகான கனவுலகை அடைந்தார்கள்.
ராமலக்ஷ்மணஶத்ருக்நாஃ ப்ரஹரத்ரயம் ஏவ தத் । வாஸிஷ்டம் உபதேஶம் தே சிந்தயாம் ஆஸுர் அக்ஷதம்
ராமன், லட்சுமணன், சத்ருக்னன் ஆகியோர் மூன்று யாமம் முழுவதும் வசிஷ்டர் உபதேசத்தை இடையறாது சிந்தித்தார்கள்.
ப்ரஹரஸ்யார்தமாத்ரம் து தத ஆமுத்ரிதேக்ஷணாஃ । தத்ஸ்வப்நாம் ஆயயுர் நித்ராம் க்ஷணாத் வித்ராவிதஶ்ரமாம்
அப்போது, அரை யாமம் அவர்கள் கண்களை மூடி உறங்கினார்கள்; ஒரு கணத்தில் அவர்களின் சோர்வு நீங்கியது.
இதி ஶுபமநஸாம் விவேகபாஜாம் அதிகதஸாரதயோதிதாஶயாநாம் । அபஜத விரதிம் ததா த்ரியாமா மலிநநிஶாகரவக்த்ரதாம் ஜகாம
இவ்வாறு தூய மனம் கொண்டவர்களும், பகுத்தறிவும் உண்மையான ஞானமும் பெற்றவர்களும், விருப்பம் இல்லாத நிலையை அடைந்தார்கள்; அந்த மூன்று யாமம், களங்கம் பூண்ட சந்திரனின் முகம் போல் மங்கியது.
ததஃ கிந்நேந்துவதநா பர்யாகுலதமஃபடா । க்ஷீயமாணா பபௌ ஶ்யாமா விவேகாந்தேவ வாஸநா
பின்னர் அந்த இரவு, குறைந்து வரும் சந்திரன் போல் முகம் மலிந்தும், அடர்ந்த இருளால் சூழப்பட்டும், பகுத்தறிவின் முடிவில் இருக்கும் பழைய நினைவுபோல் மங்கியதாகத் தோன்றியது.
பூர்வே த்வஸ்ததயாலோகாத் த்ரு'ஶ்யமாநோ ऽபரே ऽசலே । ஶேபாலிகாவதம்ஸாபாம் தாரகாநிகரோ ததௌ
முன்பு இருந்த இருள் அகன்றதும், அசையாத வானில், மல்லிகைமலர் மாலையைப் போல் நட்சத்திரக் கூட்டம் ஒளிர்ந்தது.
அவஶ்யாயகணாகர்ஷீ பராம்ரு'ஷ்டேந்துமண்டலஃ । ஜ்யோத்ஸ்நாகவலநாலோலோ வவௌ ப்ராபாதிகோ ऽநிலஃ
அதிகாலைப் புனல் துளிகளை இழுத்து, சந்திரனின் வளையத்தைத் தொட்டு, சந்திர ஒளியை விளையாடி விழுங்கும் தூய காற்று வீசியது.
ராமலக்ஷ்மணஶத்ருக்நா உத்தாயாநுசரைஸ் ஸஹ । யயுர் வந்திதஸந்த்யாஸ் தே புண்யம் வாஸிஷ்டம் ஆஶ்ரமம்
இராமன், லட்சுமணன், சத்ருக்னன் தங்கள் உடனிருந்தவர்களுடன் எழுந்து, காலை ஒளியைக் கண்டு வணங்கி, புனிதமான வாசிஷ்ட முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்கள்.
தத்ர வந்திதஸந்த்யஸ்ய நிர்கதஸ்யாக்நிஸத்மநஃ । முநேர் வவந்திரே பாதாவ் ஆதௌ தத்த்வார்க்யஸந்ததிம்
அங்கு, காலை ஒளியைக் கண்டு வணங்கி, அக்னி சாலையிலிருந்து வெளியே வந்த பிறகு, அவர்கள் முதலில் அர்ச்சனை நீரை அர்ப்பணித்து, முனிவரின் பாதங்களை பணிந்தார்கள்.
க்ஷணாத் தத் ஸதநம் மௌநம் முநிப்ராஹ்மணராஜபிஃ । ஹஸ்த்யஶ்வரதயாநைஶ் ச க்ஷணாந் நீரந்த்ரதாம் யயௌ
சிறிது நேரத்தில் அந்த இல்லம் முனிவர்கள், பிராமணர்கள், அரசர்கள், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி, இடம் இல்லாமல் அமைதியுடன் நிறைந்தது.
அதாஸௌ முநிஶார்தூலஸ் தயைவ ஸஹ ஸேநயா । க்ரு'ஹம் தாஶரதம் கல்யே ராமாத்யநுகதோ யயௌ
அப்போது அந்த முனிவர், தன் படையோடே, ராமர் மற்றும் மற்றவர்களுடன் காலையில் தாசரதரின் இல்லத்துக்கு சென்றார்.
தத்ரைநம் பூர்வஸம்புத்தஃ க்ரு'தஸந்த்யோ மஹீபதிஃ । தூரம் அக்ரே விநிர்கத்ய பூஜயாம் ஆஸ ஸாதரம்
அங்கு, அரசன் முன்பே எழுந்து, தன் காலை வழிபாடுகளை முடித்துவிட்டு, அவரை வரவேற்க தொலைவில் எதிர்கொண்டு, மரியாதையுடன் போற்றினார்.
புஷ்பமுக்தாமணிவ்ராதைர் பூயோ ऽப்ய் அதிகபூஷிதாம் । ஸபாம் ப்ரவிஶ்ய தே ஸர்வே விவிஶுர் விஷ்டராதிஷு
பூமாலை, முத்து, மணியால் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மண்டபத்தில் அவர்கள் அனைவரும் சென்று, ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்ட இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர்.
அதைதஸ்மிந்ந் அவஸரே ஹ்யஸ்தநாஸ் ஸர்வ ஏவ தே । ஶ்ரோதாரஸ் ஸமுபாஜக்முர் நபஶ்சரமஹீசராஃ
அதே நேரத்தில், நேற்று வந்திருந்த வானில் பறக்கும் மற்றும் பூமியில் நடக்கும் அனைத்து கேட்போரும் அங்கு ஒன்றாக வந்தனர்.
விவேஶ ஸா ஸபா ஸோம்யம் க்ரு'தாந்யோऽந்யாபிவாதநா । பபௌ ஸமஸமாபோகா ஶாந்தவாதேவ பத்மிநீ
அந்த மண்டபத்தில் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதையுடன் வாழ்த்து கூறி அமைதியாக, ஒற்றுமையுடன் இருந்தனர். அது அமைதியான தாமரைத் தடாகம்போல் ஒளிர்ந்தது.
யதாப்ரதேஶம் ஏவாஶு நிவிஷ்டேஷு யதாஸுகம் । தேஷு தத்தேஶயோக்யேஷு விப்ரர்ஷிமுநிராஜஸு
பிராமணர்கள், முனிவர்கள், அரசர்கள் தங்களுக்கேற்ற இடங்களில் விரைவாகவும் வசதியாகவும் அமர்ந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கு பொருத்தமான இடத்தில் உடனே அமர்ந்தார்கள்.
ம்ரு'துநி ஸ்வாகதரவே ஶநைஶ் ஶமம் உபாகதே । ஸபாகோணோபவிஷ்டேஷு ஶாந்தஶப்தேஷு வந்திஷு
மென்மையான வரவேற்பு பாய்களில் அமைதி பரவ, மண்டபத்தின் மூலைகளில் பாராட்டுப் பாடகர்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள்; அங்கு அமைதி நிறைந்திருந்தது.
த்வரயேவோதிதேஷ்வ் ஆஶு ஶ்ரோதும் அப்யாகதேஷ்வ் இவ । கவாக்ஷாத் இவ ஜாதேஷு ப்ரவிஷ்டேஷ்வ் அர்கரஶ்மிஷு
அவர்கள் அனைவரும் கேட்க ஆவலுடன், விரைவாக ஒன்று கூடியார்கள்; அது ஜன்னல் வழியாக சூரியக்கதிர்கள் விரைவாக புகுவது போல இருந்தது.
ஸத்வரம் ப்ரவிஶச்ச்ரோத்ரு'ஹஸ்தஸ்பர்ஶவஶோத்பவே । முக்தாஜாலசணத்கார ஓங்கார இவ ஶாம்யதி
விரைவில் கேட்பவரின் கையில் முத்து மாலை ஒலி தோன்றி, ஓம் என்ற நாதம் போல் அமைதியாகி மறைந்து விடுகிறது.
குமாரஶ் ஶங்கரஸ்யேவ கசோ தேவகுரோர் இவ । ப்ரஹ்லாத இவ ஶுக்ரஸ்ய ஸுபர்ண இவ ஶார்ங்கிணஃ
குமாரன் சிவபெருமாளுக்குப் போல், கச்சன் தேவர்களின் ஆசானுக்குப் போல், பிரஹ்லாதன் சுக்கிராசாரியாருக்குப் போல், சூபர்ணன் சரங்கம் ஏந்தும் பெருமானுக்குப் போல்.
வஸிஷ்டஸ்யாநநே ராமஶ் ஶநைர் த்ரு'ஷ்டிம் அபாதயத் । ப்ரமந்தீம் அம்பரே வாதஃ புல்லபத்ம இவாலிநீம்
வசிஷ்டரின் முகத்தை ராமர் மெதுவாகப் பார்த்தார்; அது, வானில் வீசும் காற்று மலர்ந்த தாமரை மீது தேனீகள் சுற்றும் போல் இருந்தது.
முநிஸ் த்வ் அநுஜ்சிதேநாத தேநைவ ரகுநந்தநம் । க்ரமேணோவாச வாக்யஜ்ஞோ வாக்யம் வாக்யார்தகோவிதம்
அப்போது அந்த முனிவர், தன்னுடைய அமைதியை குலைக்காமல், வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை அறிந்த ரகுநந்தனிடம் ஒழுங்காகப் பேசத் தொடங்கினார்.
கச்சித் ஸ்மரஸி யத் ப்ரோக்தம் ஹ்யோ மயா ரகுநந்தந । வாக்யம் அத்யந்தகுர்வர்தம் பரமார்தாவபோதகம்
ரகுநந்தனே, நான் நேற்று உனக்குச் சொன்ன மிக முக்கியமான, உயர்ந்த உண்மையை வெளிப்படுத்தும் அந்த வார்த்தைகளை நீ நினைவில் வைத்திருக்கிறாயா?
இதாநீம் அவபோதார்தம் அந்யச் ச ரிபுமர்தந । உச்யமாநம் மயேதம் த்வம் ஶ்ரு'ணு ஶாஶ்வதஸித்தயே
பகைவரை அழிப்பவனே, இப்போது உன் தெளிவுக்காக என்றும் நிலைக்கும் Siddhiyai அடைய, நான் கூறவிருக்கும் இந்த உபதேசத்தை கவனமாகக் கேள்.
வைராக்யாப்யாஸவஶதஸ் ததா தத்த்வாவலோகநாத் । ஸம்ஸாராத் தீர்யதே தேந தேஷ்வ் ஏவாப்யாஸம் ஆஹர
விருப்பம் இல்லாத மனநிலையைப் பழகுவதாலும், உண்மையை ஆராய்ந்து பார்ப்பதாலும், இந்த உலகத்தைத் தாண்டி செல்ல முடியும்; ஆகையால், நீ இவற்றில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
ஸம்யக் தத்த்வாவபோதேந துர்போதே க்ஷயம் ஆகதே । கலிதே வாஸநாவேஶே விஶோகம் ப்ராப்யதே பதம்
உண்மையான அறிவு மூலம், எளிதில் புரியாத அந்த உண்மையை உணர்ந்து, ஆசைகள் குறைந்து விட்டால், துக்கம் இல்லாத நிலையை அடையலாம்.
திக்காலாத்யநவச்சிந்நம் அத்ரு'ஷ்டோபயகோடிகம் । ஏகம் ப்ரஹ்மைவ ஹி ஜகத் ஸ்திதம் த்வித்வம் இவாகதம்
திசை, காலம் போன்ற எதாலும் கட்டுப்படாதது, இரு எல்லைகளாலும் காணப்படாதது, ஒரே பரமாத்மா தான் இந்த உலகமாகத் தோன்றுகிறது; அது இரண்டாகப் பிரிந்தது போலத் தெரிந்தாலும், உண்மையில் ஒன்றே.
ஸர்வபாவாநவச்சிந்நம் யத்ர ப்ரஹ்மைவ வித்யதே । ஶாந்தம் ஸமஸமாபாஸம் தத்ராந்யத் தத் கதம் பவேத்
எல்லா நிலைகளாலும் கட்டுப்படாத பரமாத்மா மட்டும் இருக்கும் இடத்தில், அமைதியும் சமநிலையும் நிறைந்ததாக இருக்கும் போது, அங்கே வேறு எது தோன்ற முடியும்?
இதி மத்வாஹம் இத்ய் அந்தர் முக்த்வா முக்தவபுர் மஹாந் । ஏகரூபஃ ப்ரஶாந்தாத்மா மௌநீ ஸ்வாத்மமயோ பவ
இதை எண்ணி, உள்ளுக்குள் 'நான்' என்ற உணர்வை விட்டுவிட்டு, பந்தமான உடலை நீக்கி, ஒரே வடிவாக, அமைதியான மனதுடன், மௌனமாக, உன் சொந்த ஆத்மாவாக நீ இரு.
நாஸ்தி சித்தம் ந சாவித்யா ந மநோ ந ச ஜீவகஃ । ஏதாஶ் ச கலநா ராம க்ரு'தா ப்ரஹ்மண ஏவ தாஃ
மனம் இல்லை, அறியாமை இல்லை, எண்ணங்கள் இல்லை, தனிப்பட்ட உயிரும் இல்லை; இவை எல்லாம் பரமாத்மாவின் கற்பனைகள் மட்டுமே, இராமா.