ஸம்விந்மாத்ரபரிஸ்பந்தே ஜாகதே வஸ்துபஞ்ஜரே । கிம் ஹேயம் கிம் உபாதேயம் இஹ தத்த்வவிதோ முநேஃ
உணர்வின் அலைவினுள், விழிப்பின் உலகம் எல்லாம் ஒரு சிறைபோல் தோன்றும் போது, உண்மை அறிந்த முனிவருக்கு என்னை தவிர்க்க வேண்டும், என்னை ஏற்க வேண்டும் என்று என்ன இருக்கிறது?
ஸம்வித் ஏவேதம் அகிலம் ப்ராந்திம் அந்யாம் த்யஜாநக । ஸம்விந்மயவபுஸ் ஸ்பாரஃ கிம் ஜஹாஸி கிம் ஈஹஸே
இந்த உலகம் அனைத்தும் உணர்வே; மற்ற எல்லா மாயைகளையும் நீக்கி விடு, பாவமில்லாதவனே. நீ உணர்வாகவே நிறைந்திருக்கும் போது, என்னை நீ துறப்பாய், என்னை நாடுவாய்?
யத் ஏதஜ் ஜாயதே பூமேர் பவிஷ்யத் பேலவாங்குரஃ । தத் ஸம்வித் ஏவ ப்ரததே ததா ந த்வ் அங்குரோ ऽஸ்தி ஸஃ
பூமியில் எப்போது ஒரு முளை பிறக்கப்போகிறது என்று சொன்னாலும், அது உண்மையில் உணர்வாகவே தோன்றுகிறது; அந்த முளை என்றே எதுவும் இல்லை.
ஆதாவ் அந்தே ச யந் நாஸ்தி வர்தமாநே ऽபி தஸ்ய யா । கஞ்சித் காலலவம் த்ரு'ஷ்டா ஸத்தாஸௌ ஸம்விதோ ப்ரமஃ
ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் இல்லாதது, நடுவில் சிறிது நேரம் இருப்பதாக தோன்றினால் கூட, அந்த இருப்பு உணர்வின் மாயையே.
இதி மத்வா தியம் த்யக்த்வா பாவாபாவாநுபாதிநீம் । நிஸ்ஸங்கஸம்வித்பாரூபோ பவ பாவாந்தம் ஆகதஃ
இதை எண்ணி, இருப்பதும் இல்லாததும் பற்றிக் கடந்து ஓடும் மனதை விட்டு, எல்லா நிலைகளும் முடிவுற்ற பிணைப்பற்ற தூய அறிவாக நீ நிலைநில்.
காயேந மநஸா புத்த்யா கேவலைர் இந்த்ரியைர் அபி । கர்ம குர்வந்ந் அகுர்வந் வா நிஸ்ஸங்கஸ் ஸந் ந லிப்யஸே
உடல், மனம், புத்தி, அல்லது உணர்வுகளால் செயல் புரிந்தாலும், செய்யாவிட்டாலும், பிணைப்பு இல்லாதவனாக இருந்தால் உனக்கு எதுவும் ஒட்டாது.
கதஸங்கேந மநஸா குர்வந்ந் அபி ந லிப்யஸே । ஸுகதுஃகைர் மஹாபாஹோ மநோரததஶாஸ்வ் இவ
பிணைப்பு இல்லாத மனதுடன் செயல் செய்தாலும், மகாபலனே, நனவு கனவிலுள்ள நிலைபோல், இன்பத்தாலும் துன்பத்தாலும் உனக்கு எதுவும் ஒட்டாது.
கதஸங்கமதிஃ கர்ம குர்வந்ந் அப்ய் அங்கயஷ்டிபிஃ । ந லிப்யதே ஸுகைர் துஃகைர் மநோரதகலாஸ்வ் இவ
பிணைப்பு இல்லாத மனதை உடையவன் உடல் உறுப்புகளால் செயல் செய்தாலும், கற்பனையின் விளையாட்டைப் போல, இன்பத்தாலும் துன்பத்தாலும் பாதிக்கப்படமாட்டான்.
கதஸங்கமநா த்ரு'ஷ்ட்யா பஶ்யந்ந் அபி ந பஶ்யதி । ஏதத் அந்யஸ்தசித்தத்வாத் பாலேநாப்ய் அநுபூயதே
பற்று இல்லாத மனதுடன் பார்த்தாலும், உண்மையில் பார்க்கவில்லை. மனம் வேறு இடத்தில் இருக்கும்போது, குழந்தையாலும் இதை அனுபவிக்க முடியும்.
கதஸங்கம் மநோ ஜந்தோஃ பஶ்யம்ஶ் சாபி ந பஶ்யதி । ந ஶ்ரு'ணோத்ய் அபி ஶ்ரு'ண்வம்ஶ் ச ந ஸ்ப்ரு'ஶத்ய் அபி ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶந்
ஒரு உயிரின் மனதில் பற்று இல்லையெனில், பார்த்தாலும் பார்க்கவில்லை; கேட்டாலும் கேட்கவில்லை; தொட்ந்தாலும் உணரவில்லை.
ந ஜிக்ரத்ய் அபி ஜிக்ரம்ஶ் ச நோந்மிஷம்ஶ் சோந்மிஷத்ய் அபி । பதார்தே ந பதத்ய் ஏவ பலாத் பாதிதம் அப்ய் அலம்
மணம் வாங்கினாலும், உண்மையில் மணம் அறியவில்லை; கண்கள் திறந்தாலும், திறக்கவில்லை; பொருள்களை வலுக்கட்டாயமாகச் சேர்ந்தாலும், அதில் மனம் ஈடுபடவில்லை.
தேஶாந்தரஸ்தசேதோபிர் ஏதத் ஆத்மக்ரு'ஹஸ்திதைஃ । அப்ரௌடமதிபிஸ் ஸாது முர்கைர் அப்ய் அநுபூயதே
மனம் வேறு இடத்தில் இருக்கும் அவர்களாலும், அறிவு வளராதவர்களாலும், அறியாதவர்களாலும் கூட இது நன்றாக அனுபவிக்கப்படுகிறது.
ஸங்கஃ காரணம் அர்தாநாம் ஸங்கஸ் ஸம்ஸாரகாரணம் । ஸங்கஃ காரணம் ஆஶாநாம் ஸங்கஃ காரணம் ஆபதாம்
பொருள்கள் தோன்றுவதற்கும், இந்த உலக வாழ்வுக்கும், ஆசைகள் உருவாகவும், துன்பங்கள் வரவும் காரணம் பற்றுதான்.
ஸங்கத்யாகம் விதுர் மோக்ஷம் ஸங்கத்யாகாத் அஜந்மதா । ஸங்கம் ஸந்த்யஜ்ய பாவாநாம் ஜீவந்முக்தோ பவாநக
பற்றை விட்டு விடுவதே விடுதலை என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்; பற்றை விட்டால் பிறவி இல்லை; அப்பாவே, பொருட்களில் பற்றை விட்டால் உயிரோடு இருக்கும்போதே விடுதலை பெறுவாய்.
ஸர்வஸம்ஶயநீஹாரஶரந்மாருத ஹே முநே । ஸங்கஃ கிம் உச்யதே ப்ரூஹி ஸமாஸேந மம ப்ரபோ
எல்லா சந்தேகங்களையும் காற்றுபோல் அகற்றும் முனிவரே, என் தலைவனே, பற்றென்று எதைச் சொல்கிறார்கள் என்று சுருக்கமாக எனக்கு விளக்குங்கள்.
பாவாபாவே பதார்தாநாம் ஹர்ஷாமர்ஷவிகாரதா । மலிநா வாஸநா யைஷா ஸ ஸங்க இதி கத்யதே
பொருள்கள் இருக்கும்போது மகிழ்ச்சி, இல்லாதபோது கோபம் போன்ற மாற்றங்களை உண்டாக்கும் அந்த மலிந்த மனப்போக்கே பற்றாக அழைக்கப்படுகிறது.
ஜீவந்முக்தஶரீராணாம் அபுநர்ஜந்மகாரிணீ । முக்தா ஹர்ஷவிஷாதாப்யாம் ஶுத்தா பவதி வாஸநா
உயிரோடு விடுதலை பெற்றவர்களின் உடலில், பிறவி மீண்டும் வரவைக்காத பழக்கங்கள், சந்தோஷமும் துக்கமும் இல்லாமல், தூய்மையாகும்.
தாம் அஸங்காபிதாம் வித்தி யாவத்தேஹம் ச பாவிநீம் । தயா யத் க்ரியதே கர்ம தத் பந்தாயைவ கேவலம்
உடல் இருக்கும் வரை, இந்த நிலை பற்றில்லாமை என்று அறி; அதனுடன் செய்யும் எந்தச் செயலும் பந்தத்திற்கே வழிவகுக்கும்.
ஏவம்ரூபம் பரித்யஜ்ய ஸங்கம் ஸ்வாங்கவிகாரதம் । யதி திஷ்டஸி நிர்வ்யக்ரம் குர்வந்ந் அபி தத் அஸ்ய் அஸி
உனது உடலை கலக்கும் பிணைப்பை நீக்கி, மனம் கலங்காமல் அமைதியாக இருப்பாயானால், செயலில் இருந்தாலும் நீ அதே நிலை உடையவனாக இருப்பாய்.
ஹர்ஷாமர்ஷவிகாராப்யாம் யதி கச்சஸி நாந்யதாம் । வீதராகபயக்ரோதஸ் தத் அஸங்கோ ऽஸி ராகவ
சந்தோஷம் அல்லது கோபம் உன்னை மாற்றவில்லை, ஆசை, பயம், வெறுப்பு இவற்றிலிருந்து நீ தூரமாக இருந்தால், ராகவா, நீ பற்றில்லாதவனாக இருப்பாய்.
அஸங்கதாம் அநாயாஸாம் ஜீவந்முக்தஸ்திதிம் ஸ்திராம் । அவலம்ப்ய ஸமஸ் ஸ்வஸ்தோ வீதராகோ பவாநக
எளிதாகும் பற்றின்மையையும், நிலையான வாழ்நிலையையும் அடைந்து, சமமான மனதுடன், ஆரோக்கியமாகவும், ஆசைபற்றில்லாமல், பாவமில்லாமல் நீ இருப்பாய்.
ஜீவந்முக்தமதிர் மௌநீ நிக்ரு'ஹீதேந்த்ரியக்ரஹஃ । அமாநமதமாத்ஸர்ய ஆர்யஸ் திஷ்டதி விஜ்வரஃ
வாழ்நிலையிலேயே விடுதலை பெற்றவரின் மனம் அமைதியாகும்; அவன் உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தியவனும், பெருமை, அகம்பாவம், பொறாமை இல்லாதவனும், உயர்ந்தவரும், கவலையில்லாதவனாக இருக்கிறான்.
ஸதா ஸமக்ரே ऽபி ஹி வஸ்துஜாதே ஸமாஶயோ ऽப்ய் அந்தர் அதீநஸத்த்வஃ । வ்யாபாரமாத்ராத் ஸஹஜாத் க்ரமஸ்தாந் ந கிஞ்சித் அப்ய் அந்யத் அஸௌ கரோதி
எல்லா பொருட்களுக்குள்ளும் இருந்தாலும், எப்போதும் சமமான எதிர்பார்ப்புடன், மனம் தளர்வில்லாமல், இயற்கையாக ஏற்படும் செயல்களையும், அவற்றின் ஒழுங்கையும் தவிர வேறு எதையும் அவன் செய்யவில்லை.
யத் ஏவ கிஞ்சித் ப்ரக்ரு'தக்ரமஸ்தம் கர்தவ்யம் ஆத்மீயம் அஸௌ தத் ஏவ । ஸம்ஸங்கஸம்பந்தவிஹீநயைவ குர்வந்ந் அகேதோ ரமதே தியாந்தஃ
இயற்கையின் ஒழுங்குப்படி அவனுக்குச் செய்ய வேண்டியதையே மட்டும், எந்தப் பற்றும் உறவுமில்லாமல், மனதுக்குள் மகிழ்ச்சியுடன், சோர்வின்றி செய்கிறான்.
அப்ய் ஆபதம் ப்ராப்ய ஸுஸம்பதம் வா மஹாமதிஸ் ஸ்வம் ப்ரக்ரு'தம் ஸ்வபாவம் । ஜஹாதி நோ மந்தரவேல்லிதோ ऽபி ஶௌக்ல்யம் யதா க்ஷீரமஹாம்புராஶிஃ
பெரிய ஞானம் உடையவன், துன்பம் வந்தாலும், பெரும் செல்வம் வந்தாலும், தன் இயல்பை ஒருபோதும் விட்டு விடமாட்டான்; மந்தரமலை கொண்டு கடலைக் கிளறினாலும், பாலை அதன் வெண்மை போல் எப்போதும் தன் தன்மையை கைவிடாது.
ஸம்ப்ராப்ய ஸாம்ராஜ்யம் அதாபதம் வா ஸரீஸ்ரு'பத்வம் ஸுரநாததாம் வா । திஷ்டத்ய் அகேதோதயம் அஸ்தஹர்ஷம் க்ஷயோதயேஷ்வ் இந்துர் இவைகரூபஃ
சாம்ராஜ்யம் கிடைத்தாலும், துன்ப நிலை வந்தாலும், பாம்பாக இருந்தாலும், தேவர்களின் தலைவனாக இருந்தாலும், சந்திரன் வளர்ச்சி குறைவு எதிலும் மாறாதது போல, அவன் மகிழ்ச்சி துன்பங்களில் சலிக்காமல் ஒரே மாதிரியாக இருப்பான்.
நிரஸ்தஸம்ரம்பம் அபாஸ்தபேதம் ப்ரஶாந்தநாநாபலபல்குசேஷ்டஃ । விசாரயாத்மாநம் அதீநஸத்த்வோ யதா பவஸ்ய் உத்தமகார்யநிஷ்டஃ
அவனிடம் கோபம் இல்லை, வேறுபாடு இல்லை, வீண் முயற்சிகள் எல்லாம் நின்றுவிட்டன; அவன் தன் மனதை தெளிவாக ஆராய்ந்து, உறுதியான மனதுடன், வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோளை நோக்கி நிற்கும் ஒருவனைப் போல இருக்கிறான்.
ததோதிதப்ரஸரவிலாஸஶுத்தயா கதஜ்வரம் பதம் அவலோகயாமலம் । தியேத்தயா புநர் இஹ ஜந்மபந்தநைர் ந பத்யஸே ஸமதிகதாத்மத்ரு'க் யதா
அப்படிப்பட்ட தூய்மையான விரிவான அறிவுடன், குற்றமற்ற அமைதியான நிலையை நீ காண்; அந்த மாதிரி தன்னை உணரும் பார்வை கிடைத்தால், பிறவியின் பாசங்களால் இங்கே மீண்டும் கட்டுப்படமாட்டாய்.
உபஶாந்திப்ரகரணாத் அநந்தரம் இதம் ஶ்ரு'ணு । த்வம் நிர்வாணப்ரகரணம் ஜ்ஞாதம் நிர்வாணகாரி யத்
அமைதி பற்றிய பகுதியை முடித்தவுடன், இப்போது நீ கேள்; விடுதலைக்கு வழிகாட்டும் பகுதியை நீ அறிந்துள்ளாய்.
கதயத்ய் ஏவம் உத்தாமவசநம் முநிநாயகே । ஶ்ரவணைகரஸே மௌநம் ஸ்திதே ராஜகுமாரகே
முனிவர்களில் முதல்வர் இவ்வாறு வலிமையான வார்த்தைகளைப் பேச, இளவரசர் கேட்கும் ஆர்வத்தில் முழுமையாக மூழ்கி, அமைதியில் அமர்ந்திருந்தார்.