நயநே ரூபநிர்மக்நே க்ஷோபஃ க இவ தேஹிநஃ । கர்தபே பல்வலோந்மக்நே கைவ ஸேநாபதேஃ க்ஷதிஃ
கண் உருவில் மூழ்கினால் உடம்புக்காரருக்கு என்ன தொந்தரவு? அப்படியே, கழுதை சதுப்பு நிலத்தில் சிக்கினால் படைத்தலைவருக்கு என்ன சேதம்?
ரூபகர்தமம் ஏதந் மாநய நாஸ்வாதயாதம । நஶ்யத்ய் ஏதந் நிமேஷேண பவந்தம் அபி ஹிம்ஸதி
உருவங்களின் இந்த சதுப்பை மதிப்புடன் பாருங்கள்; ஆனால், அதில் ருசி காண வேண்டாம், உயர்ந்தவரே. இது ஒரு கணத்தில் அழிந்து விடும்; உங்களுக்கே துன்பம் தரும்.
யேநைவ ஸக்யம் க்ரியதே ய ஏவாப்யநுகம்யதே । ததீயைஃ கர்மபிஃ க்ஷிப்ரம் ப்ராஜ்ஞஶ் ஶூரோ ऽபி பத்யதே
யாரை நட்பாக ஏற்கிறோம், எதை நாடுகிறோம், அதனுடன் செய்யும் செயல்களால், அறிவும், வீரமும் உள்ளவரும் விரைவில் கட்டுப்படுகிறான்.
உத்பந்நத்வம்ஸி ஸம்பாதமாத்ரஹ்ரு'த்யம் அஸந்மயம் । ரூபம் ஆஶ்ரய மா நேத்ர விநாஶாயாவிநாஶிநே
கண்ணே, தோன்றி மறையும், ஒரு கணம் மட்டும் இன்பம் தரும், உண்மை இல்லாத உருவத்தை நம்பாதே; அது அழிவை மட்டுமே தரும், அழியாத நிலையை அல்ல.
ஸாக்ஷிவத் த்வம் ஸ்திதம் நேத்ர ரூபம் ஆத்மநி திஷ்டதி । ஆலோகஃ காலவஶதஸ் த்வம் ஏகஃ கிம் ப்ரதப்யஸே
உருவம், கண் பார்த்தது போல், உள் ஆவியில் தங்கி இருக்கிறது; நீ ஒரே ஒளியாக, கால ஓட்டத்துக்குள் இருக்கிறாய்—எதற்காக வருந்துகிறாய்?
ஸலிலஸ்பந்தவத் த்ரு'ஷ்டிஃ பிஞ்சிகேவாம்பரோத்திதா । ஸ்வஜாதிபந்தாத் ஸ்புரதி தவ சித்த கிம் ஆகதம்
நீரில் அலை எழுவது போல, அல்லது நீர்த்துளிகள் வானில் பறப்பதைப் போல, உன் மனமும் தன் இயல்பில் தானாகவே அசையும்; அதில் என்ன வந்துள்ளது?
ஸ்வல்பாம்பஸீவ ஶபரே சித்தே ஸ்புரணதர்மிணி । ஸ்வயம் ஸ்புரத்ய் அஹங்கார த்வம் அயம் ப்ரோத்திதஃ குதஃ
சிறிது நீரில் மீன் அசைவதைப் போல, இயல்பாக அசையும் மனத்தில் 'நான்' என்ற உணர்வு தானாகவே எழுகிறது; இந்த 'நான் இருக்கிறேன்' என்பது எங்கே இருந்து வந்தது?
ஆலோகரூபயோர் நித்யம் ஜடயோஸ் ஸ்புரதோர் மிதஃ । ஆதாராதேயயோஶ் சித்த வ்யர்தம் ஆகுலதா தவ
உருவும் பார்வையும் இரண்டும் எப்போதும் அசையும் பொருள்கள்; ஆதாரமும் அதில் இருக்கிறதும் — இவை எல்லாம் மனமே, உன் கலக்கம் வீணானது.
ரூபாலோகமநஸ்காராஃ பரஸ்பரம் அஸங்கிநஃ । ஸம்ஸக்தா இவ லக்ஷ்யந்தே வதநாதர்ஶபிம்பவத்
உருவங்கள், பார்வைகள், மனதில் எழும் நினைவுகள் — இவை ஒன்றோடொன்று தொடர்பில்லாதவை என்றாலும், கண்ணாடியில் முகம் பிரதிபலிப்பதைப் போல, ஒன்றோடொன்று சேர்ந்துள்ளதுபோல் தோன்றுகின்றன.
அஜ்ஞாநஜந்துநா ஹ்ய் ஏதே ஶ்லிஷ்டா ஜாதா நிரந்தராஃ । அஜ்ஞாநே ஜ்ஞாநகலிதே ப்ரு'தக் திஷ்டந்த்ய் அஸந்மயாஃ
அறிவில்லாதவனால் இவை ஒன்றாக இணைந்து, எப்போதும் பிரியாமல் தோன்றுகின்றன. ஆனால், அறியாமை அறிவால் நீங்கும்போது, இவை பொய்யாகப் பிரிந்து நிற்கின்றன.
மநஃகலநயா ஹ்ய் ஏதே ஸுஸம்பத்தாஃ பரஸ்பரம் । ரூபாலோகமநஸ்காரா தாரூணி ஜதுநா யதா
மனத்தின் கற்பனையால் உருவங்கள், பார்வைகள், மனக்கருத்துகள்—all இவை ஒன்றோடொன்று உறுதியாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன; மரக்கட்டைகள் பிசையால் சேர்க்கப்படுவது போல.
ஸ்வமநோமநநே தந்தௌ மநோऽப்யாஸேந யத்நதஃ । விசாராச் சேதம் ஆயாதே சிந்நைவாஜ்ஞாநபாவநா
தனது மனத்தின் எண்ணங்களை மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்து, கவனமாக ஆராய்ந்து, அந்த எண்ணத் தந்தி வெட்டப்படும்போது, அறியாமையால் வந்த எண்ணம் உண்மையில் துண்டிக்கப்படுகிறது.
அஜ்ஞாநஸங்க்ஷயாத் க்ஷீணே மநஸ்ய் ஏதே புநர் மிதஃ । ரூபாலோகமநஸ்காராஸ் ஸங்கடந்தே ந கேசந
அறியாமை அழிந்துவிட்டால், மனம் தூய்மையடைந்தால், உருவங்கள், பார்வைகள், மனக்கருத்துகள் இவை ஒன்றோடொன்று மீண்டும் சேர்ந்துவிடுவதில்லை.
ஸர்வேஷாம் சித்தம் ஏவாந்தர் இந்த்ரியாணாம் ப்ரபோதகம் । தத் ஏவ தஸ்மாத் உச்சேத்யம் பிஶாச இவ மந்திராத்
எல்லா உள்ளுணர்வுகளிலும் விழிப்பை உண்டாக்குவது மனமே; அதனால், அந்த மனதை கோவிலில் இருக்கும் பேயைப் போல் அகற்ற வேண்டும்.
சித்த வல்கஸி மித்யைவ த்ரு'ஷ்டோ ऽந்தோ பவதோ மயா । ஆத்யந்தேஷு ஸுதுச்சஸ் த்வம் வர்தமாநே ऽபி ந ஹ்ய் அஸி
மனமே, நீ வீணாகத் துள்ளுகிறாய்; உன் முடிவை நான் கண்டேன். ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் நீ முற்றிலும் காலியாகவே இருக்கிறாய், நடுவிலும் உண்மையில் நீ இல்லை.
முதா பஞ்சபிர் ஆகாரைஃ கிம் அந்தஃ பரிவல்கஸி । யஸ் த்வாம் த்வ் ஆம் இதி ஜாநாதி தஸ்யைதத் பரிவல்க்யதே
ஏன் நீ வீணாக ஐந்து வடிவங்களில் உள்ளே துள்ளுகிறாய்? 'நீ'யும் 'நான்'யும் என்று அறிந்தவருக்கு தான் இந்தத் துள்ளல் நடக்கிறது.
த்வத்வல்கநம் மே குமநோ ந மநாக் அபி துஷ்டயே । மாயாநரஸ்பந்த இவ வ்யர்தம் வ்ரு'த்திஷு தஹ்யஸே
துஷ்டமான மனமே, உன் துள்ளல் எனக்கு சிறிதும் மகிழ்ச்சி தரவில்லை; மாயை மனிதனின் அசைவைப் போல், நீ உன் செயல்களில் வீணாக எரிகிறாய்.
திஷ்ட வா கச்ச வா சித்த நாஸி மே ஶட ஜீவஸி । ப்ரக்ரு'த்யாஸி ம்ரு'தம் நித்யம் விசாராத் ஸும்ரு'தம் ஸ்திதம்
நில் அல்லது போ, மனமே; நீ எனக்கு உயிரோடு இல்லை, ஏமாற்றும் ஒன்றே. இயல்பாகவே நீ எப்போதும் இறந்ததே, விவேகத்தால் உறுதியாக இறந்ததாகவே நிலைத்திருக்கின்றாய்.
நிஸ்தத்த்வம் த்வம் ஜடம் ப்ராதஶ் ஶட நித்யம்ரு'தாக்ரு'தே । மூட ஏவ த்வயாஜ்ஞேந வஞ்ச்யதே ந விசாரவாந்
நீ பொருளற்றதும், உயிரற்றதும், சகோதரனே, ஏமாற்றும் ஒன்றே, எப்போதும் இறந்தது போல் தோன்றுகிறாய்; அறிவில்லாதவர்களே உன்னால் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள், விவேகமுள்ளவர்கள் அல்ல.
வயம் ஆஜ்ஞாதவந்தஸ் த்வாம் மௌர்க்யேணாநுஸ்ரு'தம் பவேத் । ம்ரு'தம் அஸ்மாகம் அத்யாஸி தீபாநாம் திமிரம் யதா
நாங்கள் உன்னை அறிந்துவிட்டோம்; அறியாமையால் நீ தொடர்கிறாய். இன்று நீ எங்களுக்கு இறந்துபோனாய், விளக்குகளுக்கு இருள் போல்.
ஶடேந பவதா தீர்கம் காலம் தேஹக்ரு'ஹம் மம । உபருத்தம் அபூத் பூர்வம் ஸாதுஸம்ஸர்கவர்ஜிதம்
ஏமாற்றும் ஒன்றே, நீ நீண்ட நாட்கள் என் உடல் எனும் வீடில் தடையாக இருந்தாய், நல்லோரின் சேர்க்கை இல்லாமல்.
ஜடே ப்ரேதஸமாகாரே கதே த்வயி மநஶ்ஶடே । ஸர்வஸஜ்ஜநஸம்ஸேவ்யம் இதம் தேஹக்ரு'ஹம் ஸ்திதம்
ஏ மனமே, நீ ஏமாற்றம் செய்பவனாக, உயிரில்லாத பிணம்போல் அமைதியடைந்தால், இந்த உடல் வீடு எல்லா நல்லவர்களும் சேவை செய்ய ஏற்றதாக இருக்கும்.
பூர்வம் ஏவாஸி நாஸ்ய் ஏவ ஸம்ப்ரத்ய் அபி ஜடம் ஶடம் । ந பவிஷ்யஸி சேதாநீம் கிம் வேதால ந லஜ்ஜஸே
நீ இதற்கு முன்பும் இதன் சொந்தம் அல்ல; இப்போதும் இல்லை. நீ எப்போதும் சோம்பேறி, ஏமாற்றுபவன். இப்போது கூட நீ போகவில்லை என்றால், ஓ பேயே, உனக்கு வெட்கம் இல்லையா?
ஸஹ த்ரு'ஷ்ணாபிஶாசீபிஸ் ஸஹ கோபாதிகுஹ்யகைஃ । நிர்கச்ச சித்தவேதால ஶரீரஸதநாந் மம
ஏ மனப் பேயே, ஆசை என்ற பேய்களும், கோபம் முதலான ஆவி சகிகளும் உடன், என் உடல் வீடிலிருந்து நீ வெளியேறு.
திஷ்ட்யா விவேகமந்த்ரேண நிர்கதோ தேஹமந்திராத் । ப்ரமத்தசித்தவேதாலஃ குவ்ரு'கஃ கந்தராத் இவ
அறிவின் மந்திரத்தால், அதிரடியாக, என் மனப் பேய் இந்த உடல் கோவிலிலிருந்து வெளியேறியது; அது கெட்ட விலங்கு ஒரு குகையிலிருந்து வெளியேறும் போல்.
அஹோ நு சித்ரம் ஸுமஹஜ் ஜடேந க்ஷணபங்கிநா । மநஶ்ஶடேந ஸர்வோ ऽயம் நீதோ விவஶதாம் ஜநஃ
அருமை! எவ்வளவு வியப்பாகவும் பெரிதாகவும் உள்ளது! இந்த உணர்வற்ற, ஒரு கணம் கூட நிலைக்காத, ஏமாற்றும் மனதால் எல்லா மனிதர்களும் சக்தியற்றவர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
கஸ் தே பராக்ரமஃ கிம் தே பலம் கஸ் தே ஸமாஶ்ரயஃ । யதி வல்கஸி மாம் ஏவ ஜநதாம் பாதஸே ததா
உனக்கு என்ன வீரியம்? உனக்கு என்ன பலம்? உனக்கு என்ன ஆதாரம்? நீ என்னைத் தாக்கினால், அதுபோல் மற்றவர்களையும் தொந்தரவு செய்கிறாய்.
ஶடாத்மைவாஸி ந மயா தீநசித்தக மார்யஸே । ம்ரு'தம் இத்ய் அவபுத்தம் த்வம் அத்ய கேவலம் அஜ்ஞ ஹே
நீ ஏமாற்றும் மனமே, நான் உன்னை அடக்கவில்லை; ஏழை மனமே, இன்று நீ இறந்ததாகவே நான் உணர்கிறேன், அறியாதவனே.
ஏதாவந்தம் அஹம் காலம் த்வாம் ஜ்ஞாத்வா ஜீவதாஸ்திதம் । க்லிஷ்டஃ ப்ரபூதபங்காஸு சிரம் ஸம்ஸ்ரு'திராத்ரிஷு
இவ்வளவு நாட்கள் உன்னை உயிரோடு இருப்பதாக எண்ணி, நான் எண்ணற்ற துன்பங்களும் இடையூறுகளும் கொண்ட சஞ்சார இரவுகளில் நீண்ட காலம் வேதனைப்பட்டேன்.
சித்தம் ம்ரு'தம் ஹி நாஸ்தீஹ த்வ் இத்ய் அத்யாவகதம் மயா । தேந த்வதாஶாம் ஸந்த்யஜ்ய திஷ்டாம்ய் ஆத்மநி கேவலஃ
இன்று உண்மையாக எனக்கு தெளிவாகியது, மனம் என்ற ஒன்று இங்கே இறந்தது என்று இல்லை. அதனால், அதில் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையையும் விட்டுவிட்டு, நான் என் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கின்றேன்.