ஸர்வேஷாம் ஏவ ஜந்தூநாம் ஸம்வித் த்ரு'தயம் உச்யதே । ந தேஹாவயவைகாம்ஶோ ஜடோ ஜீர்ணோபலோபமஃ
எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அறிவே இதயம் என்று கூறப்படுகிறது; அது உடலின் ஒரு உயிரற்ற பகுதி அல்ல, பழைய கல்லைப் போல் சோர்ந்ததும் அல்ல.
தஸ்மாத் ஸம்விந்மயே ஶுத்தே ஹ்ரு'தயே ऽத்ர விவாஸநம் । பலாந் நியோஜிதே சித்தே ப்ராணஸ்பந்தோ நிருத்யதே
ஆகையால், இந்த தூய்மையான அறிவால் நிரம்பிய மனதை வலியுறுத்தி இதயத்தில் நிலைநிறுத்தும்போது, உயிரின் இயக்கம் அடங்குகிறது.
ஏபிஃ க்ரமைர் அதாந்யைஶ் ச நாநாஸங்கல்பகல்பிதைஃ । நாநாதைஶிகவக்த்ரஸ்தைஃ ப்ராணஸ்பந்தோ நிருத்யதே
இவை போன்ற முறைகளாலும், பலவிதமான எண்ணங்களால் உருவாக்கப்பட்ட பிற வழிகளாலும், பல்வேறு தேசங்களில் உள்ள ஆசான்கள் போதித்த முறைகளாலும், உயிரின் இயக்கம் அடங்குகிறது.
அப்யாஸேந நிராபாதம் ஏதாஸ் தா யோகயுக்தயஃ । உபாயதாம் உபாயாந்தி பவ்யஸ்ய பவபேதநே
தொடர்ந்து பயிற்சி செய்தால், இந்த யோக முறைகள் எந்த இடையூறும் இல்லாமல், உயர்ந்தவருக்கு Samsara-விலிருந்து விடுபட உதவும் பயனுள்ள வழிகளாக மாறுகின்றன.
அப்யாஸாத் த்ரு'டதாம் யாதாத் வைராக்யபரிலாஞ்சிதாத் । யதாவாஸநம் ஆயாமஃ ப்ராணாநாம் ஸபலஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ
பயிற்சியால் மனதில் உறுதி வந்ததும், விருப்பம் இல்லாத தன்மை தென்பட்டதும், தக்க இடத்தில் உட்கார்ந்து உயிரை ஒழுங்குபடுத்துவது பயனுள்ளதாக கருதப்படுகிறது.
ப்ரூநாஸாதாலுஸம்ஸ்தாஸு த்வாதஶாங்குலகோடிஷு । அப்யாஸாச் சாம்யதி ப்ராணோ தூரே கிரிநதீ யதா
நெஞ்சில் பயிற்சி செய்தால், நாக்கின் அடிப்பகுதியிலும், அலகின் வேரிலும் உள்ள பன்னிரண்டு விரல் அகலத்தில் உயிர் மூச்சு அமைதியாக தங்குகிறது; அது ஒரு ஆறு அல்லது ஓடை தூரத்தில் மறைந்து போவது போல்.
பூயோ பூயஶ் சிராப்யாஸாஜ் ஜிஹ்வாப்ராந்தேந தாலுநி । கண்டிகா ஸ்ப்ரு'ஶ்யதே ப்ராணா யேநோர்த்வேந வஹந்த்ய் அலம்
மீண்டும் மீண்டும் நீண்ட நாட்கள் பயிற்சி செய்தால், நாக்கின் முனை அலகின் அருகே உள்ள அலகு முளையைத் தொடுகிறது; இதனால் மேலே செல்லும் உயிர் மூச்சுகள் எளிதாக வழிநடத்தப்படுகின்றன.
விகல்பபஹுலாஸ் த்வ் ஏதே ஸ்வப்யாஸேந ஸமாதயஃ । பரமோபஶமாயாஶு ஸம்ப்ரயாந்த்ய் அவிகல்பதாம்
முதலில் இந்த மன ஒருமைப்பாடு நிலைகள் எண்ணங்களால் நிரம்பியிருந்தாலும், சொந்த முயற்சியால் அவை விரைவில் எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாமல், உயர்ந்த அமைதிக்கு அடையின்றன.
ஆத்மாராமோ வீதஶோகோ பவத்ய் அந்தஸ்ஸுகஃ புமாந் । அப்யாஸாத் ஏவ நாந்யஸ்மாத் தஸ்மாத் அப்யாஸவாந் பவ
பயிற்சியால் மட்டும், வேறு எதனாலும் அல்லாமல், மனிதன் தானாகவே ஆனந்தமடைந்து, துக்கம் இல்லாமல், உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறான்; அதனால் நீ பயிற்சியில் நிலைத்திரு.
அப்யாஸேந பரிஸ்பந்தே ப்ராணாநாம் க்ஷயம் ஆகதே । மநஃ ப்ரஶமம் ஆயாதி நிர்வாணம் அவஶிஷ்யதே
பயிற்சியின் மூலம் உயிர் ஓட்டங்கள் நின்றுவிடும் போது, மனம் அமைதியை அடைகிறது; அப்போது விடுதலையே மீதமிருக்கும்.
வாஸநாவலிதம் ஜந்ம மோக்ஷோ நிர்வாஸநம் மநஃ । ப்ராணஶ் ச ராம க்ரு'ஹ்ணாதி யதேச்சஸி ததா குரு
பழைய நினைவுகள் மனதில் இருப்பதே பிறவி; நினைவுகள் இல்லாத மனதே விடுதலை. ராமா, உயிரோட்டம் நீ விரும்பும் படி நடக்கும்—அதன்படி செய்.
ப்ராணஸ்பந்தோ மநோரூபம் தஸ்மாத் ஸம்ஸ்ரு'திஸம்ப்ரமஃ । தஸ்மிந்ந் ஏவ ஶமம் யாதே க்ஷீயதே ஸம்ஸ்ரு'திஜ்வரஃ
உயிர் ஓட்டம் தான் மனத்தின் வடிவம்; அதிலிருந்து உலக வாழ்வின் குழப்பம் தோன்றுகிறது. அந்த ஓட்டம் அமைதியடைந்தால், உலக வாழ்வின் வேதனை அழிகிறது.
விகல்பஸங்க்ஷயாஜ் ஜந்தோஃ பதம் தத் அவஶிஷ்யதே । யதோ வாசோ நிவர்தந்தே ஸமஸ்தகலநாந்விதாஃ
எல்லா மன வேறுபாடுகளும் மறைந்துவிட்டால், அந்த நிலையே மீதமிருக்கும்; அந்நிலையிலிருந்து வார்த்தைகளும் எல்லா எண்ணங்களும் திரும்பிச் செல்கின்றன.
யத்ர ஸர்வம் யதஸ் ஸர்வம் யத் ஸர்வம் ஸர்வதஶ் ச யத் । யத்ர நேதம் யதோ நேதம் யந் நேதம் நேத்ரு'ஶம் ச யத்
எல்லாம் எழும் இடமும், எல்லாம் தோன்றும் மூலமும், எல்லாம் ஆனதும், எல்லா இடத்திலும் இருப்பதும் அதுவே. இது இல்லாத இடமும், இது தோன்றாத மூலமும், இது அல்லாததும், இதுபோல் இல்லாததும் அதுவே.
விநாஶித்வாத் விகல்பித்வாத் குணித்வாந் நிர்குணாத்மநஃ । யஸ்ய நோ ஸத்ரு'ஶோ த்ரு'ஶ்யே த்ரு'ஷ்டாந்தஃ கஶ்சித் ஏவ ஹி
அழிவும், வேறுபாடும், பண்புகளும் இருப்பதால், பண்புகள் இல்லாத அந்த ஆதாரத்திற்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை; அதற்கு எந்த எடுத்துக்காட்டும் கிடையாது.
ஸ்வாதநீ ஸர்வஶாலீநாம் தீபிகா ஸர்வதேஜஸாம் । கலநா ஸர்வகாமாநாம் யதஶ் சிச்சந்த்ரிகோதிதா
அது எல்லா அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி, எல்லா ஒளிகளுக்கும் விளக்கு, எல்லா ஆசைகளுக்கும் கணக்கு; அதிலிருந்து அறிவின் சந்திரஒளி எழுகிறது.
யத்ஸங்கல்பதரோர் பஹ்வ்யஸ் ஸம்ஸாரபலபங்க்தயஃ । அநாரதம் பஹுரஸா ஜாயந்தே ச பதந்தி ச
ஆசையின் மரத்திலிருந்து, உலக வாழ்வின் பல வகை கனிகள் தொடர்ந்து பலவகை சுவையுடன் பிறந்து விழுகின்றன.
தத் பதம் ஸர்வஸீமாந்தம் அவலம்ப்ய மஹாமதிஃ । யஸ் ஸ்திதஸ் ஸ்திரதீஸ் தஜ்ஜ்ஞஸ் ஸ ஜீவந்முக்த உச்யதே
அனைத்து எல்லைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகின்ற பெரிய புத்திசாலி, அதில் உறுதியாக நிலைத்து, அதனை உணர்ந்தவனே உயிருடன் விடுதலை பெற்றவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
விகதஸர்வஸமீஹிதகௌதுகஸ் ஸமுபஶாந்தஹிதாஹிதகல்பநஃ । ஸகலஸம்வ்யவஹாரஸமாஶயோ பவதி முக்தமநாஃ புருஷோத்தமஃ
எல்லா ஆசைகளும் ஆர்வங்களும் நீங்கிய மனம் கொண்டவன், நன்மை தீமை என்ற எண்ணங்கள் அமைதியாகி, உலக நிகழ்வுகளில் பற்றினை விட்டுவிட்டவன், மனம் விடுதலையடைந்த அந்த உயர்ந்த மனிதன்.
யோகயுக்த்யாஸ்ய சித்தஸ்ய ஶம ஏவம் நிரூபிதஃ । ஸம்யக்ஜ்ஞாநம் இதாநீம் மே கதயாநுக்ரஹாத் ப்ரபோ
யோகப் பயிற்சியால் இந்த மனதின் அமைதி இவ்வாறு விளக்கப்பட்டது; இப்போது, உமது அருளால், எட்டிய அறிவை எனக்குச் சொல்லுங்கள் ஆண்டவரே.
அநாத்யந்தாவபாஸாத்மா பரமாத்மேஹ வித்யதே । இத்ய் ஏகநிஶ்சயஸ் ஸ்பாரஸ் ஸம்யக்ஜ்ஞாநம் விதுர் புதாஃ
ஆரம்பமோ முடிவோ இல்லாத தோற்றத்தின் சாரமாக இங்கு பரமாத்மா இருக்கிறார்; இதுவே ஒரே தெளிவான உறுதி, இதையே அறிவாளிகள் உண்மையான அறிவாக அறிகின்றனர்.
இமா கடபடாகாரபதார்தஶதஶக்தயஃ । ஆத்மைவ நாந்யத் அஸ்தீதி நிஶ்சயஸ் ஸம்யகீக்ஷணம்
இந்த குடம், துணி போன்ற நூற்றுக்கணக்கான பொருள்கள் எல்லாம் வேறொன்றும் இல்லை, நம்முடைய ஆத்மாவே என்று உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்படும் போது, அதுவே உண்மையான பார்வை.
அஸம்யக்வேதநாஜ் ஜந்ம மோக்ஷஸ் ஸம்யகவேக்ஷணாத் । அஸம்யக்வீக்ஷணாத் ரஜ்ஜுஸ் ஸர்போ நோ ஸம்யகீக்ஷணாத்
தவறான அறிவால் பிறப்பு உண்டாகிறது; சரியான பார்வையால் விடுதலை கிடைக்கிறது. கயிற்றை பாம்பு என்று தவறாகப் பார்க்கும்போது பயம் வரும், ஆனால் தெளிவாகப் பார்த்தால் அப்படி இல்லை.
ஸங்கல்பாம்ஶவிநிர்முக்தா ஸம்வித் ஸம்வேத்யவர்ஜிதா । ஸம்வித் ஆத்யாபிர் ஆக்யாபிர் முக்தாஸ்தீஹ ஹி நேதரத்
எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எந்தப் பொருளையும் அறிய வேண்டியதில்லை என்ற நிலை கொண்ட அந்த அறிவு, எல்லா பெயர்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றிருக்கிறது; இதைவிட வேறொன்றும் இல்லை.
ஸா ஶுத்தரூபா விஜ்ஞாதா பரமாத்மேதி கத்யதே । புத்தா த்வ் அஶுத்தரூபாந்தர் அவித்யேத்ய் உச்யதே புதைஃ
அது தூய்மையான நிலையில் அறியப்பட்டால், அதையே பரமாத்மா என்று கூறுவர்; ஆனால் அது தூய்மை இல்லாததாகத் தோன்றினால், அறிவுள்ளவர்கள் அதை அறியாமை என்று சொல்வார்கள்.
ஸம்வித்திர் ஏவ ஸம்வேத்யம் நாநயோர் த்வித்வகல்பநா । சிநோத்ய் ஆத்மாநம் ஆத்மைவ ராமைவம் நாந்யத் அஸ்தி ஹி
அறிவு தானே அறியப்படுவது; இரண்டாக இருப்பதாக எண்ணம் இல்லை. ஆத்மா தன்னைத் தானே காண்கிறது — இராமா, இதுவே உண்மை; வேறொன்றும் இல்லை.
யதாபூதார்ததர்ஶித்வம் ஏதாவத்புவநத்ரயே । யத் ஆத்மைவ ஜகத் ஸர்வம் இதி நிஶ்சித்ய பூர்ணதா
மூன்று உலகங்களிலும் உண்மையை உணர்வது இதுவே: இந்தப் பிரபஞ்சமெல்லாம் ஆத்மாவே என்று உறுதியாக நம்புவது — இதுவே முழுமை.
ஸர்வம் ஆத்மைவ கிம்நிஷ்டௌ பாவாபாவௌ க்வ வாஸ்திதௌ । க்வ பந்தமோக்ஷகலநே கிம் அந்யத் ராம ஶோச்யதே
எல்லாமே ஆத்மாவே என்றால், இருப்பும் இல்லாமையும் எங்கே நிலைபெற்றுள்ளன? பந்தமும் விடுதலையும் எங்கே அளக்க முடியும்? வேறு எதற்காக இராமா, துக்கப்பட வேண்டும்?
ந சித்தம் அந்யந் நோ சேத்யம் ப்ரஹ்மைவேதம் விஜ்ரு'ம்பதே । ஸர்வம் ஏகம் பரம் வ்யோம க்வ மோக்ஷஃ கஸ்ய பத்ததா
வேறு மனம் இல்லை, நினைவதற்கும் ஒன்றும் இல்லை; இங்கு பரப்ரம்மம் மட்டுமே விரிகிறது. எல்லாமும் ஒரே பரம்பொருள் — விடுதலை எங்கே, யாருக்குப் பந்தம்?
ப்ரஹ்மேதம் ப்ரு'ம்ஹிதாகாரம் ப்ரு'ஹத் ப்ரு'ம்ஹத் அவஸ்திதம் । தூரம் அஸ்தமிதத்வித்வம் பவாத்மைவ த்வம் ஆத்மநா
பிரம்மம் என்பது எல்லாவற்றையும் கடந்த பரந்த வடிவம் உடையது; அது எல்லாம் நிரம்பி நிறைந்ததாக நிலைத்திருக்கிறது. இரட்டைப்பாடு மறைந்த அந்த பரம்பொருளே, நீ உன் சொந்த ஆத்மாவாகவே இருக்கின்றாய்.