யதஃ ப்ரப்ரு'தி போதேந யுக்தம் ஆத்யந்திகம் மநஃ । தத் ஆரப்ய ஸமாதாநம் அவ்யுச்சிந்நம் மஹாத்மநஃ
உண்மையான அறிவுடன் மனம் இணைந்த அந்த தருணத்திலிருந்து, மகான்களின் மன அமைதி இடையறாது தொடர்கிறது.
ந ஹி ப்ரபுத்தமநஸோ பூத்வா விச்சித்யதே புநஃ । ஸமாதிர் தூரம் ஆக்ரு'ஷ்டோ பிஸதந்துஶ் ஶிஶோர் இவ
ஒருவன் மனம் உண்மையில் விழித்துவிட்டால், அந்த சமாதி மீண்டும் ஒருபோதும் துண்டிக்கப்படாது; அது, ஒரு பிள்ளை தாமரை நார் இழுப்பதைப்போல், வெகு தொலைவுக்கு இழுக்கப்பட்டாலும், முற்றிலும் துண்டிக்கப்படாது.
ஸமக்ரம் திநம் ஆலோகாத் விரமத்ய் அக்ஷி நோ யதா । ஆஜீவிதாந்தம் மே ப்ரஜ்ஞா ததா தத்த்வாவலோகநாத்
ஒரு கண் முழு நாளும் பார்வையை நிறுத்தாதது போல், எனது ஞானம் உண்மையைப் பார்த்ததால், வாழ்நாள் முடியும் வரை ஒருபோதும் நிற்காது.
அஜஸ்ரம் அம்பு வஹநாத் யதா நத்யா ந ருத்யதே । ததா விஜ்ஞாநத்ரு'க் போதாத் க்ஷணமாத்ரம் ந ருத்யதே
ஒரு நதி எப்போதும் தண்ணீரைத் தாங்கிச் செல்லும் போதெல்லாம் அது தடைப்படாதது போல, விழிப்புணர்வு வந்த பிறகு அந்த அறிவின் பார்வையும் ஒரு கணம் கூட தடைப்படாது.
ந விஸ்மரத்ய் அவிரதம் யதா காலகலா கதிம் । ந விஸ்மரத்ய் அவிரதம் ஸ்வாத்மாநம் ப்ராஜ்ஞதீஸ் ததா
காலத்தின் ஓட்டம் ஒருபோதும் மறக்கப்படாதது போல, புத்திசாலியானவன் தனது ஆத்மாவை எப்போதும் மறக்காமல் நினைவில் வைத்திருப்பான்.
ந விஸ்மரதி ஸர்வத்ர யதா ஸததகோ கதிம் । ந விஸ்மரதி நிஶ்சேத்யம் சிந்மாத்ரம் ப்ராஜ்ஞதீஸ் ததா
எப்போதும் அசைவிலிருப்பவன் எங்கு சென்றாலும் அந்த அசைவைக் களைந்துவிடுவதில்லை. அதுபோல், அறிவுள்ள மனம் உண்மை அறிவை உணர்ந்து கொண்டவுடன் அதை மறக்கவே மறக்காது.
கதிம் காலகலா யத்வச் சிந்வாநா ஸமவஸ்திதா । சிச் சிரம் சேத்யரஹிதம் சிந்வாநாங்கம் ததா ஸ்திதா
காலத்தின் ஓட்டத்தை ஆராயும் ஒருவர் அதில் நிலைத்திருப்பது போல, தூய அறிவை ஆராயும் ஒருவர் பொருள் பற்றில்லாத நிலைமையில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருப்பார்.
யதா ஸத்தாவிஹீநாத்மா பதார்தோ நோபலப்யதே । ததாத்மஜ்ஞாநஹீநாத்மா காலோ ஜ்ஞஸ்ய ந லப்யதே
உண்மை இல்லாத பொருள் காணப்படாதது போல, ஆத்மா பற்றிய அறிவில்லாமல் காலம் உணர்வாளருக்கு கிடைக்காது.
ந ஸம்பவதி ஸம்ஸாரே குணஹீநோ குணீ யதா । ந ஸம்பவத்ய் ஆத்மஸம்வித்வர்ஜிதோ ஹ்ய் ஆத்மவாம்ஸ் ததா
இவ்வுலகில் குணங்கள் இல்லாதவன் குணமுள்ளவனாக இருக்க முடியாதது போல, ஆத்மாவை உணர்ந்தவன் ஆத்மா பற்றிய விழிப்புணர்வில்லாமல் இருக்க முடியாது.
ஸர்வதைவாஸ்மி ஸம்புத்தஸ் ஸர்வதைவாஸ்மி நிர்மலஃ । ஸர்வதைவாஸ்மி ஶாந்தாத்மா ஸர்வதாஸ்மி ஸமாஹிதஃ
நான் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கிறேன், எப்போதும் தூய்மையுடன் இருக்கிறேன், எப்போதும் அமைதியான உள்ளத்துடன் இருக்கிறேன், எப்போதும் ஒருமித்த மனதுடன் இருக்கிறேன்.
பேதஃ கேந ஸமாதேர் மே ஜந்யதே கதம் ஏவ வா । ஆத்மநோ வ்யதிரிக்தேந நித்யம் ஏவாஸதாத்மநா
என் ஒருமித்த நிலையில், ஆத்மாவைத் தவிர எப்போதும் பொய்யானது தவிர வேறொன்றும் இல்லையென்றால், எப்படியும், எதனால் அந்த ஒருமித்தத்தில் பிளவு ஏற்பட முடியும்?
தஸ்மாத் கதாசித் அபி மே ந ஸமாதிமயம் மநஃ । ந சாஸமாஹிதம் நித்யம் ஆத்மதத்த்வைகஸம்பவாத்
அதனால், எந்த நேரத்திலும் என் மனம் தியானத்தில் முழுமையாக மூழ்கியதாகவும் இல்லை; அதேபோல், ஒருமித்தம் இல்லாததாகவும் இல்லை, ஏனெனில் அது எப்போதும் ஆத்மாவின் உண்மையில் நிலைத்திருக்கிறது.
ஸர்வகஸ் ஸர்வதைவாத்மா ஸர்வம் ஏவ ச ஸர்வதா । அஸமாதிர் ஹி கோ ऽஸௌ ஸ்யாத் ஸமாதிர் அபி கஸ் ஸ்ம்ரு'தஃ
ஆத்மா எங்கும், எப்போதும், எல்லாவற்றிலும், எல்லா விதமாகவும் நிறைந்துள்ளது; அப்படியிருக்க, ஒருமித்தமில்லாத நிலை எது? ஒருமித்தம் என்று நினைவுபடுத்தப்படுவது எது?
நித்யம் ஸமாஹிததியஸ் ஸுஶமா மஹாந்தஸ் திஷ்டந்தி கார்யபரிணாமவிபாகமுக்தாஃ । தேநாஸமாஹிதஸமாஹிதபேதபங்க்யா மித்யோதிதம் ந து மதுத்தமவாக்ப்ரபஞ்சஃ
எப்போதும் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அமைதியாக இருக்கும் பெரியோர், செயல் மற்றும் அதன் விளைவுகளின் வேறுபாடுகளிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே, ஒருமைப்படுத்தப்பட்டவரும் இல்லாதவரும் என்ற பிரிவுகள் உண்மையில் இல்லை; நான் கூறும் உயர்ந்த போதனையில் இவை இல்லையே.
ராஜந் நூநம் ப்ரபுத்தோ ऽஸி ப்ராப்தவாந் அஸி தத் பதம் । ஸம்ஶீதலாந்தஃகரணஃ பூர்ணேந்துர் இவ ராஜஸே
அரசே, நீ உண்மையில் விழித்துள்ளாய், அந்த நிலையை அடைந்துள்ளாய்; உன் உள்ளம் குளிர்ந்துள்ளது, முழுமதிபோல் பிரகாசிக்கிறாய்.
ஆநந்தமதுஸம்பூர்ணோ லக்ஷ்ம்யா ச பரயா ஶ்ரிதஃ । ஶீதலஸ்நிக்தமதுரோ ராஜீவம் இவ ராஜஸே
ஆனந்தத்தின் தேனில் நிரம்பி, உயர்ந்த லட்சுமியின் அருளில் தங்கியுள்ளாய்; நீ தாமரையைப் போல குளிர்ச்சியும், மென்மையும், இனிமையும் உடையவனாய் ஒளிர்கிறாய்.
நிர்மலோ விததஃ பூர்ணோ கம்பீரஃ ப்ரகடாஶயஃ । வேலாநிலபலோல்லாஸமுக்தோ ऽப்திர் இவ ராஜஸே
நிறையிலும் தூய்மையிலும் பரவலாகவும், ஆழமாகவும், வெளிப்படையான எண்ணங்களுடன், கடல் போல் காற்றும் அலைகளும் கலங்காதவனாய் நீ பிரகாசிக்கிறாய்.
ஸ்வச்சஸ் ஸ்வாநந்தஸம்பூர்ணோ கதாஹங்காரவாரிதஃ । ஸ்புடம் விஸ்தீர்ணகம்பீரஶ் ஶரத்கம் இவ ராஜஸே
நீ தெளிவாகவும், உன் சொந்த ஆனந்தத்தில் நிரம்பியும் இருக்கிறாய்; அகம்பாவத்தின் மேகங்கள் நீங்கியதால், அகிலமாகவும் ஆழமாகவும், சரத்காலத்தின் வானம் போல் பிரகாசமாக ஜொலிக்கிறாய்.
ஸர்வத்ர லக்ஷ்யஸே ஸ்வஸ்தஸ் ஸர்வத்ர பரிதுஷ்யஸி । ஸர்வத்ர வீதராகோ ऽஸி ராஜந் ஸர்வத்ர ராஜஸே
எங்கும் நீ உன் நிலைமையில் உறுதியாய் காணப்படுகிறாய்; எங்கும் முழுமையாக திருப்தியுடன் இருக்கிறாய்; எங்கும் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டவனாக, அரசே, எங்கும் நீ பிரகாசிக்கிறாய்.
ஸாராஸாரபரிச்சேதபாரகஸ் த்வம் மஹாதியா । ஜாநாஸி ஸர்வம் ஏவேதம் யதாஸ்திதம் அகண்டிதம்
உன்னிடம் பெரிய ஞானம் உள்ளது; நிஜம் மற்றும் பொய்யை தெளிவாகப் பிரித்தறிவதில் நீ கடந்து சென்றுள்ளாய்; இந்த அனைத்தையும் அது எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியே, ஒருமித்தமாக அறிகிறாய்.
பாவாபாவபரிச்சேததத்த்வஜ்ஞ முதிதாஶய । ஸமாஸமதஶாலௌல்யமுக்தம் தவ வபுஸ் ஸ்திதம்
உண்மை மற்றும் இல்லாததை அறிந்தவனாய், உன் மனம் ஆனந்தமாக உள்ளது; இன்பம் அல்லது மதம் ஆகியவற்றின் ஆசையிலிருந்து உன் இருப்பு முற்றிலும் விடுபட்டிருக்கிறது.
வஸ்துநாவஸ்துநைவாந்தர் அம்ரு'தேநேவ ஸாகரஃ । அபுநஃப்ரக்ஷயாயைவ பரித்ரு'ப்தோ ऽஸி ஸுந்தர
உள்ளே உண்மை மற்றும் பொய்யாக இருப்பதினாலும், கடல் அமிர்தம் பெற்றது போல, இனிமேல் குறைவில்லாமல் முழுமையாக திருப்தியடைந்துள்ளாய், அழகானவரே.
ந தத் அஸ்தி முநே வஸ்து யத்ரோபாதேயதாஸ்தி நஃ । யாவத் கிஞ்சித் இதம் த்ரு'ஶ்யம் தாவத் ஏவ ந கிஞ்சந
முனிவரே, நாம் பெற வேண்டிய எந்தப் பொருளும் இல்லை; இந்த உலகம் தோற்றமாய் இருக்கும் வரை, உண்மையில் எதுவும் இல்லை.
உபாதேயஸ்ய சாபாவாத் தேயம் அப்ய் அஸ்தி கிம் கில । ப்ரதியோகிவ்யவச்சேதம் விநா ஹேயம் கிம் உச்யதே
பெற வேண்டியது எதுவும் இல்லையெனில், எதை நோக்கி விரும்ப முடியும்? எதிர்மறையைத் தவிர்த்து எதையும் தள்ளிப் போட முடியுமா?
துச்சத்வாத் ஸர்வபாவாநாம் அதுச்சத்வாச் ச காலதஃ । சிரம் மம பரிக்ஷீணே துச்சாதுச்சமநஸ்ஸ்திதீ
எல்லாப் பொருள்களும் பொய்யாக இருப்பதால், காலம் மட்டும் பொய்யல்லாததால், நீண்ட நாட்களாக என் மனம் பொய்யும், பொய்யல்லாத நிலையையும் கடந்த அமைதியில் தளர்ந்து நின்றுள்ளது.
தேஶகாலவஶாத் த்ரு'ஷ்ட்வா துச்சஸ்யாதுச்சதாம் இஹ । அதுச்சஸ்ய து துச்சத்வம் வர்ஜ்யே நிந்தாஸ்துதீ புதைஃ
இங்கு இடம் காலத்தின் காரணமாக, அர்த்தமில்லாதது முக்கியமானதாகவும், முக்கியமானது அர்த்தமில்லாததாகவும் தோன்றும்; ஆகையால், அறிவாளிகள் இப்படிப்பட்ட விஷயங்களில் புகழும் பழியும் தவிர்க்கிறார்கள்.
ராகாந் நிந்தாஸ்துதீ லோகே ராகஶ் ச பரிவாஞ்சநாத் । வாஞ்ச்யதே ச மஹோதாரம் வஸ்து ஶோபநபுத்திநா
உலகத்தில் புகழும் பழியும் ஆசையிலிருந்து உண்டாகின்றன; அந்த ஆசை விருப்பத்திலிருந்து வருகிறது; பெரிதாக விரும்பப்படுவது, அதை மதிப்பாக நினைப்பவர்களால் நாடப்படுகிறது.
த்ரிலோக்யாம் ச ஸ்த்ரியஶ் ஶைலாஸ் ஸமுத்ரா வநராஜயஃ । பூதாநி ச ஸுஶூந்யாநி ஸாரோ நாஸ்த்ய் உத்தமஸ் ததஃ
மூன்று உலகங்களிலும் பெண்கள், மலைகள், கடல்கள், காடுகள் மற்றும் எல்லா உயிர்களும் உண்மையில் வெறுமையாகவே உள்ளன; அதனால் அவற்றில் உயர்ந்த சாரம் எதுவும் இல்லை.
மாம்ஸார்புதாபம்ரு'த்வர்திமயே ஜகதி ஜர்ஜரே । வாஞ்சநீயவிஹீநே ऽஸ்மிஞ் ஶூந்யே கிம் இவ வாஞ்ச்யதே
இந்த மாம்சம், எலும்பு, மென்மையான பொருள்களால் ஆன, சோர்வான உலகத்தில், விரும்பத்தக்கது எதுவும் இல்லாத இந்த வெறுமையில், உண்மையில் என்னை விரும்ப முடியும்?
வாஞ்சாயாம் விநிவ்ரு'த்தாயாம் ஸங்க்ஷயோ த்வேஷராகயோஃ । திநலக்ஷ்ம்யாம் வ்யதீதாயாம் ஆலோகாதபயோர் இவ
விருப்பம் நீங்கியபோது, வெறுப்பும் பற்றும் குறைந்து விடுகின்றன; அது போல, பகலின் ஒளியும் வெப்பமும் மறைந்ததும் இரண்டும் இல்லாமல் போவது போல்.