அத வா நிக்ரஹம் ப்ராப்தம் கரோம்ய் ஏதேந வை விநா । வர்ததே ந ப்ரஜைவேயம் விநா வாரி ஸரித் யதா
அல்லது, அவனை அடக்க வேண்டும் என்றால், அவனில்லாமலேயே அதைச் செய்வேன்; அவன் இல்லாமல் இவ்வுலகம் நீடிக்காது, நீர் இல்லாமல் நதி ஓட முடியாதது போல்.
ஹா கஷ்டம் ஏஷ நிக்ராஹ்யோ திஷ்ட்யாநுக்ராஹ்ய ஏஷ மே । திஷ்ட்யாத்ய ஸுகவாந் அஸ்மி கஷ்டம் அத்யாஸ்மி துஃகவாந்
அய்யோ, இவரை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நிலை என்னும் துன்பம்! அதே நேரத்தில், என் பாக்கியத்தால் இவருக்கு நல்லது செய்யும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இன்று என் அதிர்ஷ்டத்தால் நான் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கிறேன்; ஆனால், அதே நாளில், இன்னொரு பக்கம் துக்கத்திலும் மூழ்கியிருக்கிறேன்.
இதி தோலாயிதம் சேதோ ந விஶஶ்ராம பூபதேஃ । ஏகத்ராம்புமஹாவர்தே சிரம் த்ரு'ணம் இவ ப்ரமத்
இப்படியே அந்த அரசனின் மனம் இடம் பெயர்ந்து, அமைதி காணாமல், நீண்ட நாட்கள் பெரிய நீர்வட்டத்தில் ஒரு புல்வெட்டி சுழலும் போல் அலைந்து கொண்டிருந்தது.
அதைகதா க்ரு'ஹம் தஸ்ய மாண்டவ்யோ முநிர் ஆயயௌ । ப்ராந்தாஶேஷககுப்குஞ்ஜோ வாஸவஸ்யேவ நாரதஃ
ஒரு நாள், மண்டவ்ய முனிவர், எல்லா மலைக் குகைகளிலும் சுற்றிப் பார்த்து, இந்திரனின் இல்லத்திற்கு நாரதர் போவதுபோல், அவனது இல்லத்திற்கு வந்தார்.
தம் அஸௌ பூஜயாம் ஆஸ பப்ரச்ச ச மஹாமுநிம் । ஸந்தேஹதுர்த்ரூமஸ்தம்பபரஶும் ஸர்வகோவிதம்
அவரை அரசன் மரியாதையுடன் வரவேற்று, எல்லாவிதமான அறிவிலும் தேர்ந்தவர், சந்தேகங்கள் என்ற மரத்தின் வேரை வெட்டும் கோடாளி போன்ற அந்த மகாமுனிவரிடம் தனது சந்தேகங்களை கேட்டான்.
பவதாகமநேநாஸ்மி முநே நிர்வ்ரு'திம் ஆகதஃ । பரமாம் வஸுதாபீடம் ஸம்ப்ராப்த இவ மாதவே
முனிவரே, உங்கள் வருகையால் எனக்கு அமைதி கிடைத்தது; அது வசந்த காலத்தில் பூமியின் உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தது போலவே.
அத்ய திஷ்டாம்ய் அஹம் நாத தந்யாநாம் துரி தர்மதஃ । விகாஸி ரவிணேவாப்ஜம் யத் த்வயாஸ்மி விலோகிதஃ
இன்று, ஆண்டவரே, நான் தர்மத்தால் பாக்கியசாலிகளின் முன்னிலையில் நிற்கிறேன்; அது எழும் சூரியனைப் பார்த்து மலரும் தாமரை போல, நீங்கள் என்னை நோக்கியதால்.
பகவந் ஸர்வதர்மஜ்ஞ சிரம் விஶ்ராந்தவாந் அஸி । தத் இமம் ஸம்ஶயம் சிந்த்தி மமார்கஸ் திமிரம் யதா
பெரியவரே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, நீண்ட நாட்களாக ஓய்வெடுத்துள்ளீர்கள்; எனவே, என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள், அது சூரியன் இருளை போக்கும் போல் இருக்கட்டும்.
மஹதாம் ஸங்கமேநார்திஃ கஸ்ய நாம ந நஶ்யதி । ஸந்தேஹம் து பராம் ஆர்திம் ஆஹுர் ஆர்திவிதோ ஜநாஃ
பெரியவர்களின் நட்பால் யாருடைய துயரமும் நீங்காதது எவருக்கு? ஆனால் துயரத்தை அறிந்தவர்கள், சந்தேகமே மிகுந்த வேதனை என்று கூறுகிறார்கள்.
மந்நிக்ரஹாநுக்ரஹஜா மத்ப்ரு'த்யவபுஷி ஸ்திதாஃ । கஷந்தி மாம் அலம் சிந்தா கஜம் ஹரிநகா இவ
உன்னுடைய கட்டுப்பாடு அல்லது அருள் எனும் எண்ணங்கள், என் பணியாளரின் உருவில் தங்கி, என்னை யானையைப் புலியின் நகங்கள் பிளக்கும் போல் மிகுந்த வேதனையுடன் வாட்டுகின்றன.
தத் யதா ஸமதோதேதி ஸூர்யாம்ஶுர் இவ ஸர்வகா । மதௌ மம முநே மாந்ய ததா கருணயா குரு
அருமைமிக்க முனிவரே, உங்கள் கருணையால் என் மனதில் சமச்சீர் எல்லா இடங்களிலும் பரவும் சூரியனின் கதிர்கள் போல் எழும்பச் செய்யுங்கள்.
ஸ்வாயத்தேந ஸ்வஸம்ஸ்தேந ஸ்வேநோபாயேந பூபதே । ஏஷா மநஃபேலவதா ஹிமவத் ப்ரவிலீயதே
மன்னனே, இந்த மனம் தானாகவே தன் சக்தியாலும், தன்னிலேயே நிலைத்து, தன் வழியில், பனிக்கட்டி போல் மேரு மலையில் கரைந்து விடுகிறது.
ஸ்வவிசாரணயைவாஶு ஶாம்யத்ய் அந்தர் மநோஜ்வரஃ । ஶரதாகமமாத்ரேண மிஹிகா மஹதீ யதா
தனக்குள் ஆராய்ச்சி செய்தாலே மனத்தின் காய்ச்சல் விரைவில் அடங்குகிறது; அது, அகிலம் வந்தவுடன் பெரிய பனிமூட்டம் மறைந்து போவது போல்.
ஸ்வேநைவ மநஸா ஸ்வாநி ஸ்வஶரீரகதாநி ச । விசாரயேந்த்ரியாண்ய் அந்தஃ கீத்ரு'ஶாந்ய் அத காநி வா
உன் மனதைப் பயன்படுத்தி, உன் உடலில் இருக்கும் உணர்வுகளை நீயே ஆராய்ந்து பார்; அவை எவ்வாறு உள்ளன, அவை என்னவாக இருக்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள்.
கோ ऽஹம் கதம் இதம் கிம் வா கதம் மரணஜந்மநீ । விசாரயாந்தர் ஏதத் த்வம் மஹத்தாம் அலம் ஏஷ்யஸி
நான் யார்? இது எப்படி உள்ளது? இது என்ன? பிறப்பு மரணம் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன? இவற்றை உன் உள்ளத்தில் ஆராய்ந்து பார்த்தால், நீ உயர்ந்த நிலையை அடைவாய்.
விசாரேண பரிஜ்ஞாதஸ்வபாவஸ்ய ஸதஸ் தவ । ஹர்ஷாமர்ஷத்ரு'ஶஶ் சேதஸ் தோலயிஷ்யந்தி நாசலம்
ஆராய்ச்சியின் மூலம் உன் இயற்கையை உணர்ந்தபின், உன் மனம் சந்தோஷம் அல்லது கோபம் போன்ற உணர்ச்சிகளால் குலையாமல் நிலையாக இருக்கும்.
மநஸ் ஸ்வம் ரூபம் உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶமம் ஏஷ்யதி விஜ்வரம் । பூதபூர்வவபுர் பூத்வா தரங்கஃ பயஸீவ தே
உன் மனம் தன் பழைய வடிவத்தை விட்டுவிட்டு, கவலையில்லாத அமைதியை அடையும்; அது, நீரில் இருந்து எழுந்த அலை மீண்டும் அதே நீரில் கலந்துவிடுவது போல இருக்கும்.
திஷ்டத் ஏவ மநோ ரூபம் பரித்யக்ஷ்யதி தே ऽநக । கலங்கவிகலம் கால ரு'த்வந்தரகதாவ் இவ
பாவமில்லாதவனே, மனம் இருந்தபடியே அதன் வடிவத்தை விட்டுவிடும்; அது, காலம் தன் குறைபாடும் களங்கமும் கொண்ட ঋதுக்களை கடந்து செல்பதைப்போல்.
அநுகம்ப்யா பவிஷ்யந்தி ஶ்ரீமந்தஸ் ஸர்வ ஏவ தே । த்ரு'ஷ்டதத்த்வஸ்ய துஷ்டஸ்ய ஜநாஃ பிதுர் இவாவநௌ
உண்மையை கண்டுத் திருப்தியடைந்த தந்தையை மக்கள் எப்படி அன்போடு பார்ப்பார்களோ, அதுபோல் எல்லா செல்வந்தர்களும் உன்னை இரக்கமுடன் பார்ப்பார்கள்.
விவேகதீபத்ரு'ஷ்டாத்மா மேர்வப்திநபஸாம் அபி । அதஃ கரிஷ்யஸி ந்ரு'ப மஹத்தாம் உத்தமார்ததாம்
தெரிவின் விளக்கால் உன் ஆத்மாவை உணர்ந்தால், மேரு மலை, பெருங்கடல், வானம் ஆகியவை கூட உன் கீழாகும், அரசே; நீ உன்னதமான பெருமையை அடைவாய்.
மஹத்தாம் ஆகதம் சேதஸ் தவ ஸம்ஸாரவ்ரு'த்திஷு । ந நிமங்க்ஷ்யதி ஹே ஸாதோ கோஷ்பதேஷ்வ் இவ வாரணஃ
நல்லவரே, உன் மனம் உலக வாழ்க்கையில் பெருமையை அடைந்தால், யானை குளத்தில் மூழ்காதது போல அது சிறிய இடர்களில் மூழ்காது.
க்ரு'பணம் து மநோ ராஜந் பேலவே ऽபி நிமஜ்ஜதி । கார்யே கோஷ்பததோயே ऽபி ஜீர்ணாங்கோ மஷகோ யதா
அரசே, இந்த மனம் மிகவும் துயரமானது; அது சிறிய விஷயத்தில்கூட மூழ்கிவிடுகிறது. வயதாகி விட்ட ஒரு பூச்சி, ஒரு சிறிய தண்ணீர் குழியில்கூட முழுகும் போலவே.
சேதோ வாஸநயா பங்கே கீடவத் பரிமஜ்ஜதி । த்ரு'ஶ்யமாத்ராவலம்பிந்யா ஸ்வயா தீநதயா தயா
மனம் தன் பழக்கங்களால் உருவான சதுப்பில், ஒரு புழுவைப் போல் சிக்கிக்கொள்கிறது; வெளியில் தெரியும் பொருள்களையே பற்றிக்கொள்கிறது, தன் பலவீனத்தால்.
தாவத் தாவந் மஹாபாஹோ ஸ்வயம் ஸந்த்யஜ்யதே ऽகிலம் । யாவத் யாவத் பராலோகஃ பரமாத்மைவ ஶிஷ்யதே
வீரனே, எல்லாவற்றையும் மனம் தானாகவே ஒன்றொன்றாக விட்டுவிடும்; கடைசியில், மற்ற உலகம் மட்டும் இருந்தபோது, அந்த பரமாத்மா மட்டுமே எஞ்சும்.
தாவத் ப்ரக்ஷால்யதே தாதுர் யாவத் தேமைவ ஶிஷ்யதே । தாவத் ஆலோக்யதே ஸர்வம் யாவத் ஆத்மைவ லக்ஷ்யதே
ஒரு தங்கக் கல்லை கழுவி கழுவி, தூய தங்கம் மட்டும் எஞ்சும் போல, எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், இறுதியில் ஆத்மா மட்டும் தெளிவாக தெரியும்.
ஸர்வம் ஸர்விகயா புத்த்யா ஸ்வயம் ஸர்வத்ர ஸர்வதா । ஸர்வதா ஸம்பரித்யஜ்ய ஸ்வாத்மநாத்மோபலப்யதே
எல்லாவற்றையும் முழுமையான அறிவால் எப்போதும், எங்கும், முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும்; அப்போது தான் தன் ஆத்மாவால், ஆத்மா உணரப்படுகிறது.
யாவத் ஸர்வம் ந ஸந்த்யக்தம் தாவத் ஆத்மா ந லப்யதே । ஸர்வவஸ்துபரித்யாகே ஶேஷ ஆத்மேதி கத்யதே
எல்லாவற்றையும் விட்டு விடாமல் இருக்கும்போது, ஆத்மா கிடைக்காது; எல்லா பொருட்களையும் விட்ட பிறகு மீதமிருப்பது தான் ஆத்மா என்று கூறப்படுகிறது.
யாவத் அந்யந் ந ஸந்த்யக்தம் தாவத் ஸாமாந்யம் ஏவ ஹி । வஸ்து நாஸாத்யதே ஸாதோ ஸ்வாத்மலாபே து கா கதா
மற்றவை விட்டுவிடப்படாமல் இருக்கும்போது, சாதாரணமான பொருள் மட்டுமே கிடைக்கும்; அருமை உடையவரே, உண்மையானதை அடைய முடியாதபோது, ஆத்மாவை அடைவது எப்படி சாத்தியம்?
யத்ர ஸர்வாத்மநா ஸ்வாத்மலாபாய பததி ஸ்வயம் । த்யக்தாந்யகார்யஃ ப்ராப்நோதி தந் நாம ந்ரு'ப நேதரத்
யாராவது தன்னையே முழுமையாக ஆத்மாவை அடைவதற்காக அர்ப்பணித்து, மற்ற எல்லா காரியங்களையும் விட்டுவிடுகிறாரோ, அரசே, அதுவே உண்மையான அடைவு; வேறு எதுவும் அல்ல.
ஆத்மாவலோகநார்தம் து தஸ்மாத் ஸர்வம் பரித்யஜேத் । ஸர்வம் கிஞ்சித் பரித்யஜ்ய யச் சிஷ்டம் தத் பரம் பதம்
ஆத்மாவை உணர்வதற்காக, எல்லாவற்றையும் முழுமையாக விட்டு விட வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டபின் எது மீதமிருக்கிறதோ, அதுவே உயர்ந்த நிலை.