ஹே சித்த ஸர்வேந்த்ரியகோஶ தஸ்மாத் ஸர்வேந்த்ரியைர் ஐக்யம் உபேத்ய நூநம் । ஆலோக்ய சாத்மாநம் அஸத்ஸ்வரூபம் நிர்வாணம் ஏகாமலபோதம் ஆஸ்ஸ்வ
ஓ மனமே, எல்லா அறிவுப்பொருள்களையும் உள்ளடக்கியவனே, ஆகையால் எல்லா அறிவுப்பொருள்களோடும் ஒன்றாகி, உன் சொந்த நிலை பொய்யானது என்பதை உணர்ந்து, ஒரு தூய அறிவாக அமைதியில் நிலைநில்.
விஷயவிஷவிஷூசிகாம் அநந்தாம் நிபுணம் அஹம்ஸ்திதிவாஸநாம் அபாஸ்ய । அபிமதபரிஹாரகார்யயுக்த்யா பவ விபயோ பகவாந் பியாம் அபூமிஃ
பொருள்களின் ஆசையும், 'நான்' என்ற எண்ணத்தின் பழக்கமும் ஆகிய அந்த முடிவில்லாத நுண்ணிய காய்ச்சலை விட்டு, விரும்பாதவற்றை விலக்கும் முறையைப் பின்பற்றி, அச்சமில்லாதவனாக, பாக்கியசாலியாக, அச்சம் நின்று கொள்ள முடியாத நிலையாக இரு.
அபாரபர்யந்தவபுஃ பரமாண்வணுர் ஏவ வா । சித் அசேத்யா ததாக்ராந்தௌ ந ஶக்தா வாஸநாதயஃ
ஒருவரது உருவம் எல்லையில்லாததாக இருந்தாலும், அணுவைப் போல மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும், அந்த அறிவு பொருள்களில் ஈடுபடாமல் நிரம்பி நிறைந்தால், பழக்கங்கள் போன்றவை எந்த சக்தியும் பெறமுடியாது.
மநஶ்ஶேமுஷ்யஹங்காரப்ரதிபிம்பைஶ் ஶடேந்த்ரியைஃ । வாஸநோத்தாபிதா ஶூந்யவேதாலீ த்ராஸநோத்யதா
மனது, ஆறு வஞ்சகமான உணர்வுகளால் தூண்டப்பட்டு, ஆசைகளால் எழுந்து, அகந்தையை பிரதிபலிப்பதுபோல், ஒரு காலியான பேயைப் போல, பயமுறுத்த தயாராக இருக்கிறது.
தத்க்ரு'தேப்யோ விகாரேப்யோ பீதிம் தாந்ய் ஏவ பூரிஶஃ । பூயோ ऽப்ய் அநுபவந்த்வ் அந்தர் அஹம் ஹி சித் அலேபிகா
அதிலிருந்து எழும் பல்வேறு மாற்றங்கள் எவ்வளவுதான் மீண்டும் மீண்டும் பயத்தை உண்டாக்கினாலும், என் உள்ளத்தில் நான் தூய அறிவாக, எதாலும் ஒட்டப்படாதவனாக இருக்கிறேன்.
சிதோ ந ஜந்மமரணே ஸர்வகாயாஶ் சிதஃ கில । கிம் நாம ம்ரியதே ப்ரூத மார்யதே கேந வாபி கிம்
அறிவு பிறப்பும் இறப்பும் எதுவும் இல்லை; அது எல்லாவற்றிலும் நிறைந்துள்ளது. உண்மையில் எது இறக்கிறது, எது கொல்லப்படுகிறது, யாரால் அது நடக்கிறது என்று சொல்லுங்கள்.
சிதோ ந ஜீவிதேநார்தஸ் ஸர்வாத்மா ஸைவ ஜீவிதம் । கிம் ப்ராப்ஸ்யதி கதாத்மைஷ ப்ராங்ம்ரு'தோ யதி ஜீவதி
அறிவுக்கு உயிரோடு இருப்பதில் எந்த பயனும் இல்லை; அது எல்லாவற்றிலும் உயிராக உள்ளது. இந்த ஆத்மா முன்பே இறந்து விட்டால், பிறகு உயிரோடு இருந்தால் என்ன கிடைக்கும்?
ஜீவ்யதே ம்ரியதே சேதி குவிகல்பகலாபிநாம் । கலநா மநஸாம் ஏவ நாத்மநோ விததாத்மநஃ
பிறப்பு இறப்பு என்ற எண்ணங்கள் தவறான கற்பனையில் சிக்கிய மனதுக்கே உரியது; இவை எல்லாம் மனத்தின் கணக்குகள், பரந்த ஆன்மாவுக்கோ இவை பொருந்தாது.
யோ ஹ்ய் அஹம்பாவதாம் ப்ராப்தோ பாவாபாவைஸ் ஸ க்ரு'ஹ்யதே । ஆத்மநோ நாஸ்த்ய் அஹம்பாவோ பாவாபாவாஃ குதோ ऽஸ்ய தே
'நான்' என்ற உணர்வு யாருக்கு வந்துவிடுகிறதோ, அவன் இருப்பும் இல்லாமையும் அடைந்துவிடுகிறான்; ஆன்மாவுக்கோ 'நான்' என்ற உணர்வே இல்லை, அப்படியிருக்கையில் இருப்பும் இல்லாமையும் எப்படிக் வரும்?
அஹம்பாவோ முதா மோஹோ மநஶ் ச ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணிகா । ஜடஃ பதார்தஸம்பாரஃ கஸ்யாஹம்பாவபாவநா
'நான்' என்ற உணர்வு வீண் மயக்கம், மனம் ஒரு மிராஜம்; உயிரில்லா பொருட்கள் கூடும் இடத்தில் யாருக்குத் தான் 'நான்' என்ற எண்ணம்?
ரக்தமாம்ஸமயோ தேஹோ மநோ நஷ்டம் விசாரணாத் । ஜடாஶ் சித்தாதயஸ் ஸர்வே குதோ ऽஹம்பாவபாவநா
இந்த உடல் இரத்தமும் இறைச்சியும் ஆனது; விசாரணையால் மனம் அழிந்துவிடுகிறது. எல்லா மனப்பாங்குகளும் உயிரில்லாதவை—அப்படியிருக்கையில் 'நான்' என்ற எண்ணம் எங்கே உருவாகும்?
ஆத்மம்பரிதயா நித்யம் இந்த்ரியாணி ஸ்திதாந்ய் அலம் । பதார்தாஶ் ச பதார்தத்வே குதோ ऽஹம்பாவபாவநா
எப்போதும் ஆன்மா நிறைந்துள்ளதால், இంద్రியங்கள் அமைதியாக இருக்கின்றன; பொருள்கள் தங்களாகவே பொருள்களாக இருக்கின்றன. அப்படியிருக்க, 'நான்' என்ற எண்ணம் எங்கே இருந்து வரும்?
குணா குணேஷு வர்தந்தே ப்ரக்ரு'திஃ ப்ரக்ரு'தௌ ஸ்திதா । ஸத் ஏவ ஸதி விஶ்ராந்தம் குதோ ऽஹம்பாவபாவநா
குணங்கள் குணங்களுக்குள் இயங்குகின்றன; இயற்கை இயற்கையிலேயே தங்கியுள்ளது; உண்மை மட்டுமே தன்னிலே அமைந்திருக்க, 'நான்' என்ற எண்ணம் எங்கே தோன்றும்?
ஸர்வகம் ஸர்வதேஹஸ்தம் ஸர்வகாலமயம் மஹத் । கேவலம் பரமாபாநம் சிதாத்மைவ ஹி ஸம்ஸ்திதம்
எல்லாவற்றிலும் பரவி, எல்லா உடல்களிலும் இருப்பதும், எல்லா காலங்களையும் கொண்டதும், மிகப்பெரியதும், தூய உயர்ந்த ஒளியாய் இருக்கும் சித்தான்மா மட்டுமே உண்மையில் நிலைத்திருக்கிறது.
ஏவம் கிமாக்ரு'திஃ கோ வா கிமாதேயஶ் ச கிங்க்ரு'தஃ । கிம்ரூபஃ கிம்மயஃ கோ ऽஹம் கிம் க்ரு'ஹ்ணாமி த்யஜாமி கிம்
இப்படி இருக்க, உருவம் என்றால் என்ன? யார் என்றால் யார்? எதை ஏற்க வேண்டும், எதை செய்ய வேண்டும்? அதன் இயல்பு என்ன, அது எதனால் ஆனது, நான் யார், நான் எதை எடுத்துக்கொள்கிறேன், எதை விட்டு விடுகிறேன்?
தேநாஹம் நாம நேஹாஸ்தி பாவாபாவோபபத்திமாந் । அநஹங்காரரூபஸ்ய ஸம்பந்தஃ கேந மே கதம்
எனவே, இங்கே உண்மையில் 'நான்' என்ற ஒன்று இல்லை; இருப்பது அல்லது இல்லாதது போல தோன்றினாலும், அகம்பாவம் இல்லாத எனக்கு எப்படியும் எந்த வகையிலும் தொடர்பு இருக்க முடியுமா?
அஸத்ய் அலம் அஹங்காரே ஸம்பந்தஃ கேந கஸ்ய கஃ । ஸம்பந்தாபாவஸம்ஸித்தௌ விலீநா த்வித்வகல்பநா
அகம்பாவம் உண்மை அல்ல என்றால், யாருடன், யாரால், எப்படி தொடர்பு இருக்க முடியும்? தொடர்பே இல்லாதது உறுதியாகும் போது, இரட்டைப்பாடு என்ற எண்ணமும் களைந்துவிடும்.
ஏவம் ப்ரஹ்மாத்மகம் இதம் யத் கிஞ்சிஜ் ஜகதி ஸ்திதம் । ப்ரஹ்மைவாஸ்தி தத் ஏவாஸ்மி பரிஶோசாமி கிம் முதா
இந்த உலகில் எதுவாக இருந்தாலும் அது பரப்ரம்மத்தின் இயல்பே; பரப்ரம்மமே உள்ளது, அதுவே நானும்; அப்படியிருக்க, வீணாக நான் ஏன் துக்கப்பட வேண்டும்?
ஏகஸ்மிந்ந் ஏவ விமலே பதே ஸர்வகதே ஸ்திதே । அஹங்காரகலங்கஸ்ய கதம் நாமோதயஃ குதஃ
ஒன்றே ஒரு தூய்மை, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த அந்த நிலைதான் இருக்கும்போது, அகம்பாவம் என்ற கறை எங்கே இருந்து எப்படி தோன்றும்?
நாஸ்த்ய் ஏவ ஹி பதார்தஶ்ரீர் ஆத்மைவாஸ்தீஹ ஸர்வகஃ । பதார்தலக்ஷ்ம்யாம் ஸத்யாம் ச ஸம்பந்தோ ऽஸ்தி ந கஸ்யசித்
உண்மையில் பொருட்களில் எந்த ஒளிவும் இல்லை; இங்கு எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருப்பது ஆத்மாவே. பொருட்களின் செல்வம் உண்மையாக இருந்தாலும், அது யாருக்கும் உண்மையான தொடர்பாக இருக்க முடியாது.
இந்த்ரியைர் இந்த்ரியேஷ்வ் அங்கைர் மநோ மநஸி வல்கதி । சித் அலுப்தவபுஃ கேந ஸம்பத்தம் கஸ்ய கிம் கதம்
புலன்கள் தத்தம் பொருட்களில் இயங்குகின்றன; அங்கங்கள் அங்கங்களில், மனம் மனத்தில் அலைகிறது. ஆன்மா என்றும் அழியாத வடிவில் உள்ளது; அதை யார், எதை, எப்படி கட்டிப் பிடிக்க முடியும்?
உபலாயஶ்ஶலாகாநாம் ஸம்பந்தோ ந யதா மிதஃ । ததைகத்ராபி த்ரு'ஷ்டாநாம் தேஹேந்த்ரியமநஶ்சிதாம்
ஒரு கட்டில் உள்ள குச்சிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உண்மையில் சேராதது போல, உடல், புலன்கள், மனம், ஆன்மா இவை ஒன்றாகக் காணப்பட்டாலும், அவற்றுக்கு உண்மையான இணைப்பு எதுவும் இல்லை.
அஸதப்யுத்திதே வ்யர்தம் அஹங்காரமஹாப்ரமே । மமேதம் இதம் அஸ்யேதி விபர்யஸ்தம் இதம் ஜகத்
உண்மை இல்லாததிலிருந்து எழும் பெரும் அஹங்கார மாயையில், 'இது எனது', 'இது அதனுடையது' என்ற எண்ணங்களால் இந்த உலகம் தவறாகப் புரியப்படுகிறது; இவை அனைத்தும் வீணானவை.
அதத்த்வாலோகஜாதேயம் அஹங்காரசமத்க்ரு'திஃ । தாபேந ஹிமலேகேவ தத்த்வாலோகேந லீயதே
உண்மை அல்லாத பார்வையிலிருந்து தோன்றும் இந்த அஹங்காரத்தின் வியப்பு, வெயிலில் பனிக்கட்டி கரைந்துபோவது போல், உண்மையின் ஒளியில் மறைந்து விடுகிறது.
ஆத்மநோ வ்யதிரேகேண ந கிஞ்சித் அபி வித்யதே । ஶப்தப்ரஹ்மேதி தத் தத்த்வம் ஏதத் தத் பாவயாம்ய் அலம்
ஆன்மாவைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. இதுவே 'ஒலி-பிரம்மம்' எனப்படும் உண்மை; இதையே நான் மனதில் நிறுத்துகிறேன்—இதுவே போதும்.
அஹங்காரப்ரமஸ்யாஸ்ய ஜாதஸ்யாகாஶவர்ணவத் । அபுநஸ்ஸ்மரணம் மந்யே நூநம் விஸ்மரணம் வரம்
நிலா நிறம் போல தோன்றும் இந்த அஹங்கார மாயையை மறந்து, மீண்டும் நினைவில் கொள்ளாமல் இருப்பதே நிச்சயமாக சிறந்தது என்று நான் எண்ணுகிறேன்.
ஸமூலம் பரிவிஸ்ம்ரு'த்ய சிராயாஹங்க்ரு'திப்ரமம் । திஷ்டாம்ய் ஆத்மநி ஸத்யாத்மா ஶரத்கே ஶரதீவ கம்
நீண்ட நாட்களாக இருந்த அஹங்கார மாயையை முழுமையாக, அடிப்படையோடு மறந்து, நான் உண்மையான ஆன்மாவில் நிலைத்திருக்கிறேன்; அது போல், சரத்கால வானம் வெளிச்சமான ஆகாயத்தில் அமைதியாக இருப்பது போல்.
ததாத்ய் அநர்தநிசயம் விகாஸயதி துஷ்க்ரு'தம் । விஸ்தாரயதி ஸந்தாபம் அஹம்பாவோ ऽநுஸம்ஹிதஃ
நான் என்ற உணர்வு உள்ளபோது, அது துன்பங்களை கூட்டி, தவறுகளை பெருக்கி, வேதனைகளை பரப்புகிறது.
ஸ்புரத்ய் அஹங்காரகநே ஹ்ரு'த்வ்யோம்நி ஸலிலாத்மநி । விகஸத்ய் அபிதஃ காயகதம்பே தோஷமஞ்ஜரீ
அஹங்காரம் கனிந்துள்ள இதயத்தின் அகிலத்தில், நீர் போன்ற இயல்புடன், உடல் முழுவதும் குறைகளின் மொட்டு மலர்கிறது.
மரணம் ஜீவிதோபாந்தம் ஜீவிதம் மரணாந்தகம் । பாவோ ऽபாவாவதிச்சிந்நஃ கஷ்டேயம் துஃகவேதநா
மரணம் என்பது வாழ்வின் முடிவும், வாழ்வு மரணத்தில் முடிவடையும். இருப்பும் இல்லாமையும் இடையில் துண்டிக்கப்பட்ட இந்த நிலை மிகுந்த துயரத்தை தருகிறது.