த்ரு'ஶ்யதே தஸ்ய நேயத்தா ந நாம பரிகல்பநா । நைகதா நாந்யதா சைவ ந மஹத்தா ந சாணுதா
அந்த விழிப்புணர்வுக்கு திசை இல்லை, பெயர் இல்லை, ஒன்றாகவும் வேறாகவும் கருதப்படுவதும் இல்லை; பெரிதும் சிறிதும் என்பதும் அதற்கு இல்லை.
வேதநம் த்வம் அஸம்வேத்யம் மயி சேத் துஃககாரணம் । விவேகஜேந பேதேந தத் இதம் ஹந்யஸே மயா
உணர்வு என்றால், நீ என்னுள் உயிரற்றதாக இருந்தால், அது துக்கத்திற்குக் காரணம். ஆனால், விவேகத்தால் வேறுபடுத்தி, அந்த துக்கத்தை நான் அழிக்கிறேன்.
இதம் மாம்ஸம் இதம் ரக்தம் இமாந்ய் அஸ்தீநி தேஹகே । இமே தே ஶ்வாஸமருதஃ கோ ऽஸாவ் அஹம் இதி ஸ்திதஃ
இந்த உடலில் இது இறைச்சி, இது இரத்தம், இவை எலும்புகள்; இவை உன் மூச்சும் காற்றும். அப்படியென்றால், இதில் 'நான்' என்று எது மீதமிருக்கிறது?
மாம்ஸம் அந்யத் அஸ்ரு'க் சாந்யத் அஸ்தீந்ய் அந்யாநி சித்த ஹே । போதோ ऽந்யஸ் ஸ்பந்தநம் சாந்யத் கோ ऽஸாவ் அஹம் இதி ஸ்திதஃ
இறைச்சி ஒன்று, இரத்தம் வேறு, எலும்புகள் வேறு, மனமே; அறிவு வேறு, அசைவு வேறு. அப்படி இருந்தால், இதில் 'நான்' என்று எது மீதமிருக்கிறது?
இதம் க்ராணம் இயம் ஜிஹ்வா த்வக் இயம் ஶ்ரவணே இமே । இதம் சக்ஷுர் அயம் ஸ்பந்தஃ கோ ऽஸாவ் அஹம் இதி ஸ்திதஃ
இது மூக்கு, இது நாக்கு, இது தோல், இவை காதுகள்; இது கண், இது அசைவு. அப்படியென்றால், இதில் 'நான்' என்று எது மீதமிருக்கிறது?
யதாபூததயா நாஹம் அஸ்மி ந த்வம் ந வாஸநா । ஆத்மா ஶுத்தஶ் சிதாபாஸஃ கேவலோ ऽயம் விஜ்ரு'ம்பதே
உண்மையில், நான் இல்லை, நீயும் இல்லை, பழக்கங்களும் இல்லை; தூய்மையான, அறிவின் ஒளியாகும் ஆன்மா மட்டும் தனியாக பிரகாசிக்கிறது.
அஹம் ஏவேஹ ஸர்வத்ர நாஹம் கிஞ்சித் அபீஹ வா । இத்ய் ஏவ ஸந்மயீ த்ரு'ஷ்டிர் நேதரோ வித்யதே க்ரமஃ
இங்கு எங்கும் நானே இருக்கிறேன்; இங்கு வேறு எதுவும் நான் அல்லேன்—இது தான் சுத்தமான இருப்பின் பார்வை; வேறு வழி எதுவும் இல்லை.
சிரம் அஜ்ஞாநதூர்தேந போதிதோ ऽஸ்ம்ய் அத்ய் அஹந்தயா । வ்ரு'கேண த்ரு'ப்தேநாடவ்யாம் லப்த்வேவ பஶுபோதகஃ
நீண்ட நாட்கள் அறியாமை என்னும் வஞ்சகரால், மிகுந்த அகந்தையால் நான் சிதறடிக்கப்பட்டேன்; காட்டில் பெருமை கொண்ட ஓநாயால் பிடிபட்ட குட்டி மாடு போல்.
திஷ்ட்யேதாநீம் பரிஜ்ஞாதோ மயைஷோ ऽஜ்ஞாநதஸ்கரஃ । புநர் ந ஸம்ஶ்ரயாம்ய் ஏநம் ஸ்வரூபார்தாபஹாரிணம்
இப்போது, நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், இந்த அறியாமை என்னும் திருடனை நான் கண்டறிந்தேன்; இனி என் இயற்கையின் அர்த்தத்தை திருடும் இதை நான் மீண்டும் நாடமாட்டேன்.
நிர்துஃகோ துஃகயோக்யஸ்ய நாஹம் அஸ்ய ந சைஷ மே । கஶ்சித் பவதி ஶைலஸ்ய தத்ஸ்த ஏவ யதாம்புதஃ
நான் துயரமற்றவன்; துயரத்திற்கு உரியவனுக்காக நான் இல்லை, அவனும் எனக்காக இல்லை. மலைக்கு மேகம்தான் தனியாக இருப்பது போல, மற்ற யாரும் எனக்கு தொடர்பில்லாதவர்கள்.
நாஹம் பூத்வா த்வ் அஹம் ஹீதம் வச்மி திஷ்டாமி யாமி வா । ஆத்மாவலோகநேநாஹம் அநஹங்காரதாம் கதஃ
நான் 'நான் ஆனேன்', 'நான் நிற்கிறேன்', 'நான் செல்கிறேன்' என்று சொல்லவில்லை. ஆத்மாவை ஆராய்ந்து, நான் அகந்தை இல்லாத நிலையை அடைந்தேன்.
நூநம் ஏவாந்ய ஏவைதே மத்தோ ऽஜ்ஞாஶ் சக்ஷுராதயஃ । யாந்து திஷ்டந்து வா தேஹே மமைதே து ந கேசந
இந்த கண்கள் முதலான அறிவுப்புலங்கள் நிச்சயமாக என்னைவிட வேறுபட்டவை, அறியாமையுள்ளவை; அவை உடலில் வரட்டும், இருக்கட்டும், ஆனால் அவை எதுவும் எனது சொந்தம் அல்ல.
கஷ்டம் கோ ऽயம் அஹம் நாம கதம் கேநோபகல்பிதஃ । ஜகத்பாலகவேதாலஸ் தாலோத்தாலாதுலாக்ரு'திஃ
ஐயோ, இந்த 'நான்' என்னும் பெயர் கொண்டது யார்? எப்படி, யாரால் இது கற்பனை செய்யப்பட்டது? இது ஒரு பேய் போலவும், குழந்தையின் கனவுப் போலவும், கையடி, அளவால் உருவான ஒரு மாய உருவம் போலவும் உள்ளது.
ஏதாவந்தம் சிரம் காலம் வ்யர்தம் ஆலுடிதோ ऽவடே । அஹம் அம்புத்ரு'ணோந்முக்தே துரத்ரௌ ஹரிணோ யதா
இவ்வளவு நாட்கள் வீணாக இந்த பள்ளத்தில் நான் அலைந்தேன்; நீர் மற்றும் புல் தேடி வறண்ட காட்டில் வழி தவறிய மான் போல.
ஸ்வார்தைகாலோகநே சக்ஷுர் யதி தூந்முகதாம் கதம் । தத் அஹம் நாம கோ ऽஸௌ ஸ்யாத் யோ ऽஸ்மி துஃகேந மோஹிதஃ
கண் தன் உண்மையான பயனை நோக்கி திரும்பினால், துயரத்தில் மூடப்பட்ட இந்த 'நான்' யார் என்று எங்கே இருக்க முடியும்?
ஸ்பர்ஶநாம்நி நிஜே தத்த்வே யதி ஜாதா த்வக் உந்முகீ । தத் கோ ऽயம் ஸ்யாத் அஹம் நாம குபிஶாச இவோதிதஃ
தோல் தன் இயல்பான 'தொட்டு உணர்வை' நோக்கி திரும்பினால், இந்த 'நான்' என்று தோன்றும் பிசாசு போன்ற உருவம் யார்?
ரஸேஷ்வ் அபிநிஷண்ணே ऽஸ்மிந் ஸ்வே க்ரமே ரஸநேந்த்ரியே । அஹம் ம்ரு'ஷ்டபுக் இத்ய் ஏஷ குதஸ்த்யஃ குத்ஸிதோ ப்ரமஃ
ருசி உணர்வு தன் சொந்த இயல்பில் ருசிகளை அனுபவிக்க முழுமையாக மூழ்கினால், 'நான் இனிப்புகளை அனுபவிப்பவன்' என்ற பொய்யான, இழிவான எண்ணம் எங்கிருந்து தோன்றும்?
ஶப்தஶக்திம் ஶ்ரிதே ஶ்ரோத்ரே வராகே ஸ்வார்தபண்டிதே । தத் அஹங்காரதுஃகஸ்ய நிர்பீஜஸ்ய க ஆகமஃ
ஒலி எனும் சக்தி, தன் வேலையை மட்டும் அறிந்த அந்த ஏழைச் செவியில் தங்கும்போது, அங்கே 'நான்' என்ற அகம்பாவம் இல்லாத துயரமோ வேதனையோ எப்படித் தோன்றும்?
ஆத்மம்பரித்வபரிதே க்ராணே ஸ்வம் கந்தம் ஆகதே । அஹம் க்ராதேதி யோ மந்தா தம் சௌரம் நைவ வேத்ம்ய் அஹம்
மூக்கு தன் தன்மையால் நிரம்பி, வாசனை அதில் வந்தபோது, 'நான் தான் வாசனை அறிகிறேன்' என்று நினைக்கும் அந்த திருடன் யார் என்று எனக்கு தெரியாது.
ம்ரு'கத்ரு'ஷ்ணாக்ரமேணைஷா பாவநாப்ய் அர்தபாவநீ । பாவஸ் தஸ்யாம் அஸத்யாயாம் யஸ்யாஸாவ் அபி ஸம்ப்ரமஃ
பொருள்களை நினைக்கும் இந்த எண்ணம், மிராஜம் போல் பொய்யானது; அந்த பொய்யை உண்மை என்று கருதும் ஒருவருக்கே குழப்பம் உண்டாகும்.
வாஸநாஹீநம் அப்ய் ஏதச் சக்ஷுராதீந்த்ரியம் ஸ்வதஃ । ப்ரவர்ததே பஹிஸ் ஸ்வார்தே வாஸநா நாத்ர காரணம்
வாசனை என்ற பழைய நினைவுகள் இல்லையெனினும், கண் போன்ற அறிவு உறுப்புகள் தானாகவே வெளியில் உள்ள பொருள்களை நோக்கி இயங்கும்; இங்கு பழைய நினைவுகள் காரணமல்ல.
வாஸநாரஹிதம் கர்ம க்ரியதே நநு சித்த ஹே । கேவலம் நாநுபூயந்தே ஸுகதுஃகத்ரு'ஶோ ऽத்ர தாஃ
மனமே, பழைய பழக்கங்கள் இல்லாமலுமே செய்கைகள் நடக்கின்றன; ஆனால் அப்போது இன்பம் அல்லது துன்பம் போன்ற அனுபவங்கள் மட்டும் ஏற்படுவதில்லை.
தஸ்மாந் மூர்காணீந்த்ரியாணி த்யக்த்வாந்தர்வாஸநாம் நிஜாம் । குருத்வம் கர்ம ஹே ஸர்வம் ந துஃகம் ஸமவாப்ஸ்யத
ஆகையால், அறிவில்லாத இந்திரியங்களைவும் உன் உள்ளேயுள்ள பழக்கங்களையும் விட்டுவிட்டு, எல்லா செய்கைகளையும் செய்; அப்பொழுது துன்பம் உனக்கு வராது.
பவத்பிர் ஏவ துஃகாய வாஸநா வாஸிதா முதா । பாலைஃ பங்கக்ரீடநகவிநாஶேநேவ கிந்நதா
நீங்களே, குழந்தைகள் மண்ணில் விளையாட்டு பொருட்களை இழந்து வருந்துவது போல, அறிவில்லாமல் துன்பம் தரும் பழக்கங்களை மனதில் ஏற்றுக்கொண்டு வருந்துகிறீர்கள்.
வாஸநாத்யா த்ரு'ஶஸ் ஸர்வா வ்யதிரிக்தாஸ் து நாத்மநஃ । ஜலாத் இவ தரங்கால்யோ ஜ்ஞஸ்யைவாஜ்ஞஸ்ய நாநக
பழக்கங்கள் முதலான எல்லா அனுபவங்களும் ஆத்மாவுக்கு வேறானவை; இது அலைகள் நீருக்கு வேறானது போல். இந்த உண்மையை அறிவுள்ளவர்கள் அறிகிறார்கள், அறியாதவர்கள் அறியமாட்டார்கள்.
த்ரு'ஷ்ணயைவ விநஷ்டாஸ் ஸ்த வ்யர்தம் இந்த்ரியசாரகாஃ । கோஶகாராஃ குக்ரிமயஸ் தந்துநேவ ஸ்வயம்புவா
நீங்கள் இச்சையால் மட்டுமே அழிகிறீர்கள்; உணர்வுகளுக்குப் பிறகு வீணாக அலைந்து திரிகிறீர்கள். இது, பட்டு பூச்சி தானே உதிர்த்த நூலால் தானே கூடு கட்டுவது போலே.
த்ரு'ஷ்ணயைவேஹ லுடத ஜராமரணஸங்கடே । ப்ரமத்ரு'ஷ்ட்யேவ ஶிகரிபதிகாஶ் ஶ்வப்ரபூமிஷு
இச்சை காரணமாகவே, முதுமையும் மரணமும் நிறைந்த ஆபத்தில் நீங்கள் இங்கே தவிக்கிறீர்கள்; இது, மலையிலே பயணிகள் கண்ணில் தெளிவில்லாமல் பள்ளத்தாக்கில் விழுவது போலே.
வாஸநைவேஹ பவதாம் ஹேதுர் ஏகத்ர பந்தநே । ரஜ்ஜுஶ் ஶூந்யாஶயப்ரோதா முக்தாநாம் ஆததா யதா
உங்களை இங்கே கட்டிப் போடுவது மனதில் பதிந்த பழக்கமே; அது, காலியில் ஊடுருவிய கயிறு போல, பந்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும் உள்ளது; விடுபட்டவர்களுக்கு அது இல்லாதது போலே.
கல்பநாமாத்ரகலிதா ந ஸத்யைஷா ஹி வஸ்துதஃ । அஸங்கல்பநமாத்ரேண தாத்ரேணேவ விலூயதே
இது வெறும் கற்பனையால் உருவானது; உண்மையில் இதற்கு யாதொரு நிலைமையும் இல்லை. எண்ணம் இல்லாமல் இருந்தால், கொடுக்கப்படாத பரிசு போலவே, அது மறைந்து விடும்.
ஏஷா ஹி பவதாம் ஏவ விமோஹாய க்ஷயாய ச । வாதலேகேவ தீபாநாம் ஸ்புரதாம் அபி தேஜஸா
இது தான் உங்களுக்குப் பிழைவும், வீழ்ச்சிக்கும் காரணம்; எவ்வளவு பிரகாசமாக எரியும் விளக்குகளையும், காற்று எளிதில் அணைக்கும் போல.