ஸகர்த்ரு'கர்மகரணாந் ஸ்வாந் ஸ்பர்ஶாந் அந்தர் அஸ்ப்ரு'ஶந் । நிர்விகல்பநிராலம்பஸ் ஸ்வசிந்மாத்ரபரோ பவ
செய்யும் நான், செயல், கருவி என்று உன் உள்ளுணர்வில் தொடாமல், வேறுபாடும் ஆதாரமும் இல்லாத நிலைபாட்டில், தூய அறிவிலேயே நிலைத்திரு.
ஜாக்ரத்ய் ஏவ ஹி ஸௌஷுப்தீம் பாவயந் ஸுஸ்திராம் ஸ்திதிம் । ஸர்வம் அஸ்தீதி ஸஞ்சிந்த்ய ஸத்தைகாத்மவபுர் பவ
உணர்வுள்ள நிலையில், ஆழ்ந்த நித்திரையை மனதில் நினைத்து, எல்லாமே இருப்பதாக சிந்தித்து, ஒரே ஆன்மாவின் ஒருமைபோல் நீயே இரு.
நாநாநாநாதஶாமுக்தோ யுக்தோ முக்ததயாஶயே । ஸமக்ரகலநாதீபஸ் ஸ்வசிந்மாத்ரபரோ பவ
பல்வேறு நிலைகளையும், ஒன்றல்லாத நிலைகளையும் கடந்து, விடுதலைக்கான எண்ணத்தில் நிலைத்து, எல்லாவற்றையும் வெளிச்சமிடும் விளக்குபோல், தூய அறிவில் மட்டும் மனதை வைத்திரு.
ஆத்மதாபரதே த்யக்த்வா நிர்விபாகோ ஜகத்ஸ்திதௌ । வஜ்ரஸ்தம்பவத் ஆத்மாநம் அவலம்ப்ய ஸ்திரோ பவ
நான் மற்றவன் என்ற எண்ணங்களை விட்டுவிட்டு, உலகத்தில் பிரிவில்லாமல், வைரக் கம்பம்போல் உன் ஆன்மாவை நம்பி உறுதியாக நிலைநில்.
சித்த்வாந்தர் மாநஸாந் பாஶாந் ஆஶாரூபாந் உதாரயா । தியா தைர்யைகதாரிண்யா நிர்தர்மாதர்மதாம் வ்ரஜ
உள்ளுக்குள் மனதில் உருவாகும் ஆசை எனும் பாசங்களை, உயர்ந்த உறுதியான புத்தியால் துண்டித்து, நன்மை தீமை இரண்டையும் கடந்த நிலையை அடை.
ஸமாஸாதயதஸ் தத்த்வம் ஸ்வஸம்வேதநம் இத்ய் அலம் । விஷம் ஹாலாஹலம் அபி யாஸ்யத்ய் அம்ரு'ததாம் தவ
நீ உன் உண்மை நிலையை, அதாவது உனது உள்ளுணர்வை அடைந்தவுடன், கடும் விஷமே உனக்குத் தேனாக மாறும்.
ததோதேதி மஹாமோஹஸ் ஸம்ஸ்ரு'திப்ரமகாரணம் । நிர்மலாயா நிரம்ஶாயாஸ் ஸ்வஸம்வித்தேஶ் ச்யுதிர் யதா
அந்த தூய, பகுத்தறிய முடியாத உள்ளுணர்விலிருந்து விலகும் போது, பிறவி சுழற்சியில் அலைக்கழிக்கும் பெரிய மாயை எழுகிறது.
ததா ஸங்க்ஷீயதே மோஹஸ் ஸம்ஸ்ரு'திப்ரமகாரணம் । நிர்மலாயாம் நிரம்ஶாயாம் ஸ்வஸம்வித்தௌ ஸ்திதிர் யதா
அந்த தூய, பகுத்தறிய முடியாத உள்ளுணர்வில் நிலைத்திருக்கும்போது, பிறவி சுழற்சியில் அலைக்கழிக்கும் மாயை குறைந்து விடுகிறது.
ஸ்வரூபம் அநுயாதஸ்ய தீர்ணஸ்யாஶாமஹார்ணவம் । ப்ரஸரிஷ்யதி தே ஸம்வித் ஸூர்யாம்ஶுர் இவ ஸர்வதஃ
தன் இயற்கையை பின்பற்றி, ஆசையின் பெருங்கடலை கடந்தவனுக்கு, உன் அறிவு சூரியன் ஒளிபோல் எல்லா இடங்களிலும் பிரகாசிக்கும்.
ஸ்வபாவம் ஆலோகயத ஆநந்தமயஸம்ஸ்திதேஃ । ரஸாயநம் அபி ஸ்வாது ராம ப்ரதிவிஷாயதே
ஆனந்த நிலையில் நிலைத்திருக்கும் ஒருவருக்கு, ராமா, தன் இயல்பை கவனித்தால், அமிர்தமும் சுவையற்றதாகத் தோன்றும்.
தைர் ந லஜ்ஜாமஹே பும்பிர் யே ஸ்வபாவம் உபாகதாஃ । ஶேஷாஃ புருஷநாமாநோ கர்தபா தீர்கபாஹவஃ
தங்கள் இயல்பை அடைந்தவர்களைப் பார்த்து நாங்கள் வெட்கப்படுவதில்லை; மற்றவர்கள், மனிதர் என்று அழைக்கப்பட்டாலும், நீண்ட கை கொண்ட கழுதைகள் போன்றவர்களே.
பர்வதாஃ கர்வதாம் யாந்தி புரோ ऽத்ரேர் இவ தந்திநஃ । பராம் கோடிம் ப்ரயாதஸ்ய ஸ்வஸம்வித்த்யுந்நதஸ்திதேஃ
தன்னுணர்வில் உயர்ந்த நிலையில் மிக உயர்ந்த உச்சியை அடைந்தவருக்கு, பர்வதங்களும் யானைகள் மலைக்குப் பக்கத்தில் சிறியதாகத் தோன்றுவது போல, சிறியதாகி விடுகின்றன.
ஆத்ரு'ஶ்யத்ரஷ்ட்ரு'ஸீம்நோ ऽந்தஸ் ஸூர்யாதீந்ய் அகிலாந்ய் அபி । ந தேஜாம்ஸ்ய் உபகுர்வந்தி ஸ்வஸம்வித்திவ்யசக்ஷுஷஃ
காண முடியாத அந்த பார்வையாளர் எல்லையில் உள்ளவருக்கு, சூரியனும் மற்ற எல்லா ஒளிவீசும் பொருள்களும், தன்னுணர்வின் தெய்வீகக் கண்களுக்கு ஒளியை அதிகப்படுத்த முடியாது.
அவஸ்துதாம் வ்ரஜந்த்ய் ஏதே மத்யாஹ்ந இவ தீபகாஃ । அர்காதயோ மஹாலோகவிதாவ் அதிகதாத்மநஃ
சுயத்தை உணர்ந்தவருக்கு, இந்த உலகில் சூரியன் முதலியவை, மதிய நேரத்தில் விளக்குகள் போல், தங்கள் தன்மை எல்லாம் இல்லாமல் போய்விடுகின்றன.
தேஜோऽம்ஶுஷு ப்ரபாவேஷு பலேஷ்வ் அதிமஹத்ஸ்வ் அபி । ஸர்வேஷூந்நதியுக்தேஷு தத்த்வஜ்ஞஃ பரமோந்நதஃ
ஒளிக்கதிர்கள், பிரகாசங்கள், பெரிய சக்திகள், எல்லா பெருமைகளிலும், உண்மை அறிந்தவர் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவராக இருக்கிறார்.
பாந்தி பாஸா யதா ஸூர்யவஹ்நீந்துமணிதாரகாஃ । ததா ஜகதி ராஜந்தே ஜ்ஞாதஜ்ஞேயா நரோத்தமாஃ
சூரியன், நெருப்பு, சந்திரன், மணிகள், நட்சத்திரங்கள் தங்கள் ஒளியில் பிரகாசிப்பது போல, உலகத்தில் அறியும் பொருளையும் அறியுபவரையும் உணர்ந்த மகான்கள் பிரகாசிக்கிறார்கள்.
தராவிவரகீடேப்யோ கர்தபேப்யோ ऽபி மாநவாஃ । திர்யக்ப்யஶ் சாப்ய் அதத்த்வஜ்ஞா ராம துச்சதராஸ் ஸ்ம்ரு'தாஃ
ராமா, உண்மையை அறியாத மனிதர்கள், நிலத்திலிருக்கும் பூச்சிகள், கழுதைகள், மற்ற விலங்குகள் எல்லாவற்றைவிடக் குறைவாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.
தாவத் ஸம்மோஹவேதாலோ தேஹோ யாவத் அநாத்மவாந் । ஆத்மஜ்ஞ ஏவ ஸம்யுக்தஶ் சேதநேநேதி தத்விதஃ
ஆன்மா பற்றிய அறிவில்லாதவருக்கு உடல் மயக்கத்தில் மூழ்கிய பேயைப் போல் இருக்கும்; ஆன்மாவை உணரும் அறிவாளி மட்டுமே உண்மையில் உயிருடன் இருப்பதாக ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.
அநாத்மஜ்ஞோ ஹி துர்தேஹஃ ப்ரஸ்புரந்ந் அபி பூதலே । ஶவ ஏவ ப்ரமத்ய் உச்சைர் ஆத்மஜ்ஞஸ் து ஸசேதநஃ
ஆன்மாவை அறியாதவன், பூமியில் நடந்து கொண்டிருந்தாலும், உயிரற்ற உடலைப் போல் அலைந்து திரிகிறான்; ஆன்மாவை அறிந்தவனே உண்மையில் உயிருள்ளவன்.
தூரம் ஆத்மஜ்ஞதா யாதி சித்தே பீவரதாம் கதே । ஆலோகலக்ஷ்மீர் அமலா மஹாமேக இவோத்திதே
மனம் ஆசைகளால் நிறைந்து பெரிதாகும்போது, ஆன்மா பற்றிய அறிவு தொலைதூரம் போய்விடுகிறது; அது, பெரிய மேகம் எழும்பும்போது தூய ஒளி மறைந்து போவதைப் போலாகும்.
போகாபோகதிரஸ்காரைஃ கார்ஶ்யம் நேயம் மநஶ் ஶநைஃ । ரஸாபஹாரைஸ் தஜ்ஜ்ஞேந காலேநாஜீர்ணபர்ணவத்
உணர்ச்சிகளும் அனுபவங்களும் தவிர்த்து, மனதை மெதுவாக குறைக்க அறிவாளி முயல்கிறான்; அது, சாறு இழுக்கப்பட்ட பச்சிலை காலப்போக்கில் உலர்வதைப் போலாகும்.
அநாத்மந்ய் ஆத்மபாவேந தேஹமாத்ராஸ்தயாநயா । புத்ரதாரகுடும்பைஶ் ச சேதோ கச்சதி பீநதாம்
தன்னை அல்லாத உடலை தான் என்று எண்ணி, உடம்பையே பற்றிக் கொண்டு, மகன்கள், மனைவி, குடும்பம் ஆகியவற்றில் மனம் பற்றுடன் ஈடுபட்டு பெரிதாகிறது.
அஹங்காரவிகாரேண மமதாமலஹேலயா । இதம் மமேதி பாவேந சேதோ கச்சதி பீநதாம்
அகந்தையின் மாற்றம் மற்றும் 'இது எனது' என்ற பற்றினால் மனம் பெரிதாகி வீணாக膨ங்குகிறது.
ஜராமரணதுஃகேந வ்யர்தம் உந்நதிம் ஈயுஷா । தோஷாஶீவிஷகோஶேந சேதோ கச்சதி பீநதாம்
வயதானதும் மரணமும் தரும் துயரத்திலும், வீண் பெருமையை நாடி, பிழைகள் விஷப்பாம்புகளாக மனதை சூழ்ந்தபோது, அது பெரிதாகிறது.
துராஶாக்ஷீரபாநேந போகாநிலபலேந ச । ஆஸ்தாதாநேந சாநேந சித்தாஹிர் யாதி பீநதாம்
நேரமில்லாத ஆசைகளைப் பால் போல் குடித்து, அனுபவங்களின் காற்றால் ஊக்கமடைந்து, அவற்றை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டால், மனம் பாம்பு போல் பெரிதாகிறது.
ஆதிவ்யாதிவிலாஸேந ஸமாஶ்வாஸேந ஸம்ஸ்ரு'தௌ । ஹேயாதேயப்ரயத்நேந சேதோ கச்சதி பீநதாம்
துன்பமும் நோயும் விளையாடும் இந்த உலக வாழ்வில், எதைத் தள்ள வேண்டும், எதை ஏற்க வேண்டும் என்று முயற்சிப்பதால், மனம் பெரிதாகி வீணாக膨ங்குகிறது.
ஆகமாபாயவபுஷா விஷவைஷம்யஶம்ஸிநா । போகாபோகேந பீநேந சித்தாஹிர் யாதி பீநதாம்
உடல் வருவதும் போவதும், விஷம் சமநிலையிலில்லையென்று காட்டுவதும், அனுபவிப்பதும் தவிர்ப்பதும் ஆகியவற்றால், மனம் என்னும் பாம்பு பெரிதாக膨ங்குகிறது.
ஶரீரதுஶ்ஶ்வப்ரசிரப்ரரூடம் சிந்தாசயோச்சாக்ரு'திமஞ்ஜரீகம் । ஜராம்ரு'திவ்யாதிபலாவநம்ரம் காமோபபோகௌகவிகாஸிபுஷ்பம்
உடலில் நீண்ட நாட்கள் வளர்ந்த கவலைகள் குவிந்து, ஆசைகளால் மலர்ந்து, முதுமை, மரணம், நோய் ஆகியவற்றால் வளைந்துள்ள மனம் என்னும் விஷ மரம்.
விசாரஸாரக்ரகசேந சித்தவிஷத்ருமம் த்வம் த்ருதம் இந்துகல்ப । ஆஶாமஹாஶாகம் அஶங்கம் ஏவ ச்சிந்த்தி ப்ரஸஹ்யார்த்ரவிகல்பபத்த்ரம்
ஓ சந்திரனைப் போல ஒளிரும் ஒருவனே, உண்மை ஆராய்ச்சி என்னும் அரிவாளால், மனம் என்னும் விஷ மரத்தையும், அதன் பெரும் ஆசை கிளைகளையும், ஈரமான கற்பனை இலைகளையும் தயங்காமல் விரைவாக வெட்டிவிடு.
மத்தம் க்ஷணம் சைகதடோபவேஶவிஶ்ராந்திஸௌக்யேஷ்வ் அஸமர்தம் உக்ரம் । ஆலோடநோத்கம் ஸுஜநக்ரமாப்ஜஷண்டஸ்ய சண்டம் ஸுகதுஃககண்டம்
மயக்கத்திலும், கடுமையிலும் இருக்கும் மனம், ஒரு கணம் கூட தனிமையில் அமைதியாக இருக்க முடியாது; நல்லொழுக்கத்தின் தாமரையில் கூடி இருக்கும் தேனீக்கள் போல் அதிர்ச்சி அடைந்து, இன்பம், துன்பம் இரண்டையும் கலந்த ஒரு கடுமையான கூட்டமாக உள்ளது.