உபலப்ய ததைவாத்மவ்ரு'த்தாந்தம் ஜநதஸ் ததஃ । ஹரிம் ஆராதயாம் ஆஸ புநர் அத்ரிகுஹாகதஃ
அவ்வாறு மக்களிடையே தன் கதையை உணர்ந்தபின், அவர் மீண்டும் மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் தங்கியிருந்த ஹரியை வழிபட்டார்.
ஆஜகாமைநம் அல்பேந காலேநாத ஜநார்தநஃ । ஸக்ரு'தாராதநேநைவ மாதவோ யாதி பந்துதாம்
அதன்பின் ஜனார்த்தனன் குறுகிய காலத்திலேயே அவன் அருகில் வந்தார்; ஒருமுறை பக்தியுடன் வழிபட்டால்கூட மாதவன் நண்பனாகி விடுகிறார்.
உவாச காதிம் பகவாந் மயூரம் இவ வாரிதஃ । கிம் த்வம் ப்ரார்தயஸே பூயஸ் தபஸேதி ப்ரஸாதவாந்
மழைமேகம் மயிலுக்கு எப்படி அருளாக இருக்கிறதோ, அதுபோல் பரமான் காதியை நோக்கி, 'நீ ஏன் மீண்டும் தவம் செய்ய விரும்புகிறாய்? என்ன வேண்டும்?' என்று கருணையுடன் கேட்டார்.
ப்ராந்தோ ऽஸ்மி தேவ ஷண்மாஸாந் ஹூநகீரஜநாஸ்பதம் । தத்ர வ்யபிசரத்ய் அஸ்மத்வ்ரு'த்தாந்தோ ந கதாஸ்வ் அபி
பிரபு, நான் ஆறு மாதங்கள் ஹூணரும் கீராதரும் வாழும் இடங்களில் அலைந்தேன்; ஆனால் எங்கும், அவர்களது கதைகளில்கூட என் சம்பவம் எங்கும் இல்லை.
மாயயா ஹூநபூர் த்ரு'ஷ்டா த்வயேத்ய் உக்தோ ऽஸ்மி கிம் ப்ரபோ । மோஹநாஶாய மஹதாம் வசோ நோ மோஹவ்ரு'த்தயே
'நீ ஹூணர்களின் நாட்டை மாயையால் பார்த்தாய்' என்று எனக்கு சொன்னார்கள்; ஆனால், பிரபு, பெரியவர்களின் சொல் மயக்கம் நீங்கச் சொல்லப்படுகிறதா, அல்லது குழப்பம் அதிகரிக்கச் சொல்லப்படுகிறதா?
காகதாலீயயோகேந சேதஸி ஶ்வபசஸ்திதிஃ । ஸர்வேஷாம் ஹூநகீராணாம் ததைவ ப்ரதிபிம்பிதா
ஒரு சீரற்ற நிகழ்வால், மனதில் ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்டவனின் நிலை தோன்றும்; அதுபோல், எல்லா கீழ்மக்கள் மற்றும் பறவைகளின் பிரதிபலிப்பும் அப்படியே தெரிகிறது.
தேநாங்க தவ வ்ரு'த்தாந்தம் ஸத்யம் யத் கதயந்தி தே । ப்ரதிபாஸோ ஹி நாயாதி புநர் அப்ரதிபாஸதாம்
அதனால், என் அன்பானவரே, யாராவது உனக்கு உண்மை என்று சொல்வதை அவர்கள் சொன்னால், அது தோன்றும் தோற்றம் மறுபடியும் இல்லாததாக மாறாது என்பதை அறிந்து கொள்.
கேநசிச் ச்வபசேநாந்தே க்ராமஸ்ய ரசிதம் க்ரு'ஹம் । தத் ததா யத் த்வயா த்ரு'ஷ்டம் இஷ்டகாகண்டதாம் கதம்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்டவன் கிராமத்தின் எல்லையில் ஒரு வீடு கட்டினான்; நீ பார்த்தபோதே அது செங்கல் துண்டுகளாகி விட்டது.
கதாசித் ப்ரதிபைகைவ பஹூநாம் அபி ஜாயதே । காகதாலீயகதிவத் விசித்ரா ஹி மநோகதிஃ
சில சமயம், பலருக்கும் ஒரே தோற்றம் தோன்றும்; அது காகம் வந்து நுங்கு விழும் நிகழ்ச்சிபோல். மனத்தின் ஓட்டங்கள் மிகவும் விசித்திரமானவை.
ததா ஹி பஹவஸ் ஸ்வப்நம் ஏகம் பஶ்யந்தி மாநவாஃ । ஸ்வாபப்ரமதமைரேயமதமந்தரசித்தவத்
அதேபோல் பலர் ஒரே கனவை காண்கிறார்கள்; தூக்கம், குழப்பம், மதுபானம் அல்லது மயக்கம் காரணமாக மனம் மந்தமாக இருப்பவர்களைப் போலவே.
ஏகஸ்யாம் ஏவ லீலாயாம் வநஸ்தல்யாம் இவைணகாஃ
ஒரே காட்டில் விளையாடும் போது பல மான்கள் சேர்ந்து இருப்பதைப் போலவே.
பஹவஸ் துல்யகாலம் ச ப்ரதிபாதேந கர்மணா । ஜநா யதந்தே ஸ்வபலபாகேநேவ த்ருமா ரு'தௌ
பலர் ஒரே நேரத்தில் ஒரே செயலை முயற்சி செய்கிறார்கள்; பருவத்தில் மரங்கள் தத்தம் பழங்களைத் தருவது போலவே.
ப்ரதிபந்தாப்யநுஜ்ஞாநாம் காலோ தாதேதி யா ஶ்ருதிஃ । விப்ர ஸங்கல்பமாத்ரோ ऽஸௌ காலோ ஹ்ய் ஆத்மநி திஷ்டதி
நேரம் தடை செய்கிறது அல்லது அனுமதிக்கிறது என்று சொல்லப்படும் உபதேசம் வெறும் எண்ணமே; உண்மையில் நேரம் மனத்திலேயே உள்ளது, பிராமணா.
அமூர்தோ பகவாந் காலோ ப்ரஹ்மைவ தம் அஜம் விதுஃ । ந ஜஹாதி ந சாதத்தே கிஞ்சித் கஸ்யசித் ஏவ ஸஃ
அருளாளன் காலம் உருவமற்றவன்; அவன் உண்மையில் பிரம்மம், பிறப்பில்லாதவன் என்று அறிஞர்கள் அறிந்துள்ளனர். அவன் யாரிடமும் எதையும் விட்டு விடுவதும் இல்லை, எதையும் எடுத்துக் கொள்வதும் இல்லை.
லௌகிகோ யஸ் த்வ் அயம் காலோ வர்ஷகல்பயுகாத்மகஃ । ஸங்கல்ப்யதே பதார்தௌகைஃ பதார்தௌகாஶ் ச தேந தே
இந்த உலகியலான காலம் ஆண்டுகள், யுகங்கள், கல்பங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது; அது பொருள்களின் கூட்டத்துடன் கற்பனை செய்யப்படுகிறது, அந்த பொருள்களும் அதனாலேயே கற்பனை செய்யப்படுகின்றன.
ஸமாநப்ரதிபாஸோத்தஸம்ப்ரமப்ராந்தசேதஸஃ । ததா தத் த்ரு'ஷ்டவந்தஸ் தே ஹூநகீரஜநோச்சயாஃ
ஒத்த அனுபவங்களால் மனம் குழப்பமடைந்தவர்கள் புகழும் பழியுமாக உயர்வும் தாழ்வும் காண்பதாக நினைத்துள்ளனர்.
ஸ்வவ்யாபாரபரோ பூத்வா தியாத்மாநம் விசாரயந் । ஸாதோ கதமநோமோஹம் இஹைவாஸ்ஸ்வ வ்ரஜாம்ய் அஹம்
தன் செயல்களில் ஈடுபட்டு, புத்தியால் தன்னை ஆராய்ந்து, மனமோகம் நீங்கிய சான்றோர், 'நான் போகிறேன்' என்று கூறி இங்கேயே அமைதியாக இருந்தார்.
இத்ய் உக்த்வா பகவாந் விஷ்ணுர் ஜகாமாந்தர்திம் ஈஶ்வரஃ । அதிஷ்டத் கந்தரே காதிர் ஆதிபீவரயா தியா
இவ்வாறு கூறியவுடன், பரமாத்மா விஷ்ணு காணாமல் மறைந்தார்; காதி அந்த மலைக்குகையில், மிகுந்த மனவலிமையுடன் இருந்தார்.
ததஃ கதிபயேஷ்வ் அத்ரௌ மாஸேஷ்வ் அபி கதேஷு ஸஃ । புநர் ஆராதயாம் ஆஸ புண்டரீககரம் த்விஜஃ
அதன்பின், சில மாதங்கள் அந்த மலையில் கழிந்தபின், அந்த பிராமணர் மீண்டும் தாமரைப்பாதம் உடைய இறைவனை வழிபடத் தொடங்கினார்.
ததர்ஶ சைகதா நாதம் ஆகதம் ப்ரணநாம தம் । பூஜயாம் ஆஸ மநஸா ஸோத்கேநோவாச சேஶ்வரம்
ஒரு நாள், அவர் இறைவனை வந்து நிற்கும் போது பார்த்தார்; அவரை வணங்கி, மனமாரும் பக்தியுடன் பூஜித்து, இறைவனிடம் பேசினார்.
பகவந் ஸம்ஸ்மரம்ஶ் சித்ராம் தாம் ஆத்மஶ்வபசஸ்திதிம் । இமாம் ஸம்ஸாரமாயாம் ச பரிமுஹ்யாமி சேதஸா
பிரபுவே, என் உள்ளத்தில் அந்த விசித்திரமான சுயநிலையை நினைத்தும், இந்த மாயையான உலகத்தை நினைத்தும், என் மனம் முற்றிலும் குழம்புகிறது.
தத் உக்த்வாஶு யதாவஸ்து மஹாமோஹநிவ்ரு'த்தயே । ஏதஸ்மிந்ந் ஏவ விமலே மாம் நியோஜய கர்மணி
இவ்வாறு கூறி, பெரிய மயக்கம் நீங்குவதற்காக, இந்தத் தூய செயலில் என்னை உடனே ஈடுபடுத்துங்கள்.
ப்ரஹ்மஞ் ஜகத் இதம் மாயாமஹாஶம்பரடம்பரம் । ஸர்வா ஆஶ்சர்யகலநாஸ் ஸம்பவந்தீஹ விஸ்த்ரு'தே
பிரம்மனே, இந்த உலகம் மாயையின் பெரிய காட்சியாகும்; அதில் எல்லா அதிசய உருவாக்கங்களும் தோன்றி விரிகின்றன.
ஹூநகீரபுரே மோஹாத் த்ரு'ஷ்டவாம்ஸ் தத் ததா பவாந் । இத்ய் ஏதத் ஸம்பவத்ய் ஏவ த்ரு'ஶ்யதே ஹி ஜநைர் ப்ரமஃ
ஹூனர் மற்றும் கீரர் நகரத்தில், நீங்கள் மயக்கத்தால் அப்படியே பார்த்தீர்கள்; இப்படிப்பட்ட குழப்பம் மக்களுக்கு உண்மையாகவே தோன்றுகிறது.
ஹூநாஸ் த்வம் இவ கீராஶ் ச த்ரு'ஷ்டவந்தஸ் ததா ப்ரமம் । முதைவேத்ய் அபி ஸத்யாபம் ஸமகாலாதிஸம்பவாத்
நீங்கள் எப்படி ஹூனரும் கீரரும் அந்த மயக்கத்தில் பார்த்தீர்களோ, அதுபோல் மற்றவர்களும் அத்தகைய தவறுகளை காண்கிறார்கள்; காரணமில்லாதவை என்றாலும், ஒரே நேரத்தில் நிகழ்வதால் உண்மைபோல் தெரிகின்றன.
இதம் து ஶ்ரு'ணு வக்ஷ்யாமி யதாபூதம் அநிந்தித । யேநைதி தநுதாம் சிந்தா மார்கஶீர்ஷலதேவ தே
ஓ குற்றமற்றவளே, இப்போது நான் உண்மையை உனக்குச் சொல்கிறேன்; இதைக் கேள். இதனால் உன் கவலை, பாதையில் முளைக்கும் இளஞ்செடிபோல் மெலிதாகும்.
யோ ऽஸௌ கடஞ்ஜகோ நாம ஶ்வபசோ ஹூநமண்டலே । தேநைவ ஸந்நிவேஶேந ஸ ததைவாபவத் புரா
கடஞ்சகன் என்று பெயர் கொண்டவன், ஹூணர் நாட்டில் வாழ்ந்த ஒரு நாய்க் கறி உண்ணுவான், அதே நிலைமையில் அப்போது இருந்தான்.
ததைவ விகலத்ரத்வம் ப்ராப்ய தேஶாந்தரம் கதஃ । பபூவ கீரந்ரு'பதிஃ ப்ரவிவேஶாநலம் ததஃ
அதேபோல், பிறகு மற்றொரு மனைவியைப் பெற்று, வேறு நாட்டுக்குச் சென்றான்; அங்கே கீரர் நாட்டின் அரசனாகி, பின்னர் நெருப்பில் புகுந்தான்.
பவதஃ கேவலம் சித்தே ஜலாந்தர்வர்திநஸ் ததா । ப்ரதிபாதா ததாபூதா கடஞ்ஜாசாரஸம்ஸ்திதிஃ
அப்போது, நீர் மேல் தெரியும் பிரதிபலிப்பைப் போல, கடஞ்சகனின் நடத்தை உன் மனதில் மட்டும் தோன்றியது.
த்ரு'ஷ்டாநுபூதம் அத்யர்தம் கதாசித் விஸ்மரத்ய் அலம் । கதாசித் அப்ய் அத்ரு'ஷ்டம் து சேதஃ பஶ்யதி த்ரு'ஷ்டவத்
சில நேரங்களில் நாம் பார்த்ததும் அனுபவித்ததும் மனம் முற்றிலும் மறந்து விடும்; சில சமயங்களில் பார்த்ததேயில்லை என்றாலும், மனம் அதை பார்த்ததுபோல் உணர்கிறது.