தஸ்மிந் கடகதே நேதுர் ஜயதுந்துபயோ ऽபிதஃ । கல்பாம்புத இவாகாஶம் அதிரூடே மஹார்ணவாஃ
அவன் யானையின் முதுகில் அமர்ந்தவுடன், சுற்றிலும் வெற்றித் தாளங்கள் முழங்கின; அது, வானில் மேகம் ஏறும்போது பெரிய கடல்கள் முழங்குவது போல் ஒலித்தது.
பூரிதாஶோ பபௌ ராஜா ஜயதீதி ஜநஸ்வநஃ । உத்யாநே ஸம்ப்ரபுத்தாநாம் விஹகாநாம் இவாரவஃ
அரசன் தன் ஆசைகள் நிறைவேறி, மக்களின் 'வெற்றி!' எனும் முழக்கத்தில் பிரகாசித்தான்; அது, தோட்டத்தில் விழித்தெழும் பறவைகளின் கூவலைப்போல் இருந்தது.
உதபூத் வந்திவ்ரு'ந்தாநாம் கநகோலாஹலஸ் ததஃ । வேலாவிலுலிதாம்பூநாம் அம்புதீநாம் இவ த்வநிஃ
பின்னர், பாராட்டுப் பாடகர்களின் பெரும் சப்தம் எழுந்தது; அது, கரையில் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட கடல் நீரின் இரைச்சல்போல் ஒலித்தது.
தம் தத்ராவாரயாம் ஆஸுர் மண்டநார்தம் வராங்கநாஃ । க்ஷீரோதகதம் உத்ரத்நா லஹர்ய இவ மந்தரம்
அங்கே, சிறந்த பெண்கள் அவரை அலங்கரிக்கச் சூழ்ந்தனர்; அது, கடலில் இருந்து அலைகள் முத்து மற்றும் ரத்தினங்களை எடுத்து வந்து மந்திரமலையை அலங்கரிப்பதைப் போலிருந்தது.
மாநிந்யஸ் தம் குணப்ரோதைர் நாநாரத்நைர் அபூரயந் । நாநாப்ரபாப்ரபாவாட்யைர் வேலா இவ தடாசலம்
பெருமைமிக்க பெண்கள், பலவகை ரத்தினங்களை நல்ல பண்புகளோடு கோர்த்து அவரை அலங்கரித்தனர்; அது, பலவண்ண ஒளியால் நிறைந்த மலைகள் கடற்கரையை அலங்கரிப்பதைப் போலிருந்தது.
துஷாரஶிஶிரஸ்பர்ஶைஸ் தாஸ் தம் ஹாரைர் அபூஷயந் । ஶ்யாமா நவநதீபூரைர் வர்ஷாஶ் ஶ்ரு'ங்கம் இவோந்நதம்
பனிக்காற்று தொடும் மாலைகள் கொண்டு அவனை அலங்கரித்தார்கள்; கரும்புள்ளிகள் புதிதாக பெருகும் நதிகளைப் போல, அந்த பெண்கள், உயர்ந்த மலைச்சிகரங்களை மழை அலங்கரிப்பதைப் போல் அவனை அழகுபடுத்தினார்கள்.
விசித்ரவர்ணஸௌகந்த்யைஃ புஷ்பைர் ஆவலயந் ஸ்த்ரியஃ । வநம் மதுஶ்ரிய இவ தம் லோலகரபல்லவாஃ
வண்ணமயமான வாசனைப்பூக்களால் அந்த பெண்கள் அவனைச் சூழ்ந்தனர்; அவர்களின் அசையும் கரங்களும் இளஞ்சிறுகிளைகளைப் போல், தேன்சிறப்புள்ள வனத்தைத் தேனீக்கள் சூழ்வதைப் போல இருந்தது.
நாநாவர்ணரஸாமோதைஸ் தாஸ் தம் ஆஶு விலேபநைஃ । அலேபயந் ப்ரபாஜாலைஸ் தட்யோ ऽப்ரம் இவ தாதுஜைஃ
பலவகை வண்ணம், சுவை, மணம் கொண்ட விரைவான பூச்சுகளால் அவனைப் பூசினார்கள்; அவர்கள் ஒளிரும் தொடுதல்கள், ஆற்றங்கரையில் கனிமங்கள் பூசப்பட்ட மேகங்களைப் போல் இருந்தன.
ரத்நகாஞ்சநகாந்தோ ऽஸாவ் ஆததே சத்த்ரம் ஆததம் । ஸந்த்யாப்ரதாரேந்துநதீவ்யாப்தம் மேருர் இவாம்பரம்
முத்தும் பொன்னும் ஒளிர அவன் பரந்த குடையை எடுத்தான்; அந்தக் குடை, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், மாலைமேகங்கள், நதிகள் ஆகியவை வானத்தை நிரப்பும் மேருமலையைப் போல் தோன்றியது.
பூஷிதஸ் ஸவிலாஸாபிர் பாலவல்லீபிர் ஆவ்ரு'தஃ । ரத்நபுஷ்பாம்ஶுகாகீர்ணஃ கல்பவ்ரு'க்ஷ இவாபபௌ
அழகாக விளையாடும் இளம் கொடிகள் அவரை சூழ்ந்திருந்தன. மணிகள், மலர்கள், துணிகள் எல்லாம் சிதறியிருந்தன. அவர் ஒரு வரம் தரும் மரம் போல ஒளிவீசினார்.
தாத்ரு'ஶம் தம் உபாஜக்முஃ பரிவாரஸமந்விதாஃ । ஸர்வாஃ ப்ரக்ரு'தயஃ புல்லம் மார்கத்ருமம் இவாத்வகாஃ
அந்த நிலைமையில் அவரைச் சுற்றி, தங்கள் கூட்டத்துடன் எல்லா பணியாளர்களும் வந்து சேர்ந்தார்கள். அது வழியில் பூத்த மரத்தை சுற்றி பயணிகள் கூடுவது போல் இருந்தது.
தா ஏநம் ஆஸநே ஸைம்ஹே ப்ராப்யாபிஷிஷிசுஃ க்ரமாத் । தஸ்மிந்ந் ஏவ கஜே ஶக்ரம் ஐராவண இவாமராஃ
அவரை சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து, அவரை அபிஷேகம் செய்தார்கள். அது, தேவர்கள் ஏராவதம் மீது அமர்ந்த இந்திரனை அபிஷேகம் செய்வதைப் போல இருந்தது.
ஏவம் ஸ ஶ்வபசோ ராஜ்யம் ப்ராப கீரபுராந்தரே । அரண்யே ஹரிணம் புஷ்டம் அப்ராணம் இவ வாயஸஃ
அப்படி அந்தச் சுட்டுப் பிறந்தவன், கீரபுரத்தில் அரசாட்சியை அடைந்தான். அது காட்டில் ஒரு காகம் உயிரற்ற, பரிபாலிக்கப்பட்ட மானை அடைவதைப் போல் இருந்தது.
கீரீகரதலாம்போஜப்ரம்ரு'ஷ்டசரணாம்புஜஃ । ஸர்வாங்ககுங்குமாலேபைஸ் ஸந்த்யாம்புதரஶோபநஃ
முடி அணிந்தவனின் கரத்தில் உள்ள தாமரைத் தொடுதலால் அவன் பாதங்கள் தூய்மையடைந்தன; அவன் உடல் முழுவதும் குங்குமம் பூசப்பட்டதால், அந்தச் சந்திரோதய மேகத்தைப் போல் அழகாக பிரகாசித்தான்.
ஜஜ்வால கீரநகரே நாகரீஜநவாந் அஸௌ । ஸிம்ஹீகணயுதஸ் ஸிம்ஹோ யதா குஸுமிதே வநே
கீர நகரில் உள்ள மக்கள் சூழ, அவன் ஒரு மலர்ந்த காடில் சிங்கங்களுடன் நடமாடும் சிங்கத்தைப் போல் பிரகாசித்தான்.
ஹரிஹதமதநாகோத்தாரமுக்தாகலாபப்ரவிசரிதஶரீரஶ் ஶாந்தசிந்தாவிஷாதஃ । அரமத ஸ மஹத்பிஸ் தத்ர போகைஸ் ஸரஸ்யாம் ரவிகரமததப்தோ வாரிபூரைர் இவேபஃ
தேவர்களால் வென்ற மதமுள்ள யானைகளிடமிருந்து எடுக்கப்பட்ட முத்து மாலைகள் அவன் உடலை அலங்கரித்தன; அவன் மனம் கவலைகளின்றி அமைதியுடன் இருந்தது. அங்கு, வெயிலால் களைத்த யானை நீரால் புத்துணர்ச்சி பெறுவது போல, அவன் பெரிய இன்பங்களை அனுபவித்தான்.
பரிவிஸ்ரு'தந்ரு'பௌஜாஸ் ஸர்வதிக்ஸம்ஸ்திதாஜ்ஞஃ கதிபயதிவஸேஹாஸித்ததேஶவ்யவஸ்தஃ । ப்ரக்ரு'திபிர் அலம் ஊடாஶேஷராஜத்வபாரஸ் ஸ கவல இதி நாம்நா தத்ர ராஜா பபூவ
அவன் தனது அரச ஆற்றலை எல்லா திசைகளிலும் பரப்பி, சில நாள்களில் அந்த நாட்டை ஒழுங்குபடுத்தி, இயல்பாக முழு அரச பொறுப்பையும் ஏற்று, அங்கு 'கவலன்' என்ற பெயரில் அரசனானான்.
விலாஸிநீபிர் வலிதோ மந்த்ரிமண்டலபூஜிதஃ । வந்திதஸ் ஸர்வஸாமந்தைஶ் சத்த்ரசாமரமாலிதஃ
அழகிய பெண்கள் சூழ்ந்து, அமைச்சர்கள் மதிப்புடன் இருக்க, எல்லா அயல்நாட்டு அரசர்களும் புகழ்ந்து, குடை, சாமரம், மாலைகள் கொண்டு சேவை செய்யப்பட்டார்.
ஸித்தாநுஶாஸநஃ காந்தோ ஜ்ஞாதராஜ்யகுணக்ரமஃ । வீதஶோகபயாயாஸஸ் தத்ர ப்ராப்தமஹாபதஃ
பெரியோர் அறிவுரைப்படி ஆட்சி நடத்தி, அழகும், அரசருக்கான நல்ல பண்புகளையும் அறிந்து, துக்கம், பயம், சோர்வு எதுவும் இல்லாமல், அங்கு உயர்ந்த பதவியை அடைந்தார்.
விஸ்ம்ரு'தாத்மப்ரபாவோ ऽபூத் அநிஶம் ஸ்தவமங்கலைஃ । ஆநந்தாபூர்ணயா வ்ரு'த்த்யா ப்ரு'ஶம் க்ஷீவ இவாஸவைஃ
தன் உள்ள ஒளியை மறந்து, எப்போதும் ஸ்தோத்திரம், மங்கள நிகழ்ச்சிகளில் மூழ்கி, ஆனந்தத்தில் நிரம்பி, மதுபானம் அருந்தியவனைப் போல மிகவும் சோர்ந்தார்.
கீரேஷு ஶ்வபசோ ராஜ்யம் வர்ஷாண்ய் அஷ்டௌ சகார ஹ । ஆர்யவ்ரு'த்தம் அஶேஷேண தாவத்காலம் பபார ஹ
கீரர்களிடம் அந்த சாதியிலில்லாதவர் எட்டு ஆண்டுகள் அரசாண்டார்; அந்த காலம் முழுவதும், அவர் முழுமையாக நல்லொழுக்கத்தைப் பின்பற்றினார்.
யத்ரு'ச்சயைகதாதாஸாவ் அதிஷ்டத் த்யக்தபூஷணஃ । அதமஸ்தாரகேந்த்வர்கதேஜோऽம்புதம் இவாம்பரம்
ஒரு நாள், அவன் தன்னுடைய அலங்காரங்களை எல்லாம் விட்டு விட்டு, அங்கு நின்றான். அது, இருளும், நட்சத்திரங்களும், சந்திரனும், சூரியனும் இல்லாமல், மேகங்கள் சூழ்ந்த வானம் போல இருந்தது.
பஹ்வ் அமந்யத நோ ஹாரகேயூரவஸநாத்ய் அஸௌ । ப்ரபுதாப்ரு'ம்ஹிதம் சேதோ நாஹார்யம் அபிநந்ததி
அவனுக்கு இனி மாலைகள், கைமணிகள், உடைகள் போன்றவை ஒன்றும் மதிப்பாகத் தோன்றவில்லை; ஆட்சி பெருமையால் விரிந்த அவன் மனம், எளிதில் கிடைக்கும் பொருள்களில் இனிமை காணவில்லை.
ஏக ஏவாஜிரம் பாஹ்யம் தாத்ரு'க்வேஷஸ் ஸ நிர்யயௌ । முக்யாங்கநாந் நபோபாகாத் அந்தம் கச்சந்ந் இவாம்ஶுமாந்
அவன் வெளியில் ஒரே ஒரு மேலுடை மட்டும் அணிந்து, அந்த வகை ஆடையில் வெளியே சென்றான்; முக்கியமான பெண்கள் கூட, வானிலிருந்து உள்ளே செல்லும் சூரியனைப் போல அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.
தத்ராபஶ்யத் கநஶ்யாமம் பீநம் ஶ்வபசபேடகம் । காயந் ம்ரு'து வஸந்தோத்தம் கோகிலாநாம் இவ வ்ரஜம்
அங்கே அவன், கருப்பு நிறம் கொண்ட, பலமான ஒரு புறஜாதியைப் பார்த்தான்; அவன் வசந்த காலத்தில் பிறந்த மென்மையான பாடலை, குயில்கள் கூட்டம் பாடும் போல், மெதுவாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தான்.
துநாநம் சல்லரீதந்த்ரீம் கரபல்லவலீலயா । மதுரேஹம் ரணத்ரேபாம் அலிஶ்ரேணீம் இவ த்ருமஃ
அவன் தன் மென்மையான கைகளால் சிறிய ஜல்லரி, வீணை போன்ற இசைக்கருவிகளை சுழற்றி, அந்த இசை ஒரு மலர்ந்த மரத்தைச் சுற்றி மிதமான தேனீகள் குழுவைப் போல இனிமையாக ஒலித்தது.
அத தஸ்மாத் ஸமுத்தஸ்தௌ ஜராவாந் ரக்தலோசநஃ । காசஶ்ரு'ங்கம் ஹிமாபூர்ணம் இவ ஶ்வபசநாயகஃ
அப்போது, அவர்களுக்குள் இருந்து வயதான, சிவப்புக் கண்கள் கொண்ட, புறக்கணிக்கப்பட்டோரின் தலைவன் ஒருவன் எழுந்தான்; அவன் பனியால் நிரம்பிய கண்ணாடி மலைச்சிகரத்தைப் போலத் தோன்றினான்.
ஜ்யோ கடஞ்ஜேதி ஸஹஸா வதந் கீரமஹீபதேஃ । வல்ல்யாம் காகம் இவாநந்தாஜ் ஜாந்வக்ரே ऽயோஜயத் கரம்
அவன் திடீரென 'கடஞ்ச!' என்று கூவி, பறவைகளின் அரசனின் முழங்கால் மீது தனது கையை வைத்தான்; அது, மகிழ்ச்சியில் ஒருவர் கொடியில் காகத்தை வைத்தது போல இருந்தது.
உவாசேதம் ச கீரேஶம் ஹே பந்தோ போஃ கடஞ்ஜக । க்வ நு ஸ்திதோ ऽஸி திஷ்ட்யாத்ய த்ரு'ஷ்டோ ऽஸி சிரபாந்தவ
அவன் அந்தக் கிளிகளின் தலைவனை நோக்கி, 'நண்பா, கடஞ்சகா, நீ எங்கே இருந்தாய்? இன்று உன்னைப் பார்க்கும் இந்த நல்வாழ்க்கை எனக்கு கிடைத்தது; நீ என் பழைய தோழன்' என்றான்.
க்வாஸி விஶ்ராந்தவாந் காலம் ஏதாவந்தம் வநாந்தரே । பந்துவ்ரு'ந்தபரித்யக்தஃ பரபுஷ்ட இவைககஃ
நீ இத்தனை நாட்கள் எங்கே வனத்தின் ஆழத்தில் தனியாக, உறவினர்கள் எல்லாம் விட்டு விட்டு, பிறர் உதவியால் வாழும் ஒருவரைப் போல அமைதியாக இருந்தாய்?