யோகவாஸிஷ்டஃ

வைநதேயாஸநஸ்தோ ऽஸௌ லக்ஷ்மீவிதுதசாமரஃ । ஸ்வாயுதாதிபரீவாரோ தேவர்ஷிபரிவந்திதஃ

கருடனின் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர், லக்ஷ்மி பவுர்ணமி விசிறியால் வீசிக்கொண்டிருந்தார்; தன் ஆயுதங்களும் சேவகர்களும் சுற்றி இருந்தார்கள்; தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் புகழ்ந்தபடி இருந்தார்.

மஹாத்மந் ஸம்ப்ரபுத்யஸ்வேத்ய் ஏவம் விஷ்ணுர் உதாஹரந் । பாஞ்சஜந்யம் ப்ரதத்வாந த்வநயந் ககுபாம் கணம்

விஷ்ணு, "மகா ஆத்மாவே, விழித்துக்கொள்" என்று கூறி, பாஞ்சஜன்யம் சங்கை ஊதினார்; அதன் ஒலி எல்லா திசைகளிலும் பரவியது.

மஹதா தேந ஶப்தேந வைஷ்ணவப்ராணஜந்மநா । துல்யகாலம் பரிக்ஷுப்தகல்பாப்ரார்ணவரம்ஹஸா

விஷ்ணுவின் உயிராகிய அந்தப் பெரும் ஓசையால், எல்லா திசைகளும் ஒரே நேரத்தில் அதிர்ந்தன; அது யுக முடிவில் கடலும் மேகங்களும் கலங்கும் போல் இருந்தது.

ஆஸுரீ ஜநதா பூமௌ பபாதாகதஸம்ப்ரமா । மத்தநீலாப்ரநாதேந ராஜஹம்ஸாவலீ யதா

அசுரர்கள் திடீரென பயத்தில் ஆழ்ந்து, நிலத்தில் விழுந்தார்கள்; அது மின்னல் மேகத்தின் பெரும் சப்தத்தில் ராஜஹம்சங்கள் கூட்டமாக கீழே விழும் போல் இருந்தது.

ஜஹ்ரு'ஷே ஜநிதாநந்தா வைஷ்ணவீ வீதஸம்ப்ரமா । ஜநதா ஜலதத்வாநபுல்லேவ குடஜாவலீ

விஷ்ணு பக்தர்கள் பயம் தீர்ந்து பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தார்கள்; அது மழை மேகத்தின் ஓசையில் குயில்மல்லிகை மலர்கள் மலர்வதைப் போல இருந்தது.

பபூவ ஸம்ப்ரபுத்தாத்மா தாநவேஶஶ் ஶநைஶ் ஶநைஃ । மேகாரவலஸத்புஷ்பஃ கதம்ப இவ காநநே

அசுரர்களின் தலைவன் மெதுவாகத் தன்னுணர்வை மீட்டான்; அது காட்டில் மேகக் குரலில் மலர்கின்ற கடம்ப மரம் போல இருந்தது.

ப்ரஹ்மரந்த்ரக்ரு'தோத்தாநா ப்ராணஶக்திர் அதாஸுரம் । ஶநைர் ஆக்ரமயாம் ஆஸ கங்கா ஸர்வம் இவார்ணவம்

பிரம்மரந்த்ரம் வழியாக எழுந்த உயிர்சக்தி, அசுரனை மெதுவாகக் கங்கை எல்லா கடலையும் நிரப்பும் போல் முழுவதும் ஆட்கொண்டது.

க்ஷணாத் ஆக்ரமயாம் ஆஸ ப்ராணஶ்ரீஸ் ஸர்வதோ ऽஸுரம் । உதயாநந்தரம் ஸௌரீ ப்ரபேவ புவநாந்தரம்

ஒரு கணத்தில் உயிரின் ஒளி அசுரனை முழுவதும் ஆட்கொண்டது; அது, சூரியன் உதித்தபின் அவன் ஒளி உலகம் முழுவதும் பரப்புவது போல் இருந்தது.

ப்ராணேஷு ரந்த்ரநவகே ப்ரவ்ரு'த்தேஷ்வ் அத தஸ்ய சித் । சேத்யோந்முகீ பபூவாந்தஃ ப்ராணதர்பணபிம்பிதா

அவன் உயிரின் ஒன்பது வழிகளும் செயல்படத் துவங்கியபோது, அவன் அறிவு உயிர் என்ற கண்ணாடியில் பிரதிபலித்து, உள்ளே விழும் விழிப்பாக மாறியது.

சேதநீயோந்முகே சித்த்வே சிந் மநஸ்தாம் உபாயயௌ । த்வித்வம் மகுரஸங்க்ராந்தா முகஶ்ரீர் இவ ராகவ

அறிவை நோக்கி மனம் திரும்பியபோது, அது தூய விழிப்பின் நிலையை அடைந்தது; முகம் கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும்போது அதன் அழகு இரட்டிப்பாகத் தோன்றுவது போல், ராகவா.

கிஞ்சித் அங்குரிதே சித்தே நேத்ரே விகஸநோந்முகே । ஶநைர் பபூவதுஸ் தஸ்ய ப்ராதர் நீலே யதோத்பலே

அவனுடைய மனம் மெதுவாக முளைக்கத் தொடங்க, அவன் கண்கள் திறக்கத் தயாரானபோது, இருவரும் காலையில் நீலத்தாமரை மலர்வதைப் போல மெதுவாக மலர்ந்தன.

ப்ராணாபாநபராம்ரு'ஷ்டநாடீவிவரஸம்விதஃ । வாதார்தஸ்யேவ பத்மஸ்ய ஸ்பந்தோ ऽஸ்ய ஸமஜாயத

உயிர்வாயு மற்றும் அப்பானம் தொடும் நரம்புகளை உணர்ந்தபோது, காற்றால் அசையும் தாமரையைப் போல அவனுக்குள் ஒரு அலைபேசல் எழுந்தது.

நிமேஷாந்தரமாத்ரேண மநஃ பீவரதாம் யயௌ । தஸ்மிந் ப்ராணவஶாத் பூர்ணே தரங்க இவ வாரிணி

ஒரு கணம் கூட தாமதமில்லாமல், அவனுடைய மனம் உயிரின் சக்தியால் நிரம்பி வலிமை பெற்றது; அது நீரில் பெருகும் அலை போல் இருந்தது.

அதாஸௌ விகஸந்நேத்ரமநஃப்ராணவபுர் பபௌ । அர்தோதித இவாதித்யே ஸரஸ் ஸ்புரிதபங்கஜம்

பின்னர் அவன் கண்கள், மனம், உயிர்சக்தி அனைத்தும் மலர, அவன் உடல், அரைபகுதி உதித்த சூரியனில் தாமரை மலர்கள் விரியும் குளம் போல ஒளிவீசியது.

தஸ்மிந்ந் அவஸரே யாவத் புத்யஸ்வேத்ய் அவதத் ப்ரபுஃ । ப்ரபுத்தஸ் தாவத் ஏஷோ ऽபூத் பர்ஹீ கநரவாத் இவ

அந்த நேரத்தில் ஆண்டவன், 'எழுந்திரு!' என்று கூறினார். உடனே அந்த யாஜகன் விழித்துக் கொண்டு, மேகமுழக்கம் போல் எழுந்தார்.

ப்ரபுல்தநயநம் ஜாதமநநம் பீவரஸ்ம்ரு'திம் । உவாசைநம் த்ரிலோகேஶஃ புரா நாப்யப்ஜஜம் யதா

அவன் கண்கள் விரிந்திருந்தன, மனம் தெளிவாக இருந்தது, நினைவு நிறைந்திருந்தது. அப்போது மூவுலகின் இறைவன் அவனை நோக்கி, பழைய காலத்தில் நாபியில் பிறந்தவனைப் போலப் பேசினார்.

ஸாதோ ஸ்மர மஹாலக்ஷ்மீம் ஆத்மீயாம் ஸ்மர சாக்ரு'திம் । அகாண்ட ஏவ கிம் தேஹவிராமஃ க்ரியதே த்வயா

ஓ நல்லவரே, மகாலட்சுமியை உன்னுடையவளாக நினைவு கூர்; உன் இயல்பான உருவத்தையும் நினைவு கூர். காரணமில்லாமல், உடலை விரைவில் ஓய்வடையச் செய்வது ஏன்?

ஹேயோபாதேயஸங்கல்பவிஹீநஸ்ய ஶரீரகைஃ । பாவாபாவைஸ் தவார்தஃ கஸ் திஷ்டோத்திஷ்டஸ்வ ஸம்ப்ரதி

உனக்கு ஏற்க வேண்டும், விட்டு விட வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் இல்லையே; அப்படியிருக்க, உடலின் நிலைமையோ, இல்லாமையோ உனக்கு என்ன பயன்? இப்போது எழுந்திரு.

ஸ்தாதவ்யம் இஹ தேஹேந கல்பம் யாவத் அநேந தே । வயம் ஹி நியதிம் வித்மோ யதாபூதாம் அநிந்தித

நீ இந்த உடலில் ஒரு யுகம் முடியும் வரை தங்க வேண்டும்; ஏனெனில், அப்பழுக்கற்றவனே, நாங்கள் உண்மையான விதியை அறிவோம்.

ஜீவந்முக்தேந பவதா ராஜ்ய ஏவேஹ திஷ்டதா । க்ஷபணீயா கதோத்வேகம் ஆகல்பாந்தம் இயம் தநுஃ

இங்கு வாழும் விடுதலை பெற்றவராக நீ அரசில் தங்கி இருக்க வேண்டும்; இப்போது கலக்கம் இல்லாத இந்த உடலை யுகம் முடியும் வரை பேண வேண்டும்.

தநௌ கல்பாந்தஶீர்ணாயாம் ஸ்வே மஹிம்நி த்வயாநக । வஸ்தவ்யம் ஸ்புடிதே கும்பே கும்பாகாஶேந கே யதா

யுகத்தின் முடிவில் இந்த உடல் சிதைந்த பிறகு, பாவமில்லாதவனே, உடைந்த குடத்தில் உள்ள வெளி ஆகாயத்துடன் ஒன்றாகும் போல், நீ உன் தன்மையில் நிலைத்திருப்பாய்.

கல்பாந்தஸ்தாயிநீ ஶுத்தா த்ரு'ஷ்டலோகபராவரா । இயம் தவ தநுர் ஜாதா ஜீவந்முக்திவிலாஸிநீ

யுகத்தின் முடிவுவரை நிலைக்கும் தூய்மையான இந்த உடல், எல்லா உலகங்களையும் காணும் திறனுடன், விடுதலை பெற்ற வாழ்வின் விளையாட்டாகி விட்டது.

நோதிதா த்வாதஶாதித்யா ந விலீநாஸ் ஶிலோச்சயாஃ । ந ஜகஜ் ஜ்வலிதம் ஸாதோ தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

பன்னிரண்டு சூரியர்கள் எழவில்லை, மலைகள் கரைந்து போகவில்லை, உலகம் எங்கும் தீப்பிடிக்கவும் இல்லை — அருமையுள்ளவரே, ஏன் வீணாக உடலை விட்டு விட விரும்புகிறீர்?

வாயுர் வஹதி நோந்மத்தஸ் த்ரிலோகீபஸ்மதூஸரஃ । லோலாமரகபாலாங்கஸ் தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

காற்று பைத்தியமாக வீசிக்கொண்டு மூன்று உலகங்களையும் சாம்பலாக மாற்றவில்லை, திசைகளும் அசைவோடு கலங்கவில்லை — ஏன் நீர் வீணாக உடலை விட்டு விட நினைக்கிறீர்?

அஶோக இவ மஞ்ஜர்யஃ புஷ்கராவர்தவித்யுதஃ । ந ஸ்புரந்தி ஜகத்கோஶே தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

அசோக மரத்தின் இளம்கொடி போலவும், தாமரையின் வட்டத்தில் மின்னும் மின்னல் போலவும், உலகத்தின் உள்ளே எதுவும் அசையவில்லை — ஏன் நீர் வீணாக உடலை விட்டு விட விரும்புகிறீர்?

தாராஸாரரணச்சைலாஃ ப்ரஜ்வலஜ்ஜ்வலநோஜ்ஜ்வலாஃ । ககுபோ ந விஶீர்யந்தே தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

தீப்பொழிவால் எரிகின்ற மலைச்சிகரங்கள் திசைகளை உடைத்துவிடவில்லை — ஏன் நீர் வீணாக உடலை விட்டு விட நினைக்கிறீர்?

ந ப்ரஹ்மவிஷ்ணுருத்ராக்யத்ரயஶேஷம் இதம் ஜகத் । ஸ்திதம் ஜரடஜீமூதம் தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் என்று அழைக்கப்படும் எல்லாவற்றையும் கொண்ட இந்த உலகம், முதுமையும் மங்கலான நிலையிலும் இருக்கிறது — நீ உடலை வீணாக ஏன் கைவிட வேண்டும்?

ஸ்புடதத்ரீந்த்ரடாங்காரகராலாராவவந்தி கே । கல்பாப்ராணி ந கர்ஜந்தி தநும் த்யஜஸி கிம் முதா

பெரிய மலைகள் வெடிக்கும் பயங்கரமான சப்தத்துடன், யுகத்தின் மேகங்கள் வானில் முழங்குவதில்லை — நீ உடலை வீணாக ஏன் கைவிட வேண்டும்?

அஹம் பூதாவகீர்ணாஸு ஸாலோகாஸு ககத்வஜஃ । விஹராமி தஶாஶாஸு மா தேஹம் அவதீரய

நான், பறவைகளின் கொடி, உயிர்கள் நிறைந்த உலகங்களில், பத்து திசைகளிலும் சஞ்சரிக்கிறேன் — உடலை இகழாதே.