ஆகல்பாந்தம் த்ரிபுவநம் யத் இதம் நிர்மிதம் மயா । லயம் ஏஷ்யத்ய் அகாலே தத் தாபே ஹிமகணோ யதா
நான் உருவாக்கிய இந்த மூன்று உலகமும், யுகத்தின் முடிவுவரை இருப்பதாக இருந்தாலும், அது வெப்பத்தில் பனித்துளி கரைந்துபோவது போல, காலத்துக்கு முன்பே அழிந்து விடும்.
கிம் ஏவம் அஸ்மிந்ந் ஆபாஸே விலீய க்ஷயம் ஆகதே । க்ரு'தம் மயேஹ பவதி ஸ்வலீலாக்ஷயகாரிணா
இந்த உலகம் போல தோன்றும் மாயை கரைந்து அழிந்த பிறகு, நான் இங்கே செய்த அனைத்தும், என் சொந்த விளையாட்டாகவே முடிவடையும்.
ததோ ऽஹம் அபி ஶூந்யே ऽஸ்மிந் நஷ்டசந்த்ரார்கதாரகே । வபுஃப்ரஶாந்திம் ஆதாய ஸ்திதிம் ஏஷ்யாமி தத்பதே
பிறகு, சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் இல்லாத இந்த வெறுமையில், நானும் என் உருவம் அமைதியடைந்து, அந்த உயர்ந்த நிலைபாடில் நிலைத்திருப்பேன்.
அகாண்ட ஏவம் ஏவம் ஹி ஜகத்ய் உபஶமம் கதே । நேஹ ஶ்ரேயோ ऽநுபஶ்யாமி மந்யே ஜீவந்து தாநவாஃ
இந்த உலகம் முற்றிலும் அமைதியடைந்த பிறகு, இங்கே எந்த நன்மையும் எனக்குத் தெரியவில்லை; அசுரர்கள் வாழட்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
தைத்யோத்வேகேந விபுதாஸ் ததோ யஜ்ஞதபஃக்ரியாஃ । தேந ஸம்ஸாரஸம்ஸ்தாநம் அஸம்ஸாரக்ரமோ ऽந்யதா
அசுரர்களால் தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட கலக்கம் காரணமாக, அவர்கள் யாகங்கள், தவங்கள் மற்றும் பூஜைகள் செய்கிறார்கள்; இதனால் உலக வாழ்க்கை தொடர்கிறது, இல்லையெனில் உலகத்தின் ஓட்டமே மாறி விடும்.
தஸ்மாத் ரஸாதலம் கத்வா யதாவத் ஸ்தாபயாம்ய் அஹம் । ஸ்வே க்ரமே தாநவாதீஶம் ரு'துஃ புநர் இவ த்ருமம்
அதனால், நான் பாதாளத்திற்கு சென்று, அசுரர்களின் தலைவனை அவன் தகுந்த இடத்தில் நிலைநிறுத்துவேன்; இது, பருவம் மரத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும் போலாகும்.
விநா ப்ரஹ்லாதம் அத சேத் இதரம் தாநவேஶ்வரம் । கரோமி தத் அஸௌ மந்யே தேவாந் உத்ஸாதயிஷ்யதி
பிரஹ்லாதனைத் தவிர வேறு ஒருவரை அசுரர்களின் தலைவனாக வைத்தால், அவர் தேவர்களை அழித்து விடுவார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ப்ரஹ்லாதஸ்ய த்வ் அயம் தேஹஃ பஶ்சிமஃ பாவநோ மஹாந் । ஆகல்பம் இஹ வஸ்தவ்யம் தேஹேநாநேந தேந ச
இது தான் பிரஹ்லாதனுக்கு கடைசி, மிகப் புனிதமான உடல்; இந்த உடலுடன் அவன் இந்த யுகம் முடியும் வரை இங்கு தங்க வேண்டும்.
ஏவம் ஹி நியதிர் தைவீ நிஶ்சிதா பாரமேஶ்வரீ । ப்ரஹ்லாதேந யதாகல்பம் ஸ்தாதவ்யம் இஹ தேஹிநா
இது தான் தெய்வீகமான, பரமமான கட்டளை; பிரஹ்லாதன் இந்த உடலுடன், யுகம் முடியும் வரை இங்கே இருக்க வேண்டும்.
தஸ்மாத் தம் ஏவ கத்வாஶு தைத்யேந்த்ரம் போதயாம்ய் அஹம் । கர்ஜந் கிரிதரீஸுப்தம் மயூரம் இவ வாரிதஃ
ஆகையால், நான் உடனே அந்த அசுரர்களின் தலைவரிடம் சென்று, மலைக் குகையில் உறங்கும் மயிலைக் கிளர்த்தும் மேகம்போல் அவனை விழிப்பிப்பேன்.
ஜீவந்முக்தஸமாதிஸ்தஃ கரோத்வ் அஸுரநாததாம் । மணிர் முக்தமநஸ்காரஃ ப்ரதிபிம்பக்ரியாம் இவ
உயிரோடு இருந்தபடியே விடுதலை அடைந்த சமாதியில் நிலைத்திருக்கும் அவன், பாசமின்றி ஒளி வீசும் மணிபோல், அசுரர்களுக்கு தலைவனாக இருக்கட்டும்.
ந விநஶ்யதி ஸர்கோ ऽயம் ஏவம் ஸஹ ஸுராஸுரைஃ । பவிஷ்யதி ச நாத்வந்த்வம் தந் மே க்ரீடா பவிஷ்யதி
இந்தப் படைப்பு தேவர்களும் அசுரர்களும் சேர்ந்து இருப்பதால் அழியாது; இரட்டையில்லாமல் இது இருக்காது — இதுவே என் விளையாட்டு.
ஸர்கக்ஷயோதயாவ் ஏதௌ ஸுஸமௌ மம யத்ய் அபி । ததாபீதம் யதாஸம்ஸ்தம் பவத்வ் அந்யேந கிம் மம
படைப்பு எழும் மறையும் இரண்டும் எனக்கு இனிமையானவை என்றாலும், அது எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியே இருக்கட்டும்; வேறு எப்படி இருந்தாலும் அது எனக்கு என்ன சம்பந்தம்?
பாவாபாவேஷு யத் துல்யம் தந்நாஶே தத்ஸ்திதௌ ச வா । யஃ ப்ரயத்நஃ குபுத்தித்வாத் தத் வ்யோமஹநநம் பவேத்
உள்ளதும் இல்லாததும் சமமானதை, அது அழிந்தாலும் நிலைத்திருந்தாலும், அறியாமையால் செய்யும் எந்த முயற்சியும் வானத்தை அடிப்பதுபோல் பயனற்றது.
தஸ்மாத் ப்ரயாமி பாதாலம் போதயாம்ய் அஸுரேஶ்வரம் । ஸ்தைர்யம் நயாமி ஸம்ஸாரம் லீலாம் ஸம்பாதயாம்ய் அஹம்
அதனால், நான் பாதாளத்திற்குச் சென்று அசுரர்களின் தலைவனை விழிப்பிப்பேன்; உலகில் நிலைத்தன்மையை ஏற்படுத்தி, என் விளையாட்டை நிறைவேற்றுவேன்.
அஸுரபுரம் அவாப்ய ப்ரோத்ததாசாரகோரம் கமலம் இவ விவஸ்வாந் தைத்யம் உத்போதயாமி । ஜகத் இதம் அகிலாஸ்தம் ஸ்தைர்யம் அப்யாநயாமி கநவிதிர் இவ ஶைலே சஞ்சலம் மேகஜாலம்
அசுரர்களின் நகரத்தை அடைந்து, கொடுமையான ஒழுக்கமுள்ள அந்த இடத்தில், சூரியன் தாமரையை விழிப்பிப்பதைப் போல, நான் அந்த அசுரனை விழிப்பிப்பேன்; இந்த உலகம் முழுவதிலும் நிலைத்தன்மையை ஏற்படுத்துவேன், மேகங்கள் அலைக்கும் மலை மீது அமைதியாக இறங்கும் மழைபோல்.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய ஸர்வாத்மா க்ஷீரோதாத் ராம தத்புரம் । சசால பரிவாரேண ஸஹ ஸாப்ர இவாசலஃ
இவ்வாறு சிந்தித்தபின், எல்லாவற்றையும் உடையவன், பாற்கடலில் இருந்து தனது சுற்றத்துடன் நகர்ந்தான், மேகங்களைத் தாங்கும் மலைபோல்.
க்ஷீரோததலரந்த்ரேண தேநைவ ஸ்தம்பிதாம்பஸா । ப்ரஹ்லாதநகரம் ப்ராப ஶக்ரலோகம் இவாபரம்
பாற்கடலில் உள்ள ஒரு பிளவின் வழியாக, அங்கு நீர் அடக்கப்பட்டிருந்தபோது, அவன் ப்ரஹ்லாதனின் நகரத்தை அடைந்தான்; அது மற்றொரு இந்திரனின் உலகத்தை அடைந்தது போல் இருந்தது.
ஹேமமந்திரகோஶஸ்தம் ததர்ஶாத்ராஸுரம் ஹரிஃ । அத ஶைலகுஹாலீநம் ஸமாதிஸ்தம் இவாப்ஜஜம்
அங்கு ஹரி, பொன்னால் ஆன அரண்மனைகளில் உட்கார்ந்திருந்த அசுரனைப் பார்த்தான்; அது மலையில் உள்ள குகையில் மறைந்திருக்கும் தாமரைப் பிறந்தவனைப் போல, தியானத்தில் முழுமையாக இருந்தான்.
தத்ர தே தேஜஸா தைத்யா வைஷ்ணவேநாவதூநிதாஃ । தூரம் யயுர் திநேஶாம்ஶுவித்ரஸ்தா இவ கௌஶிகாஃ
அங்கே, விஷ்ணுவின் ஒளியால் அசுரர்கள் அதிர்ந்து, சூரியன் கதிர்களைப் பார்த்து பயந்து பறக்கும் நாரைகள் போல, தொலைவுக்கு ஓடினர்.
த்வித்ரைஸ் ஸஹாஸுரைர் முக்யைஃ பரிவாரயுதோ ஹரிஃ । ப்ரவிவேஶாஸுரக்ரு'ஹம் தாராவாந் இவ கம் ஶஶீ
இரண்டு மூன்று முக்கிய அசுரர்களுடன் சூழப்பட்ட ஹரி, நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சந்திரன் ஆகாயத்தில் புகுவது போல, அசுரர்களின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார்.
வைநதேயாஸநஸ்தோ ऽஸௌ லக்ஷ்மீவிதுதசாமரஃ । ஸ்வாயுதாதிபரீவாரோ தேவர்ஷிபரிவந்திதஃ
கருடனின் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர், லக்ஷ்மி பவுர்ணமி விசிறியால் வீசிக்கொண்டிருந்தார்; தன் ஆயுதங்களும் சேவகர்களும் சுற்றி இருந்தார்கள்; தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் புகழ்ந்தபடி இருந்தார்.
மஹாத்மந் ஸம்ப்ரபுத்யஸ்வேத்ய் ஏவம் விஷ்ணுர் உதாஹரந் । பாஞ்சஜந்யம் ப்ரதத்வாந த்வநயந் ககுபாம் கணம்
விஷ்ணு, "மகா ஆத்மாவே, விழித்துக்கொள்" என்று கூறி, பாஞ்சஜன்யம் சங்கை ஊதினார்; அதன் ஒலி எல்லா திசைகளிலும் பரவியது.
மஹதா தேந ஶப்தேந வைஷ்ணவப்ராணஜந்மநா । துல்யகாலம் பரிக்ஷுப்தகல்பாப்ரார்ணவரம்ஹஸா
விஷ்ணுவின் உயிராகிய அந்தப் பெரும் ஓசையால், எல்லா திசைகளும் ஒரே நேரத்தில் அதிர்ந்தன; அது யுக முடிவில் கடலும் மேகங்களும் கலங்கும் போல் இருந்தது.
ஆஸுரீ ஜநதா பூமௌ பபாதாகதஸம்ப்ரமா । மத்தநீலாப்ரநாதேந ராஜஹம்ஸாவலீ யதா
அசுரர்கள் திடீரென பயத்தில் ஆழ்ந்து, நிலத்தில் விழுந்தார்கள்; அது மின்னல் மேகத்தின் பெரும் சப்தத்தில் ராஜஹம்சங்கள் கூட்டமாக கீழே விழும் போல் இருந்தது.
ஜஹ்ரு'ஷே ஜநிதாநந்தா வைஷ்ணவீ வீதஸம்ப்ரமா । ஜநதா ஜலதத்வாநபுல்லேவ குடஜாவலீ
விஷ்ணு பக்தர்கள் பயம் தீர்ந்து பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தார்கள்; அது மழை மேகத்தின் ஓசையில் குயில்மல்லிகை மலர்கள் மலர்வதைப் போல இருந்தது.
பபூவ ஸம்ப்ரபுத்தாத்மா தாநவேஶஶ் ஶநைஶ் ஶநைஃ । மேகாரவலஸத்புஷ்பஃ கதம்ப இவ காநநே
அசுரர்களின் தலைவன் மெதுவாகத் தன்னுணர்வை மீட்டான்; அது காட்டில் மேகக் குரலில் மலர்கின்ற கடம்ப மரம் போல இருந்தது.
ப்ரஹ்மரந்த்ரக்ரு'தோத்தாநா ப்ராணஶக்திர் அதாஸுரம் । ஶநைர் ஆக்ரமயாம் ஆஸ கங்கா ஸர்வம் இவார்ணவம்
பிரம்மரந்த்ரம் வழியாக எழுந்த உயிர்சக்தி, அசுரனை மெதுவாகக் கங்கை எல்லா கடலையும் நிரப்பும் போல் முழுவதும் ஆட்கொண்டது.
க்ஷணாத் ஆக்ரமயாம் ஆஸ ப்ராணஶ்ரீஸ் ஸர்வதோ ऽஸுரம் । உதயாநந்தரம் ஸௌரீ ப்ரபேவ புவநாந்தரம்
ஒரு கணத்தில் உயிரின் ஒளி அசுரனை முழுவதும் ஆட்கொண்டது; அது, சூரியன் உதித்தபின் அவன் ஒளி உலகம் முழுவதும் பரப்புவது போல் இருந்தது.
ப்ராணேஷு ரந்த்ரநவகே ப்ரவ்ரு'த்தேஷ்வ் அத தஸ்ய சித் । சேத்யோந்முகீ பபூவாந்தஃ ப்ராணதர்பணபிம்பிதா
அவன் உயிரின் ஒன்பது வழிகளும் செயல்படத் துவங்கியபோது, அவன் அறிவு உயிர் என்ற கண்ணாடியில் பிரதிபலித்து, உள்ளே விழும் விழிப்பாக மாறியது.