ஶாந்தேந்த்ரியோக்ரக்ராஹாய க்ஷீணசித்தௌர்வவஹ்நயே । ஆநந்தாம்புதயே துப்யம் மஹ்யம் ஆத்மந் நமோ நமஃ
இంద్రியங்கள் அமைதியடைந்து, சிந்தனையின் உள் நெருப்பு தணிந்த ஆனந்தக் கடல் எனும் எனது ஆத்மாவே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ப்ரபுல்தாநந்தபத்மாய ஶாந்தசிந்தாமஹோர்மயே । மஹ்யம் உந்மாநஸாயாத்மம்ஸ் துப்யம் அந்தர் நமோ நமஃ
முழுமையாக மலர்ந்த ஆனந்தப் பத்மத்தையும், அமைதியான சிந்தனையின் பெரும் அலைகளையும் உடைய என் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ஸம்விதாபாஸபக்ஷாய பத்மகோடரவாஸிநே । ஸர்வமாநஸஹம்ஸாய ஸ்வாத்மநே ऽந்தர் நமோ நமஃ
அறிவின் ஒளிக்கதிர்கள் இரு இறக்கைகளாகவும், இதயப் பத்மத்தில் வாசம் செய்யும், எல்லா மனங்களிலும் அன்னப்பறவையாக விளங்கும் என் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
கலாகலிதரூபாய நிஷ்கலாயாமிதாத்மநே । ஸதோதிதாதிபூர்ணாத்மஶஶிநே தே நமோ நமஃ
பல கலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், பகுதியற்றும் எல்லையற்றும் என்றும் நிறைந்த ஆத்ம சந்திரனே, என்றும் பிரகாசித்து முழுமையாக இருக்கும் உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ஸதோதிதாய ஶீதாய மஹாஹ்ரு'த்த்வாந்தஹாரிணே । ஸர்வகாயாப்ய் அத்ரு'ஶ்யாய சித்ஸூர்யாய நமோ நமஃ
என்றும் எழுந்திருக்கும், குளிர்ச்சி தரும், பெரிய இதய இருளை நீக்கும், எல்லாவற்றிலும் பரவி, காண முடியாத, அறிவின் சூரியனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
அஸ்நேஹஸ்நேஹதீப்ராய வர்த்யதிக்ராந்தவர்திநே । ஸ்வபாவாதாரதீராய சித்தீபாய நமோ நமஃ
எண்ணெய் இல்லாத தீபம் போல், திரி தன்னைத் தாண்டி நிற்கும், தன்னுடைய இயல்பில் உறுதியாய் நிலைக்கும், அந்த அறிவின் ஒளிக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
மநநாநலஸந்தப்தம் ஶீதேந மநஸா மநஃ । சிந்நம் அந்தர் மயா தப்தம் அயஸேவ பலாத் அயஃ
எண்ணங்களின் நெருப்பால் என் மனம் சுடப்பட்டபோது, அதையே மனத்தால் குளிர்வித்தேன்; உள்ளுக்குள், இரும்பை இரும்பால் உருக்குவது போல், என் மனத்தை வெட்டியும், உருக்கியும் அமைத்தேன்.
இந்த்ரியைர் இந்த்ரியம் சித்த்வா சித்த்வா ச மநஸா மநஃ । அஹங்க்ரு'திம் அஹங்க்ரு'த்யா சித்த்வா ஶேஷோ ஜயாம்ய் அஹம்
புலன்களைப் புலன்களால் வெட்டி, மனதை மனத்தால் வெட்டி, அகந்தையை அகந்தையால் வெட்டி, மீதமுள்ள நான் வெற்றியுடன் நிலைத்திருக்கிறேன்.
பாவேந பாவம் ஆம்ரு'த்ய ச்சித்த்வா த்ரு'ஷ்ணாம் அத்ரு'ஷ்ணயா । நிஷ்பிஷ்ய ப்ரஜ்ஞயாப்ரஜ்ஞாம் ஜ்ஞே ऽஜ்ஞஸ் ஸம்யோஜிதோ மயா
ஒரு நிலையை மற்றொரு நிலையில் அடக்கி, ஆசையை ஆசையில்லாமையால் வெட்டி, அறியாமையை அறிவால் நசுக்கி, அறிவும் அறியாமையும் என்னுள் ஒன்றாக்கி வைத்துள்ளேன்.
மநஸா மநஸி ச்சிந்நே நிரஹங்காரதாம் கதே । பாவேந கலிதே பாவே ஸ்வஸ்தஸ் திஷ்டாமி கேவலஃ
மனதை மனதால் வெட்டி, 'நான்' என்ற அகந்தை நீங்கியபோது, ஒரு நிலை மற்றொன்றில் கரைந்து, நான் என் இயல்பில் நிலைத்து, தனியாக அமைதியாக இருக்கிறேன்.
நிர்பாவம் நிரஹங்காரம் அமநஸ்கம் அநீஹிதம் । கேவலஸ்பந்தஶுத்தாத்ம யந்த்ரம் திஷ்டதி மே வபுஃ
என் உடல், எந்த நிலையும் இல்லாமல், அகந்தை இல்லாமல், மனம் இல்லாமல், ஆசை இல்லாமல், ஒரே அலைபாயும் தூய்மையோடு இயந்திரம் போல் இருக்கிறது.
ஹேலாநுகல்பிதாநந்தவிஶ்வைகவ்யவஸாயிநீ । பரமோபஶமோபேதா ஜாதேயம் மம நிர்வ்ரு'திஃ
தானாகவே தோன்றிய, எல்லாப் பிரபஞ்சத்தையும் ஒரே நோக்கில் கொண்ட, உயர்ந்த அமைதியோடு கூடிய இந்த பரம சாந்தி எனக்கு முத்தியாக ஏற்பட்டுள்ளது.
ப்ரஶாந்தமோஹவேதாலோ கதாஹங்காரராக்ஷஸஃ । கதாஶாரூபிகாமுக்தோ ஜாதோ ऽஸ்மி விகதஜ்வரஃ
மயக்கம் என்ற பேயும், அகந்தை என்ற அரக்கனும் அடங்கிவிட்டன; நம்பிக்கையின் உருவிலிருந்து விடுபட்டு, நான் பிறந்து, காய்ச்சல் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறேன்.
த்ரு'ஷ்ணாரஜ்ஜுகணம் சித்த்வா மச்சரீரகபஞ்ஜராத் । ந ஜாநே க்வ கதோட்டீய துரஹங்க்ரு'திபக்ஷிணீ
ஆசையின் கட்டுகளை அறுத்துவிட்டு, என் உடல் என்னும் கூண்டிலிருந்து அந்த அடங்காத அகந்தை என்னும் பறவை பறந்து போய்விட்டது; அது எங்கே சென்றது என எனக்குத் தெரியவில்லை.
உத்தூலிதே கநாஜ்ஞாநகுலாயே காயபாதபாத் । ந ஜாநே கத உட்டீய க்வாஹம்பாவவிஹங்கமஃ
உடல் என்னும் மரத்தில் இருந்த அந்த அடர்ந்த அறியாமை கூடு சிதறி விழுந்தபோது, 'நான்' என்னும் பறவை எங்கே பறந்து போனது என எனக்குத் தெரியவில்லை.
துராஶாதீர்கதௌராத்ம்யா தூஸரா போகபஸ்மநா । பயபோகிஹதா திஷ்ட்யா வயஸ்யா வாஸநா ம்ரு'தா
வீணான ஆசைகளால் நீண்ட காலம் சோர்ந்த, அனுபவத்தின் சாம்பலில் வாடிய, இன்பத்தின் பயத்தால் துடைக்கப்பட்ட என் பழக்கமான தோழி எனும் வாசனை, அதிர்ஷ்டவசமாக, இப்போது இறந்துவிட்டாள்.
ஏதாவந்தம் அஹம் காலம் கோ ऽபூவம் சித்தம் ஈத்ரு'ஶம் । யேநாஹம் ஏவ மித்யைவ த்ரு'டாஹங்காரதாம் கதஃ
இத்தனை நாட்கள் நான் யார்? இந்த மனம் என்ன? இதனால் நான், வெறும் மாயையில், இப்படியொரு உறுதியான அகந்தையை அடைந்தேன்?
அத்யாஹம் அஸ்மி ஜாதோ ऽயம் அஹம் அத்ய மஹாமதிஃ । அஹங்காரமஹாப்ரேண யஃ க்ரு'ஷ்ணேநாலம் உஜ்சிதஃ
இன்று நான் பிறந்தேன்; இன்று நான் பெரிய ஞானம் பெற்றுள்ளேன். ஏனெனில், அந்த அகந்தையின் கரிய மேகத்திலிருந்து நான் முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளேன்.
த்ரு'ஷ்டோ ऽயம் ஆத்மா பகவாந் அந்தஶ் சாதிகதோ மயா । ஆலப்தஶ் சாநுபூதோ ऽங்கே ஸாநுபூதிர் நியோஜிதஃ
இந்த ஆன்மா, பரமாத்மா, எனக்குள் நான் கண்டேன், உணர்ந்தேன்; அதை அடைந்து, உடலில் அனுபவித்து, விழிப்புடன் நிலைநிறுத்தியுள்ளேன்.
கதாஸ்பதம் கதமநநம் கதைஷணம் திரஸ்க்ரு'தம் நிபுணம் அஹங்க்ரு'திப்ரமே । நிரீஹிதம் வ்யபகதராகரஞ்ஜநம் விகௌதுகம் ப்ரஶமம் இதம் கதம் மநஃ
இந்த மனம் அமைதியை அடைந்தது; அது ஆதாரம் இன்றி, சிந்தனை இன்றி, ஆசை இன்றி, அகந்தை மாயையை நுட்பமாக நீக்கி, ஏக்கம் இன்றி, காமத்தின் களங்கம் இல்லாமல், ஆர்வம் இன்றி அமைதியடைந்துள்ளது.
துருத்தராஸ் ஸமவிஷமா மஹாபதஸ் ஸுதுஸ்ஸஹாஃ ப்ரபவநதீர்கதோஷதாஃ । கதாஃ க்ஷயம் ஸமதிகதோ மஹேஶ்வரஶ் சிதவ்யயோ வ்யபகதசித்தம் அந்தரே
கடந்து செல்ல முடியாத, சமமாக இல்லாத, தாங்க முடியாத பெரிய தடைகள், நீண்ட கால குற்றங்களை உண்டாக்குபவை, அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன; அழிவில்லாத பரமசித்தான இறைவனை, மனம் நீங்கியபோது, உள்ளத்தில் அடைந்துள்ளேன்.
ஆத்மந் ஸர்வபதாதீத சிராத் ஸம்ஸ்ம்ரு'திம் ஆகதஃ । திஷ்ட்யா லப்தோ ऽஸி பகவந் நமஸ் தே ऽஸ்து சிதாத்மநே
எல்லா நிலைகளையும் கடந்த ஆன்மா, நீ இப்போது நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நினைவில் வந்திருக்கிறாய்; நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால் உன்னை நான் கண்டேன். அருமையுள்ளவரே, அறிவின் ஆதாரமான உமக்கு என் வணக்கம்.
அபிவந்த்யாவலோக்யாயம் அலம் ஆலிங்க்யஸே மயா । கோ ऽந்யஸ் ஸ்யாத் பகவந் பந்துஸ் த்வத்ரு'தே புவநத்ரயே
உனக்கு வணங்கி உன்னைப் பார்த்ததும் போதும்; நான் உன்னை அணைத்துக்கொள்கிறேன். மூன்று உலகங்களிலும் உன்னைத் தவிர வேறு யார் என் உறவினர் ஆக முடியும், அருமையுள்ளவரே?
ஹம்ஸி பாஸி ததாஸி த்வம் ஸ்தௌஷி யாஸி விவல்கஸி । அயம் ப்ராப்தோ ऽஸி த்ரு'ஷ்டோ ऽஸி கிம் கரோஷி க்வ கச்சஸி
நீ கொல்கிறாய், காப்பாற்றுகிறாய், கொடுக்கிறாய், புகழ்கிறாய், செல்கிறாய், மகிழ்கிறாய்; இப்போது வந்துவிட்டாய், கண்களுக்கு தெரிகிறாய்—நீ என்ன செய்கிறாய், எங்கே செல்கிறாய்?
ஸ்வஸத்தாபூரிதாஶேஷவிஶ்வ விஶ்வஜநீந ஹே । ஸர்வத்ர லக்ஷ்யஸே நித்யம் அதுநா க்வ பலாயஸே
உன் சுயத்தால் முழு உலகையும் நிரப்பும் எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகியவரே, நீ எங்கும் எப்போதும் தெரிகிறாய்; இப்போது எங்கே ஓடிச் செல்கிறாய்?
ஆவயோர் அந்தரம் பூரிஜந்மவ்யவஹிதாந்தரம் । அதூரம் அத்ய ஸம்பந்நம் திஷ்ட்யா த்ரு'ஷ்டோ ऽஸி பாந்தவ
பல பிறப்புகள் எங்களைப் பிரித்திருந்த அந்த இடைவெளி இன்று நம்மால் கடந்து வந்துவிட்டது; நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால் இன்று உன்னைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது, உறவினனே.
நமஸ் தே க்ரு'தக்ரு'த்யாய கர்த்ரே ஹர்த்ரே நமோ ऽஸ்து தே । நமஸ் ஸம்ஸாரந்ரு'த்யாய நித்யாய விமலாத்மநே
எல்லா காரியங்களையும் முடித்தவரே, படைப்பவரும் அழிப்பவரும் ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம்; உலக வாழ்க்கையின் நடனத்தை ஆடும், என்றும் நிலைத்தும் தூய உள்ளத்தையுடையவரே, உமக்கு வணக்கம்.
நமஶ் சக்ராப்ஜஹஸ்தாய நமஶ் சந்த்ரார்ததாரிணே । நமோ விபுதநாதாய நமஸ் தே பத்மஜந்மநே
சக்கரம் மற்றும் தாமரைப்பூவை கையில் ஏந்தியவரே, சந்திரனின் அரைத் துண்டை தலையில் அணிந்தவரே, ஞானிகளின் தலைவரே, தாமரையில் பிறந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.
வாச்யவாசகத்ரு'ஷ்ட்யைவ பேதோ யோ ऽயம் இஹாவயோஃ । அஸத்யா கல்பநைவைஷா வீசிவீச்யம்பஸோர் இவ
நாம் பேசுகிறவன், பேசப்படுகிற பொருள் என்று பார்ப்பதில் தோன்றும் வேறுபாடு உண்மையில் இல்லை; அது வெறும் கற்பனை மட்டுமே, கடலில் அலைக்கும் அலைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு போல.
த்வம் ஏவாநந்தயாநந்தவஸ்துவைசித்ர்யரூபயா । பாவாபாவவிலாஸிந்யா நித்யயேஹ விஜ்ரு'ம்பஸே
நீயே முடிவில்லாத அந்த அற்புதமான பல்வகை உண்மையின் உருவாகி, இருப்பதும் இல்லாததும் எனும் விளையாட்டாக எப்போதும் இங்கே வெளிப்படுகிறாய்.