க்வாதமஃ ப்ராக்ரு'தாரம்போ ஹீநகர்மரதிஸ் ஸதா । வராகோ தாநவஸ் துச்சஜாதிர் பக்திஃ க்வ வைஷ்ணவீ
எங்கே இழிவான, சாதாரண முயற்சி, எப்போதும் தாழ்ந்த செயல்களில் மகிழும் ஒருவன், அசுர குலத்தில் பிறந்த துன்பம் நிறைந்தவன், எங்கே விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பக்தி?
கமலிநீ பருஷோஷரபூகதா ஸுகயதீஹ யதா ந துராஶ்ரயா । தநுஸுதோ ऽபி ஹி மாதவபக்திமாந் இதி கதா ந ததேஶ ஸுகாய நஃ
கடுமையான காற்று தாமரையைத் தொட்டால் அது மகிழ்ச்சி தராது; அதுபோல், அசுரனின் மகன் மாதவனுக்கு பக்தியுடன் இருப்பதாகக் கூறும் கதை, எங்களுக்கு ஆனந்தம் தருவதில்லை, இறைவா.
கர்ஜந்தம் அதிஸம்ரப்தம் ஸுரலோகம் அதாரிஹா । உவாச மாதவோ வாக்யம் ஶிகிவ்ரு'ந்தம் இவாம்புதஃ
அப்போது, பெரும் கலக்கம் கொண்டு முழங்கிய தேவர்களை, மேகமழை மயில்களை அழைக்கும் போல், மாதவன் இவ்வாறு உரைத்தான்.
விபுதா மா விஷண்ணாஸ் ஸ்த ப்ரஹ்லாதோ பக்திமாந் இதி । பாஶ்சாத்யம் ஜந்ம தஸ்யேதம் மோக்ஷார்ஹோ ऽஸாவ் அரிந்தமஃ
தேவர்கள், மனம் தளர வேண்டாம்; பிரஹ்லாதன் மிகவும் பக்தியுள்ளவன். அவன் மேற்கில் பிறந்தாலும், விடுதலைக்கு தகுதியானவன், பகைவரை அழிப்பவரே.
இத உத்தரம் ஏதேந கர்பதா தநுஸூநுநா । ந கர்தவ்யா ப்ரதக்தேந பீஜேநேவாங்குரக்ரியா
இனிமேல் இந்த அசுரபுத்திரன், கருவிலேயே சுடப்பட்டவன், இனி தொடர வேண்டாம்; எப்படிச் சுடப்பட்ட விதை முளை விடாதோ, அதுபோல.
குணவாந் நிர்குணோ ஜாத இத்ய் அநர்தக்ரமம் விதுஃ । நிர்குணோ குணவாஞ் ஜாத இத்ய் ஆஹுஸ் ஸித்திதம் க்ரமம்
நற்குணங்கள் கொண்டவன், குணமில்லாதவனாகப் பிறந்தால் அது நஷ்டம் தரும் என்று அறிவாளிகள் அறிந்துள்ளனர்; ஆனால் குணமில்லாதவன் குணங்களைப் பெறும்போது, அது சிறப்பைத் தரும் வழி என்று சொல்கிறார்கள்.
ஆத்மீயாநி விசித்ராணி புவநாந்ய் அமரோத்தமாஃ । ப்ரயாத நாஸுகாயைஷா ப்ராஹ்லாதீ குணிதேஹ வஃ
அமரர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்களுக்குச் சொந்தமான உலகங்கள் பலவகைப்பட்டவை; இந்தப் பிரஹ்லாதன் நல்ல குணங்களுடன் வந்திருக்கிறான், உங்களுக்குத் துன்பம் தருவதற்கல்ல.
இத்ய் உக்த்வா விபுதாம்ஸ் தத்ர க்ஷீரோதார்ணவவீசிஷு । அந்தர்தாநம் யயௌ தேவஸ் தடதாபிஞ்சகுச்சவத்
அங்கு அந்த தேவர்களிடம் இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அந்தத் தேவன் பாற்கடலின் அலைகளில், கரையில் பவுன் இறகுகள் போல மறைந்துவிட்டான்.
ஸோ ऽபி ஸம்பூஜிதஹரிஸ் ஸுரௌகோ ऽவ்ரஜத் அம்பரம் । புநர் மந்தரநிர்தூதாத் கணஜாலம் இவார்ணவாத்
அந்த தேவகுழு ஹரியை வணங்கி, விண்ணை நோக்கி எழுந்தது; மந்தரமலைக் கலக்கும்போது கடலில் இருந்து தெறிக்கும் துளிகள் போல் அவர்கள் மீண்டும் மேலே சென்றார்கள்.
ப்ரஹ்லாதம் ப்ரதி கீர்வாணாஸ் ததஸ் ஸ்நிக்தத்வம் ஆயயுஃ । மஹாந்தோ யத்ர நோத்விக்நாஸ் தத்ர விஶ்வாஸவந் மநஃ
அதன் பிறகு, அந்த தேவர்கள் ப்ரஹ்லாதனை அன்புடன் பார்த்தார்கள்; பெரியவர்கள் கவலையின்றி இருப்பிடத்தில், மனம் நம்பிக்கையுடன் நிலைத்திருக்கும்.
ப்ரத்யஹம் பூஜயாம் ஆஸ தேவதேவம் ஜநார்தநம் । மநஸா கர்மணா வாசா ப்ரஹ்லாதோ பக்திமாந் இதி
ப்ரஹ்லாதன், மனதில், செயலிலும், வார்த்தையிலும் பக்தியுடன், தேவதேவனாகிய ஜனார்த்தனனை தினமும் வழிபட்டான்.
அத பூஜாபரஸ்யாஸ்ய ஸமவர்தந்த காலதஃ । விவேகாநந்தவைராக்யவிபவப்ரமுகா குணாஃ
பூஜையில் மனதை முழுமையாக செலுத்தியவுடன், காலப்போக்கில் அவனுக்குள் பகுத்தறிவு, ஆனந்தம், பற்றின்மை, செல்வம் ஆகிய நல்ல பண்புகள் வளர்ந்தன.
நாப்யநந்தத் அஸௌ போகபூகம் ஶுஷ்கம் இவ த்ருமம் । ந சாரமத காந்தாஸு ம்ரு'கோ மருமஹீஷ்வ் இவ
அவன் இன்பங்களின் கூட்டத்தில் சிறிதும் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை; வாடிய மரத்தைப் போலவே அவை அவனுக்கு விருப்பமில்லாதவை. பெண்கள் நடுவிலும், வறண்ட பாலைவனத்தில் மான் சுற்றும் போல், அவன் அலைந்ததில்லை.
ந ரேமே லோகசர்சாஸு ஶாஸ்த்ரார்தகதநாத் ரு'தே । நாஜாயத ரதிஸ் தஸ்ய த்ரு'ஶ்யே ஸ்தல இவாப்ஜிநீ
உலகியலான பேச்சுகளில் அவனுக்கு சந்தோஷம் இல்லை; வேதங்கள் பற்றிய உரையாடல்களைத் தவிர மற்றவை அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. பார்வையில் தோன்றும் பொருட்களில் அவனுக்கு இன்பம் ஏற்படவில்லை; வறண்ட நிலத்தில் தாமரை மலராதது போல.
ந விஶஶ்ராம சேதோ ऽஸ்ய போகரோகாநுரஞ்ஜநே । முக்தாபலம் அஸம்ஶ்லிஷ்டம் முக்தாபல இவாதலே
இன்பம் எனும் நோயின் ஈர்ப்பில் அவன் மனம் ஓய்வடையவில்லை; முத்து, அதன் ஓட்டில் ஒட்டாமல் தனித்திருப்பது போலவே.
த்யக்தபோகாபிகலநம் விஶ்ராந்திம் அத நாகதம் । சேதஃ கேவலம் அஸ்யாஸீத் தோலாயாம் இவ யோஜிதம்
அனுபவங்களை நினைப்பதை விட்டுவிட்டு, இன்னும் முழுமையான அமைதியை அடையாமல், அவளது மனம் ஒரு ஊஞ்சலில் அமர்த்தியதுபோல் சும்மா நிலை கொண்டிருந்தது.
ப்ராஹ்லாதீம் தாம் ஸ்திதிம் க்ரு'ஷ்ணதேஹஃ க்ஷீரோதகோடராத் । விவேத ஸர்வகதயா தயா பரமகாந்தயா
கரும்பசுமை உடைய கிருஷ்ணன், பாற்கடலின் ஆழத்தில் இருந்து, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த அந்த மிக இனிய ஆனந்த நிலையை அனுபவித்தார்.
அத பாதாலமார்கேண விஷ்ணுர் ஆஹ்லாதிதாக்ரகஃ । பூஜாதேவக்ரு'ஹம் தஸ்ய ப்ரஹ்லாதஸ்ய ஸமாயயௌ
பிறகு, பாதாள வழியாக, மகிழ்ச்சியில் நிறைந்த விஷ்ணு, மிக மகிழ்ச்சியுடையவர்களில் முதல்வனான பிரஹ்லாதனின் பூஜைமன்றத்திற்கு வந்தார்.
விஜ்ஞாயாப்யாகதம் தேவம் பூஜயா த்விகுணேத்தயா । தைத்யேந்த்ரஃ புண்டரீகாக்ஷம் ஆதராத் பர்யபூஜயத்
அந்த இறைவன் வந்ததை அறிந்து, அசுரர்களின் அரசன், இரட்டிப்பு உளமகிழ்ச்சியுடன், தாமரைப்பூ கண்கள் உடையவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் ஆராதனை செய்தான்.
பூஜாக்ரு'ஹகதம் தேவம் ப்ரத்யக்ஷாவஸ்திதம் ஹரிம் । ப்ரஹ்லாதஃ பரமப்ரீதோ கிரா துஷ்டாவ புஷ்டயா
கோயிலில் நேரில் தோன்றிய ஹரியைப் பார்த்த பிரஹ்லாதன், பேரானந்தத்தில் திளைத்து, உறுதியான வார்த்தைகளால் அவரை புகழ்ந்தான்.
த்ரிபுவநபவநாபிராமகோஶம் ஸகலகலங்கஹரம் பரம் ப்ரகாஶம் । அஶரணஶரணம் ஶரண்யம் ஈஶம் ஹரிம் அஜம் ஈஶ்வரம் அச்யுதம் ப்ரபத்யே
மூவுலகங்களுக்கும் ஆனந்தமான இடமாக இருக்கும், எல்லா குறைகளையும் நீக்கும், பரம ஒளியாக விளங்கும், ஆதரவில்லாதவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்கும், பிறவியில்லாத, அழியாத இறைவனாகிய ஹரியை நான் சரணடைகிறேன்.
குவலயதலஶைலஸந்நிகாஶம் ஶரதமலாம்பரகோடரோபமாநம் । ப்ரமரதிமிரகஜ்ஜலாஞ்ஜநாபம் ஸரஸிஜசக்ரகதாதரம் ப்ரபத்யே
நீலத்தாமரை இதழ் அல்லது மலை போல் தோற்றமுடையவர், சரத்காலம் போல தூய ஆடை அணிந்தவர், தேனீ கூட்டம் அல்லது கருஞ்சாணி போல் நிறமுடையவர், தாமரை, சக்கரம், மழு ஆகியவற்றை கையில் ஏந்தியவரை நான் சரணடைகிறேன்.
விசலதலிகலாபகோமலாங்கம் ஸிததலபங்கஜகுட்மலாபஶங்கம் । ஶ்ருதிரணிதவிரிஞ்சசஞ்சரீகம் ஸ்வஹ்ரு'தயபத்மஜலாஶயம் ப்ரபத்யே
தூய தேனீக்கயிறு போல மென்மையான உடலையுடையவர், வெண்தாமரை மொட்டைப் போன்ற சங்கம் கொண்டவர், வேதங்களின் ஓசை காதுகளில் ஒலிக்க, என் இதயத்திலுள்ள தாமரை நீரில் உறையும் அவரை நான் சரணடைகிறேன்.
ஸிதமணிகணதாரகாவகீர்ணம் ஸ்மிததவலாநநபீவரேந்துபிம்பம் । ஹ்ரு'தயமணிமரீசிஜாலகங்கம் ஹரிஶரதம்பரம் ஆததம் ப்ரபத்யே
நான் வெண்மணிகள் போல் ஜொலிக்கும் நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புன்னகைபோல் பிரகாசமாகத் திகழும் முழுமதியை ஒத்த முகத்துடன், இதயத்தில் மணிமணிகளின் ஒளிக்கடல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த பரந்த சரத்கால வானில் அடைக்கலம் புகுகிறேன்.
த்ரிபுவநநலிநீஸிதாரவிந்தம் திமிரஸமாநவிமோஹதீபம் அக்ர்யம் । ஜடதரம் அஜடம் சிதாத்மதத்த்வம் ஜகதகிலார்திஹரம் ஹரிம் ப்ரபத்யே
மூவுலகிலும் தாமரை மலர்களுக்குத் தலைவனாக விளங்கும், இருள் போன்ற மயக்கத்தை அகற்றும் உயர்ந்த விளக்காகவும், அசைவும் அசைவில்லாத தூய அறிவாகவும், உலகில் உள்ள எல்லா துயரங்களையும் போக்கும் ஹரியை நான் சரணடைகிறேன்.
நவவிகஸிதபத்மரேணுகௌரம் ஸ்புடகமலாவபுஷோபரூஷிதாங்கம் । திநகமஸமயாருணாம்பராபம் கநகநிபாம்பரஸுந்தரம் ப்ரபத்யே
புதியதாக மலர்ந்த தாமரையின் தூளால் வெண்மையாகத் திகழும், தெளிவான தாமரையில் உடலை வைத்திருக்கும், சாயங்காலத்தின் சிவப்புப் பசுமைபோல் உடை அணிந்த, தங்கம் போன்ற அழகான உருவை உடையவரை நான் சரணடைகிறேன்.
அவிரதஹதஸ்ரு'ஷ்டஸர்கலீலம் ஸததம் அஜாதம் அவர்தநம் விஶாலம் । யுகஶதஜரடாபிஜாததேஹம் தருதலஶாயிநம் அர்பகம் ப்ரபத்யே
உலகங்களை இடையறாது படைக்கும் விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் பிறக்காதவனாகவும், மாறாதவனாகவும், பரந்தவனாகவும், நூறு யுகங்கள் பழமையான உடலை உடையவனாகவும், மரத்தின் கீழ் படுத்திருக்கும் அந்தக் குழந்தையை நான் சரணடைகிறேன்.
திதிஸுதநலிநீதுஷாரபாதம் ஸுரநலிநீஸததோதிதார்கபிம்பம் । கமலஜநலிநீஜலாவபூரம் ஹ்ரு'தி நலிநீநிலயம் விபும் ப்ரபத்யே
எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும் அந்த பரப்பிரம்மத்தை நான் சரணடைகிறேன். அவன் இதயத்தில் ஒரு தாமரைப் பூங்களால் நிரம்பிய ஏரி போல இருக்கிறான்; அசுரர்களின் தாமரையில் பனிப்பொழிவாகவும், தேவர்கள் தாமரைக்கு என்றும் உதயமாகும் சூரியனாகவும், தாமரைப்பிறந்தவனின் தாமரைக்கு நீர்ப்பெருக்காகவும் விளங்குகிறான்.
இதி குணபஹுலாபிர் வாக்பிர் அப்யர்சிதோ ऽஸௌ ஹரிர் அஸுரவிநாஶஶ் ஶ்ரீநிஷண்ணாம்ஸதேஶஃ । ஜலத இவ மயூரம் ப்ரீதிமாந் ப்ரீயமாணம் குவலயதலதேஹஃ ப்ரத்யுவாசாஸுரேந்த்ரம்
இவ்வாறு பல புகழ்ச்சிப் பாடல்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட அசுரர்களை அழிப்பவன், திருமகளுடன் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஹரி, மேகத்தைப் பார்த்து மகிழும் மயில்போல் ஆனந்தமுடன், நீலத் தாமரையின் இலை போன்ற உடலை உடையவனாக, அசுரர்களின் தலைவனை மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கி உரையாடினான்.
வரம் குணநிதே தைத்யகுலசூடாமஹாமணே । க்ரு'ஹாணாபிமதம் பூயோஜந்மதுஃகோபஶாந்தயே
அனைத்து நல்ல பண்புகளும் நிறைந்தவனே, அசுரர்களின் தலைவர்களில் சிறந்த மாணிக்கமே, பிறவியின் துன்பம் நீங்கும்படி, உனக்கு விருப்பமான வரத்தை தேர்ந்தெடு, அதை நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்.