குபேரயமஶக்ராத்யா உபாயநகராஸ் ஸுராஃ । யக்ஷா வித்யாதரா நாகாஸ் ஸேவாவஸரகாங்க்ஷிணஃ
குபேரன், யமன், சக்ரன் போன்ற தேவர்கள் பரிசுகளை கொண்டு வந்தனர்; யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரும் சேவை செய்யும் வாய்ப்பு எதிர்பார்த்து வந்தனர்.
ரம்பாதிலோத்தமாத்யாஶ் ச சாமரிண்யோ வராங்கநாஃ । ஸரிதஸ் ஸாகராஶ் ஶைலா திஶஶ் ச விதிஶஸ் ததா
ரம்பா, திலொத்தமா போன்ற விண்ணுலகப் பெண்கள், சாமரி நாட்டின் அழகிய பெண்கள், நதிகள், கடல்கள், மலைகள், திசைகள் மற்றும் இடைத் திசைகளும்—allum அந்த இடத்துக்கு வந்தன.
ஸேவார்தம் ஆயயுஸ் தஸ்ய தம் ப்ரதேஶம் ததா படேஃ । அந்யே ச பஹவஸ் ஸித்தாஸ் த்ரைலோக்யோதரவாஸிநஃ
அவை எல்லாம் அந்தப் பெரியவரின் இடத்திற்கு சேவை செய்ய வருகைதந்தன; மேலும் மூன்று உலகங்களின் ஆழங்களில் வாழும் பல சிறந்த Siddhar்களும் அங்கு வந்தனர்.
த்யாநமௌநஸமாதிஸ்தம் சித்ரார்பிதம் இவாசலம் । நமத்கிரீடாவலயோ தத்ரு'ஶுர் படிம் ஆத்ரு'தாஃ
அவர்கள், தியானம், மௌனம், சமாதியில் நிலைத்திருக்கும், அசையாத மலை போல் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பெரியவரை பார்த்து, மரியாதையுடன் தங்கள் கிரீடம் சூடிய தலைகளை வணங்கினர்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'தகர்தவ்யாஃ ப்ரணேமுஸ் தே மஹாஸுராஃ । விஷாதவிஸ்மயாநந்தபயமந்தரதாம் யயுஃ
அவரை பார்த்தவுடன், அந்த மகா அசுரர்கள் தங்கள் கடமைகளை செய்து வணங்கி, துக்கம், ஆச்சரியம், ஆனந்தம், பயம் ஆகிய உணர்வுகளால் மெதுவாகி நின்றனர்.
மந்த்ரிணோ ऽத விசார்யாத்ர கிம் ப்ராப்தம் இதி தாநவாஃ । பார்கவம் சிந்தயாம் ஆஸுர் குரும் ஸர்வவிதாம் வரம்
அப்போது அமைச்சர்கள், இங்கு என்ன நடந்தது என்று ஆராய்ந்து, அந்த தானவர்கள் எல்லாம் அறிவில் முதன்மை பெற்ற பாகரவரை, தங்கள் குருவை, மனதில் நினைத்தார்கள்.
சிந்தநாநந்தரம் தைத்யா பார்கவம் பாஸுரம் புரஃ । தத்ரு'ஶுஃ கல்பிதப்ராப்தம் கந்தர்வநகரம் யதா
அந்த தானவர்கள் யோசனை முடிந்ததும், பாகரவர் ஒளிவீசும் உருவில், திடீரென்று அவர்களுக்கு முன் தோன்றினார்; அது கந்தர்வ நகரம் போல கற்பனை செய்து தோன்றியது.
பூஜ்யமாநோ ऽஸுரகணைர் நிவிஷ்டோ குருவிஷ்டரே । ததர்ஶ த்யாநமௌநஸ்தம் பார்கவோ தாநவேஶ்வரம்
அசுரர்கள் அனைவரும் மதிப்புடன் வணங்கி, குருவின் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த பாகரவர், தானவர்களின் தலைவனை தியானம் செய்து அமைதியில் இருந்தவாறு பார்த்தார்.
விஶ்ரம்ய ஸ க்ஷணம் இவ ப்ரேமவாந் அவலோக்ய ச । படிம் விசாரயந் த்ரு'ஷ்ட்யா பரிக்ஷீணபவப்ரமம்
அவர் ஒரு கணம் ஓய்வெடுத்து, பாசத்துடன் பார்த்தபடி, படியை தனது பார்வையில் ஆராய்ந்தார்; அவன் உலக மாயை எல்லாம் தீர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்தார்.
தேஹரஶ்மிஶதைர் தந்ததீப்திபிஃ க்ஷீரஸாகரே । க்ஷிபந்ந் இவ ஸபாம் ஆஹ ஹஸந் வாக்யம் இதம் குருஃ
அந்த குரு, பால் கடலைப் போல வெண்மையோடு பளிச்சென பிரகாசிக்கும் பல்லின் நூறு ஒளிக்கற்றைகள் போல, அவரது சபையை ஒளிரச் செய்து, ஒரு இனிய புன்னகையுடன் இவ்வாறு பேசினார்.
அஹோ சித்ரம் இதம் தைத்யாஸ் ஸ்வவிசாரணயைவ யத் । ஸம்ப்ராப்தவிமலாலோகஸ் ஸித்தோ ऽயம் பகவாந் படிஃ
அருமை! இது எவ்வளவு விசித்திரம்! அசுரர்கள் தாங்களே சிந்தனை செய்து, தூய பார்வையை அடைந்துள்ளனர்; இந்த பதி என்ற பெரியவர் முழுமையாக Siddhi பெற்றுள்ளார்.
அயம் தத் ஏவம் ஏவேஹ திஷ்டந் தாநவஸத்தமாஃ । ஸ்வாத்மநி ஸ்திதிம் ஆப்நோது பதம் பஶ்யத்வ் அநாமயம்
இவரே இங்கேயே இப்படியே இருக்கட்டும், அசுரர்களில் சிறந்தவர்களே, தன் உள்ளத்தில் நிலைபெற்று, குறையில்லாத நிலையை காணட்டும்.
ஶ்ராந்தோ விஶ்ராந்திம் ஆயாதஃ க்ஷீணசிந்தாபரப்ரமஃ । ஶாந்தஸம்ஸாரநீஹாரோ போதநீயோ ந தாநவாஃ
சோர்வுற்று ஓய்வை அடைந்தார், கவலையின் பாரம் குறைந்து, உலக வாழ்க்கையின் மாயை அமைதியாகி விட்டது; இவருக்கு இனி போதனை தேவையில்லை, அசுரர்களே.
ஸ்வ ஏவாலோக ஏதேந ஸம்ப்ராப்தோ ऽஜ்ஞாநஸங்க்ஷயே । ஶாந்தே ऽப்ரஸம்ப்ரமே ஸௌரோ திநேநேவ கரோத்கரஃ
அறியாமை நீங்கியபோது, தன் உள்ளொளியை அடைந்தான்; மேகங்கள் களைந்தபின் சூரியனின் கதிர்கள் வெளிச்சம் தருவது போல.
ஸ்வயம் ஏவ ஹி காலேந ப்ரபோதம் அயம் ஏஷ்யதி । பீஜகோஶாத் ஸ்வஸம்வித்த்யா ஸுப்தமூர்திர் இவாங்குரஃ
காலம் வந்தபோது, அவன் தானாகவே விழிப்படைவர்; விதைக்குள் உறங்கிய முளை, தன் அறிவால் வெளிவரும் போல்.
குருத்வம் ஸ்வாநி கார்யாணி ஸர்வே தாநவநாயகாஃ । படிர் வர்ஷஸஹஸ்ரேண ஸமாதேர் போதம் ஏஷ்யதி
நீங்கள் எல்லோரும், தானவர்கள் தலைவர்களே, உங்கள் கடமைகளைச் செய்யுங்கள்; படி ஆயிரம் ஆண்டுகள் தியானத்தில் இருந்து விழிப்படைவர்.
இத்ய் உக்தே குருணா தத்ர பயஹர்ஷவிஷாதஜாம் । தைத்யாஶ் சிந்தாம் ஜஹுஶ் ஶுஷ்காம் மஞ்ஜரீம் இவ பாதபாஃ
ஆசான் இப்படிச் சொன்னபோது, அச்சம், மகிழ்ச்சி, துக்கம் ஆகியவற்றால் வந்த வறண்ட கவலைகளை, அசுரர்கள் மரங்கள் உலர்ந்த பூக்களை விடும் போல் விட்டுவிட்டார்கள்.
வைரோசநிஸபாஸம்ஸ்தாம் விதாய ப்ராக்வ்யவஸ்தயா । ஸ்வவ்யாபாரபராஸ் தஸ்துஸ் ஸர்வ ஏவாஸுராஸ் ததஃ
வairoசனனின் மன்றத்தைப் போல ஒரு மன்றத்தை அமைத்து, முன்பிருந்தபடி இருக்கைகளை ஒழுங்குபடுத்தி, அசுரர்கள் எல்லாரும் தங்கள் தங்கள் வேலைகளில் absorbed ஆக நின்றார்கள்.
நரா மஹீம் அஹிபதயோ ரஸாதலம் க்ரஹா நபஸ் த்ரிதஶகணாஸ் த்ரிவிஷ்டபம் । திஶோ ऽத்ரயோ ஜலபதயஶ் ச கந்தராந் வநேசரா ககநசராஶ் ச கம் யயுஃ
மனிதர்கள் பூமியில் சென்றார்கள்; பாம்பு அரசர்கள் பாதாளத்தில் சென்றார்கள்; கிரகங்கள் ஆகாயத்தில் சென்றன; தேவர்கள் விண்ணுலகில் சென்றார்கள்; திசைகள், மலைகள், நீரரசர்கள் எல்லோரும் குகைகளுக்குள் சென்றார்கள்; காடுகளில் வாழ்பவர்கள், ஆகாயத்தில் பறப்பவர்கள் எல்லோரும் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றார்கள்.
அத வர்ஷஸஹஸ்ரேண திவ்யேநாஸுரஸத்தமஃ । தேவதுந்துபிநிர்கோஷைர் புபுதே பகவாந் படிஃ
அதன்பின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபோது, அசுரர்களில் சிறந்தவன், பெருமைமிக்க படி, தேவதைகளின் பறை ஓசையால் விழித்தான்.
படௌ ப்ரபுத்தே தத் பாடம் விரேஜே நகரம் ததா । வைரிஞ்ச இவ ஸூர்யௌக உதிதே கமலாகரஃ
படி விழித்ததும், அந்த நகரம் மிக அழகாக பிரகாசித்தது; பிரம்மா உருவாக்கிய பல சூரியர்கள் உதித்தபோது தாமரை ஏரி எப்படி ஒளிவிடுமோ, அப்படியே.
படிஃ ப்ரபுத்த ஏவாஸௌ யாவந் நாயாந்தி தாநவாஃ । தாவத் ஸஞ்சிந்தயாம் ஆஸ ஸமாதிஸதநே க்ஷணம்
படி விழித்தவுடன், தானவர்கள் வருவதற்கு முன், அவர் தியான ஆசனத்தில் ஒரு கணம் சிந்தித்தார்.
அஹோ நு ரம்யா பதவீ ஶீதலா பாரமார்திகீ । அஹம் அஸ்யாம் க்ஷணம் ஸ்தித்வா பராம் விஶ்ராந்திம் ஆகதஃ
ஆஹா, இந்த பாதை எவ்வளவு இனிமையானது, சாந்தியும் நிறைந்தது! இதில் ஒரு கணம் நின்றேன், அதனால் உன்னதமான அமைதியை அடைந்தேன்.
தத் ஏநாம் ஏவ பதவீம் அவலம்ப்ய வஸாம்ய் அஹம் । பவதீஹோபபுக்தாபிஃ கிம் மே பாஹ்யவிபூதிபிஃ
அதனால், இந்தzelfde பாதையையே நம்பி நான் வாழ்கிறேன்; நீங்கள் அனுபவிக்கும் வெளிப்புற வல்லமைகளால் எனக்கு என்ன பயன்?
ஐந்தவேஷ்வ் அபி பிம்பேஷு ந ததாநந்தவீசயஃ । தோஷயந்தி யதாந்தர் மாம் ஸம்வித்விபவபூமயஃ
இந்திரனுடைய பிரகாசமான உலகங்களிலும், உள்ளத்தில் எழும் ஆனந்த அலைகள் போல் என்னை திருப்திப்படுத்த முடியாது.
இதி பூயோ ऽபி விஶ்ராந்த்யை குர்வாணம் கலிதம் மநஃ । படிம் ஆவாரயாம் ஆஸுர் தைத்யாஶ் சந்த்ரம் இவாம்புதாஃ
இவ்வாறு மீண்டும் ஓய்வை நாடி, அவன் மனம் கரைந்து போனது; அப்போது அசுரர்கள், மேகங்கள் சந்திரனை மறைப்பதுபோல், அவனைத் தடுத்து நின்றார்கள்.
தாந் ஆலோக்ய புநர் தத்யௌ தத்ப்ரணாமாகுலேக்ஷணஃ । தைஃ குலாசலஸங்காஶைஃ பரிவீதவபுஸ் த்வ் இதம்
அவர்களைப் பார்த்தவுடன், அவன் மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்; அவர்களின் பணிவால் அவனது பார்வை கலங்கியது; அந்த மலைப்போல் பெருமைமிக்கவர்களால் அவன் உடல் சூழப்பட்டிருந்தது.
சிதஃ க்ஷீணவிகல்பஸ்ய கிம் உபாதேயம் அஸ்தி மே । மநோ யதபிபாதித்வாத் யாது தத்ரஸதாம் அலம்
ஓர் அலைபாடற்ற மனம் கொண்டவனுக்கு எதைப் பெற வேண்டும்? அடக்கப்பட்ட மனம் அதன் இயல்பை அடையட்டும்; போதும்.
மோக்ஷம் இச்சாம்ய் அஹம் கஸ்மாத் பத்தஃ கேநாஸ்மி வை புரா । அபத்தோ மோக்ஷம் இச்சாமி கேயம் பாலவிடம்பநா
நான் விடுதலை விரும்புகிறேன்—ஏன்? முன்பு யாரால் கட்டுப்பட்டேன்? கட்டுப்பாடின்றி விடுதலை விரும்புகிறேன்; இது என்ன பிள்ளைபோல் விளையாடுவது?
ந பந்தோ ऽஸ்தி ந மோக்ஷோ ऽஸ்தி மௌர்க்யம் மே க்ஷயம் ஆகதம் । கிம் மே த்யாநவிலாஸேந கிம் வாத்யாநேந மே பவேத்
எனக்கு பந்தமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை; என் அறியாமை முற்றிலும் நீங்கிவிட்டது. எனக்கு தியானம் செய்து விளையாடுவதால் என்ன பயன்? படிப்பினால் என்ன கிடைக்கும்?