புருஷார்தாத் ரு'தே புத்ர ந கிஞ்சித் இஹ வித்யதே । பரம் பௌருஷம் ஆஶ்ரித்ய போகேஷ்வ் அரதிம் ஆஹரேத்
மகனே, தனிப்பட்ட முயற்சி இல்லாமல் இங்கு எதுவும் இல்லை. மிகுந்த முயற்சியை நம்பி, இன்பங்களில் விருப்பம் இல்லாத மனதை அடைய வேண்டும்.
ந போகேஷ்வ் அரதிர் யாவஜ் ஜாதேஹ ஜயதாயிநீ । ந பரா நிர்வ்ரு'திஸ் தாவத் ப்ராப்யதே பவநாஶிநீ
இன்பங்களில் விருப்பம் இல்லாத மனம் இங்கு பிறக்கும்வரை, உலக வாழ்வை அழிக்கும் உயர்ந்த ஆனந்தம் கிடைக்காது.
விஷயேஷு ரதிர் யாவத் ஸ்திதா ஸம்மோஹகாரிணீ । தாவத் பவதஶாதோலாவிலோலாந்தோலநம் ஸ்திதம்
பொருள்களில் ஆசை இருக்கும் வரை, அது மயக்கம் உண்டாக்கும். அந்த ஆசை இருக்கும் காலம் முழுவதும், உலக வாழ்க்கை ஊஞ்சலாடும் போல அலைவாடிக் கொண்டே இருக்கும்.
அப்யாஸேந விநா புத்ர ந கதாசந துஃகதா । போகபோகிபரப்ரோத்தா கதாஶா விநிவர்ததே
பயிற்சி இல்லாமல், மகனே, அனுபவங்களும் அனுபவிப்பவர்களும் தரும் சுமையால் எழும் ஆசை, துன்பம் தருவதாக இருந்து, ஒருபோதும் நீங்காது.
போகேஷ்வ் அரதிர் ஏஷாந்தஃ கதம் ஸர்வாஸுரேஶ்வர । ஸ்திதிம் ஆயாதி ஜீவஸ்ய தீர்கஜீவிததாயிநீ
அனைத்து அசுரர்களின் தலைவனே, அனுபவங்களில் உள்ள விருப்பமின்மை, உயிருக்கு நீண்ட ஆயுள் தருவதாக, எப்படி உள்ளத்தில் நிலைபெறுகிறது?
ஆத்மாநம் ஆலோகயதஃ பலிதம் பலதி ஸ்புடம் । ஜீவஸ்ய போகேஷ்வ் அரதிஶ் ஶரதீவ மஹாலதா
தனது ஆத்மாவை காணும் ஒருவருக்கு, அனுபவங்களில் விருப்பமின்மை, உயிரில் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது; அது அகிலத்தில் வளர்ந்த பெரிய கொடிபோல் இருக்கும்.
ஆத்மாவலோகநேநைஷா விஷயாரதிர் உத்தமே । ஹ்ரு'தயே ஸ்திதிம் ஆயாதி ஶ்ரீர் இவாம்போஜகோடரே
ஆத்மாவை ஆராய்வதினால், இந்த உயர்ந்த விருப்பமின்மை, மனதில் நிலைபெறுகிறது; அது தாமரையின் உள்ளே செழிப்பு நிலைபெறுவது போலும்.
தஸ்மாத் ப்ரஜ்ஞாநிகாஷேண விசாரேணாதிசாருணா । தேவம் ஆலோகயேத் போகாத் ரதிம் சாபஹரேத் ஸமம்
ஆகையால், கூர்மையான பகுத்தறிவால், மிகச் சிறந்த ஆராய்ச்சியால், தெய்வத்தை தெளிவாகக் காண வேண்டும்; அனுபவங்களில் உள்ள ஆசையை சமமாக விலக்க வேண்டும்.
சித்தஸ்ய போகைர் த்வௌ பாகௌ ஶாஸ்த்ரேணைகம் ப்ரபூரயேத் । குருஶுஶ்ரூஷயா சைகம் அவ்யுத்பந்நஸ்ய ஸத்க்ரமே
மனதில் அனுபவங்களை விரும்பும் இரண்டு பாகங்களில், ஒன்றை வேதபாடம் மூலம் நிறைவு செய்ய வேண்டும்; இன்னொன்றை, முறையாக ஆசானை பணிவுடன் சேவை செய்வதன் மூலம், இன்னும் முழுமையாக அறியாதவர்களுக்கு நிறைவு செய்ய வேண்டும்.
கிஞ்சித்வ்யுத்பத்தியுக்தஸ்ய பாகம் போகைஃ ப்ரபூரயேத் । குருஶுஶ்ரூஷயா பாகம் பாகம் ஶாஸ்த்ரார்தசிந்தயா
சிறிது அறிவு பெற்றவருக்கு, ஒரு பாகத்தை அனுபவங்களால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்; ஒரு பாகத்தை ஆசானை சேவை செய்வதால்; மற்றொரு பாகத்தை வேதங்களின் அர்த்தத்தை சிந்திப்பதன் மூலம் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.
வ்யுத்பத்திம் அநுயாதஸ்ய பூரயேச் சேதஸோ ऽந்வஹம் । த்வௌ பாகௌ ஶாஸ்த்ரவைராக்யைர் த்வௌ த்யாநகுருபூஜநைஃ
முழுமையான அறிவு பெற்றவருக்கு, மனதை தினமும் நிறைவு செய்ய வேண்டும்; இரண்டு பாகங்களை வேதபாடத்தின் மூலம் வரும் பற்றின்மை கொண்டு, மற்ற இரண்டு பாகங்களை தியானம் மற்றும் ஆசானை வழிபாடு செய்வதன் மூலம் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.
ஸாதுதாம் ஆகதோ ஜீவோ யோக்யோ ஜ்ஞாநகதாக்ரமே । நிர்மலாக்ரு'திர் ஆதத்தே பட உத்தமரஞ்ஜநாம்
நல்லொழுக்கம் அடைந்த உயிர், அறிவு சம்பந்தமான உரையாடலுக்கு தகுதியானவனாகிறான்; அவன் தூய்மையான இயல்புடன், உயர்ந்த நிறத்தை ஏற்கும் துணிபோல், சிறந்த நிறத்தை பெறுகிறான்.
ஶநைஶ் ஶநைர் லாலநயா யுக்திபிஃ பாவநோக்திபிஃ । ஶாஸ்த்ரார்தபரிணாமேந பாலயேச் சித்தபாலகம்
மெல்ல மெல்ல, அன்போடு, நியாயமான மற்றும் தூய்மையான சொற்களால், மறை அர்த்தங்களை மாற்றி, மனதை குழந்தையைப் போல பராமரிக்க வேண்டும்.
பரே பரிணதம் ஜ்ஞாநே ஶிதிலீபூததுர்க்ரஹம் । ஜ்யோத்ஸ்நாபிந்நஸ்படிகவச் சேதஶ் ஶீதம் விராஜதே
அறிவில் முழுமையாக வளர்ந்ததும், பற்றுதல் தளர்ந்ததும், மனம் சந்திர ஒளி கலந்த பளிங்கைப் போல, குளிர்ச்சியுடன் ஒளிர்கிறது.
ப்ரஜ்ஞயா பரயா ரு'ஜ்வ்யா போகாநாம் ஈஶ்வரஸ்ய ச । ஸமம் ஏவாத தேஹஸ்ய ரூபம் ஆஶ்வ் அவலோகயேத்
உயர்ந்த நேரடியான அறிவால், அனுபவங்களையும், இறைவனையும், உடலின் உருவத்தையும் சமமாக விரைவாகக் கவனிக்க வேண்டும்.
ப்ரஜ்ஞாவிசாரவஶதஸ் ஸமம் ஏவ ஸதா ஸுத । ஆத்மாவலோகநம் த்ரு'ஷ்ணாஸந்த்யாகம் ச ஸமாஹரேத்
கண்ணா, புத்தியின் வலிமையால் எப்போதும் சமமாகத் தன்னை ஆராய்வதும், ஆசைகளை விட்டுவிடுவதும் செய்ய வேண்டும்.
பரே த்ரு'ஷ்டே வித்ரு'ஷ்ணத்வம் த்ரு'ஷ்ணாநாஶே ச த்ரு'க் பரா । ஏதே மிதோ த்ரு'தே த்ரு'ஷ்டீ நௌநாவிகதஶே யதா
பரமன் தெளிவாகத் தெரிந்தபோது ஆசை குறைகிறது; ஆசை மறைந்தபோது உயர்ந்த பார்வை பிறக்கிறது. இவை இரண்டும் படகும், அதைப் பாயும் மனிதனும் போல ஒருவருக்கொருவர் துணைபுரிகின்றன.
போகபூகே கதஸ்வாதே த்ரு'ஷ்டே தேவே பராபரே । பரே ப்ரஹ்மணி விஶ்ராந்திர் அநந்தோதேதி ஶாஶ்வதீ
புகழும் இன்பங்களும் சுவை இழந்தபோது, பரமனையும் அபரமனையும் தெளிவாகக் கண்டபோது, அந்த பரம்பொருளில் முடிவில்லாத, நிலையான அமைதி பிறக்கிறது.
சிராய பலிதாநந்தம் அநந்தோதேதி நிர்வ்ரு'திஃ । ந கதாசந ஜீவாநாம் ஆத்மவிஶ்ரமணாத் ரு'தே
நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு ஆனந்தத்தின் பயிர் பழுக்கிறது; முடிவில்லாத அமைதி எழுகிறது. ஆன்மாவில் ஓய்வெடுப்பதைத் தவிர, உயிர்களுக்கு இது ஒருபோதும் நிகழாது.
ந தபோபிர் ந தாநேந ந தீர்தைர் அபி ஜாயதே । போகேஷு விரதிர் ஜந்தோஸ் ஸ்வபாவாலோகநாத் ரு'தே
தவம் செய்தாலும், தானம் அளித்தாலும், புனித தலங்களுக்கு சென்றாலும், ஒருவருக்கு அனுபவங்களில் விருப்பம் குறையாது; அது, தன் இயற்கையை தெளிவாக அறிந்தால்தான் உண்டாகும்.
கயாசித் அபி நோ யுக்த்யா புத்திர் ஆத்மாவலோகநே । ஸ்வப்ரயத்நாத் ரு'தே பும்ஸஶ் ஶ்ரேயஸே ஸம்ப்ரவர்ததே
எந்தவிதமான யுக்தியாலும் அறிவு, தன்னை ஆராயும் பக்கம் திரும்பாது; ஒருவன் தன் முயற்சியால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும்.
போகஸந்த்யாகஸம்ப்ராப்தபரமார்தாத் ரு'தே ஸுத । ந ப்ரஹ்மபதவிஶ்ராந்திஸுகம் ஆஸாத்யதே பரம்
மகனே, அனுபவங்களை விட்டு, உயர் உண்மையை அடைந்தால்தான் பரமன் நிலை என்ற பேரின்பம் கிடைக்கும்; இல்லையேல் அது எட்ட முடியாது.
ஆப்ரஹ்மஸ்தம்பபர்யந்தே ஜகத்ய் அஸ்மிந் ந குத்ரசித் । தத்வத் ஆஶ்வஸ்யதே ஸாதோ பரமே காரணே யதா
பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு புல்வெட்டுக்கூட இந்த உலகில் எங்கும் அந்த அளவுக்கு உறுதி இல்லை; பரம காரணத்தில் மட்டும் அந்த நம்பிக்கை உள்ளது, அருமை மனிதனே.
பௌருஷம் யத்நம் ஆஶ்ரித்ய தைவம் க்ரு'த்வா ஸுதூரதஃ । போகாந் விகர்ஹயேத் ப்ராஜ்ஞஶ் ஶ்ரேயோமார்கத்ரு'டார்கலாந்
தன் முயற்சியில் நம்பிக்கை வைத்து, விதியை தொலைவில் விட்டு, அறிவுள்ளவன் இன்பங்களை இகழ்ந்து, உயர்ந்த நல்வழியை உறுதியாகப் பாதுகாப்பான்.
ப்ரௌடாயாம் போககர்ஹாயாம் விசார உபஜாயதே । வ்ரு'த்தாயாம் ப்ராவ்ரு'ஷி ஶ்ரீமாஞ் ஶரத்கால இவாமலஃ
இன்பங்களை இகழும் மனம் வளர்ந்தபோது, ஆராய்ச்சி எழுகிறது; அது, மழைக்காலத்துக்குப் பிறகு வரும் தூய்மையான சரத்காலம் போலத் துல்லியமாகும்.
விசாரோ போககர்ஹாதோ விசாராத் போககர்ஹணம் । அந்யோऽந்யம் ஏதே பூர்யேதே ஸமுத்ரஜலதாவ் இவ
இன்பங்களை இகழ்வதால் ஆராய்ச்சி பிறக்கிறது; ஆராய்ச்சியால் மீண்டும் இன்பங்களை இகழும் மனமும் உருவாகிறது. இவை இரண்டும், கடலும் மேகமும் போல, ஒன்றுக்கொன்று உதவுகின்றன.
போககர்ஹா விசாரஶ் ச ஸ்வாத்மாலோகஶ் ச ஶாஶ்வதஃ । அந்யோऽந்யம் ஸாதயந்த்ய் அர்தம் ஸுஸ்நிக்தாஸ் ஸுஹ்ரு'தோ யதா
இன்பங்களை இகழும் மனமும், ஆராய்ச்சியும், தன்னறிவும் என்றும் நிலைத்தவை; இவை அன்பு நண்பர்கள் போல, ஒன்றுக்கொன்று பயனை அளிக்கின்றன.
பூர்வம் தைவம் அநாத்ரு'த்ய பௌருஷம் ப்ராப்ய யத்நதஃ । தந்தைர் தந்தாந் ப்ரஸம்பீட்ய போகேஷ்வ் அரதிம் ஆஹரேத்
முதலில் விதியைக் கவனிக்காமல், தன்னுடைய முயற்சியைக் கடுமையாக மேற்கொண்டு, பற்களைப் பற்களுடன் இறுக்கமாகக் கடித்து, இன்பங்களில் விருப்பம் இல்லாத மனதை வளர்க்க வேண்டும்.
தேஶாசாராவிருத்தேந பாந்தவைகஹிதேந ச । பௌருஷேண க்ரமேணாதௌ தநாநி ஸமுபார்ஜயேத்
நாட்டின் பழக்க வழக்குகளுக்கு எதிராக இல்லாத முறையில், உறவினர்களுக்குப் பயன் தரும் வகையில், தன் முயற்சியாலும் ஒழுங்காகவும் முதலில் செல்வம் சேர்க்க வேண்டும்.
தநைர் அப்யாஹரேத் பவ்யாந் ஸுஜநாந் குணஶாலிநஃ । ப்ரவர்ததே ஸமாஸங்காத் தேஷாம் போகவிகர்ஹணா
அந்தச் செல்வத்தால் நல்ல பண்புகள் கொண்ட சிறந்தவர்களை வரவேற்க வேண்டும்; அவர்களுடன் பழகுவதால் இன்பங்களில் விருப்பு குறைகிறது.