ये हि पाश्चात्यजन्मानः प्राज्ञा राजसजातयः । प्राप्नुवन्ति स्वयं प्राप्यं ते जना जनको यथा
तावत् तावद् विजित्यारीन् इन्द्रियाख्यान् यतेत ह । यावद् आत्मात्मनैवायम् आत्मन्य् एव प्रसीदति
प्रसन्ने सर्वगे देवे देवेशे परमात्मनि । स्वयम् आलोकिते सर्वाः क्षीयन्ते दुःखदृष्टयः
मुष्टयो मोहबीजानां वृष्टयो विविधापदाम् । कुदृष्टयः क्षयं यान्ति तस्मिन् दृष्टे परावरे
सदा जनकवद् राम सर्वारम्भवतात्मना । प्रज्ञयात्मानम् आलक्ष्य लक्ष्मीवान् उत्तमो भव
नित्यम् आत्तविचारस्य पश्यतश् चञ्चलं जनम् । जनकस्येव कालेन स्वयम् आत्मा प्रसीदति
न दैवं न च कर्माणि न धनानि न बन्धवः । शरणं भवभीतानां स्वप्रयत्नाद् ऋते नृणाम्
ये दैवनिष्ठाः कर्मादिकुविकल्पपरायणाः । तेषां मन्दा मतिस् तात नानुगम्या विनाशिनी
विवेकं परम् आश्रित्य विलोक्यात्मानम् आत्मना । धिया विरागोद्धुरया संसारजलधिं तरेत्
एषा सा कथिता राम नभःफलनिपातवत् । सुखदा ज्ञानसम्प्राप्तिर् अज्ञानतरुशातनी
जनकस्येव सद्बुद्धेस् स्वयम् एव विवेकिनः । विकासम् एत्य् अयं देही देवः प्रातर् इवाम्बुजम्
संशान्तमननं चित्तं विचारेण विलीयते । गलद्वर्णाकृतिस्पर्शम् आतपेन हिमं यथा
अयम् एवाहम् इत्य् अस्यां निशायाम् उदिते क्षये । स्वयं सर्वगतस् स्फारस् स्वालोकस् सम्प्रवर्तते
अयम् एवाहम् इत्य् अस्मिन् सङ्कोचे विलयं गते । अनन्तभुवनव्यापी विस्तारस् सम्प्रजायते
जनकेन परित्यक्ता यथाहङ्कारवासना । तथा त्वम् अपि सद्बुद्धे विचार्यान्तः परित्यज
अहङ्काराम्बुदे क्षीणे चिद्व्योम्नि विमले ऽमलः । नूनं प्रकटताम् एति स्वालोको भास्करः परः
एतावद् एवातितमो यद् अहम्भावभावनम् । तस्मिञ् शमम् उपायाते प्रकाश उपजायते
नाहम् अस्मि न चान्यो ऽस्ति न च नास्तीति भावितम् । मनः प्रशान्तिम् आयातं नोपादेयेषु मज्जति
उपादेयानुपतनं हेयैकान्तविवर्जनम् । यद् एतन् मनसो राम तं बन्धं विद्धि नेतरत्
मा खेदं भज हेयेषु मोपादेयपरो भव । हेयादेयदृशौ त्यक्त्वा शेषस्थस् स्वस्थतां व्रज
येषाम् इदम् उपादेयम् इदं हेयम् इति स्थितिः । विलीना ते न वाञ्छन्ति न त्यजन्तीह नेतरे
हेयोपादेयकलने क्षीणे यावन् न चेतसि । न तावत् समता भाति साभ्रे व्योम्नीव चन्द्रिका
अवस्त्व् इदम् इदं वस्तु यस्येति लुलितं मनः । तस्मिन् नोदेति समता शाहोट इव मञ्जरी
युक्तायुक्तैषणा यत्र लाभालाभविलासिनी । समतास्वच्छता तत्र कुतो नैराश्यहासिनी
एकस्मिन् ब्रह्मतत्त्वे ऽस्मिन् विद्यमाने निरामये । नानानानातया नित्यं किम् अयुक्तिः क्व युक्तता
ईप्सितानीप्सिताशङ्के मर्कट्यौ चित्तपादपे । चञ्चले स्फुरतो यस्मिन् कुतस् तस्येह सोम्यता
निराशता निर्भयता नित्यता समता ज्ञता । निरीहता निष्क्रियता सोम्यता निर्विकल्पता
धृतिर् मैत्री स्मृतिस् तुष्टिर् मुदिता मृदुभाषिता । हेयोपादेयनिर्मुक्तं ज्ञं यान्ति वनिता रताः
धावमानम् अधो भोगांश् चित्तं प्रत्याहरेद् बलात् । प्रत्याहारेण पतितम् अधो वारीव सेतुना
बाह्यान् अर्थान् इमांस् त्यक्त्वा तिष्ठन् गच्छन् स्वपञ् श्वसन् । सर्वथा सर्वदा सर्वान् आन्तरांश् च निवारयेत्