न मनः प्रोल्ललासास्य क्वचिद् आनन्दवृत्तिषु । केवलं सुसमं स्वच्छं स सदैव व्यतिष्ठत
ततः प्रभृत्य् असौ दृश्यं नाजहार न चात्यजत् । केवलं विगताशङ्कं वर्तमाने व्यवस्थितः
अनारतविवेकेन तेन तन्मनसा ततः । पुनः कलङ्कं नैवात्तम् अम्बरेणेव राजसम्
स्वविवेकानुसन्धानाद् इति तस्य महीपतेः । सम्यग्ज्ञानम् अनन्ताभं मनो निर्मलतां ययौ
अनामृष्टविकल्पांशश् चिदात्मा विगतामयः । उदियाय हृदाकाशे तस्य व्योम्नीव भास्करः
स ददर्शाखिलान् भावांश् चित्तन्तौ मणिवत् ततान् । आत्मभूतान् अनन्तात्मा सर्वभूतात्मकोविदः
प्रहृष्टो न बभूवासौ कदाचिन् न च दुःखितः । प्रकृतव्यवहारित्वात् सदैव सममानसः
जीवन्मुक्तो बभूवासौ ततः प्रभृति मानद । जनको जरढज्ञानो ज्ञातलोकपरावरः
राज्यं कुर्वन् विदेहानां जनको जनजीवितम् । नैव हर्षविषादाभ्यां सो ऽवशः पर्यतप्यत
नास्तम् एति न चोदेति गुणदोषविवर्जितः । अर्थानर्थैस् स्वराज्योत्थैर् न ग्लायति न हृष्यति
कुर्वन्न् अपि करोत्य् एष न किञ्चिद् अपि कुत्रचित् । सन्तिष्ठत्य् एव सततं जीवन्मुक्तवपुर् यतः
सुषुप्तावस्थितस्येव जनकस्य महीपतेः । भावनास् सर्वभावेभ्यस् सर्वथैवास्तम् आगताः
भविष्यन् नानुसन्धत्ते नातीतं चिन्तयत्य् असौ । वर्तमानं निमेषं तु हसन्न् एवावतिष्ठते
स्वविचारवशेनैव तेन तामरसेक्षण । प्राप्तं प्राप्यम् अशेषेण राम नेतरयेच्छया
तावत् तावत् स्वकेनैव चेतसा प्रविचार्यते । यावद् यावद् विचाराणां सीमान्तस् समवाप्यते
न तद् गुरोर् न शास्त्रार्थान् न पुण्यात् प्राप्यते पदम् । यत् सत्प्रसङ्गाद् उदितविचारविशदाद् धृदः
स्निग्धया निजया ऋज्व्या प्रज्ञयैव वयस्यया । पदम् आसाद्यते राम न नाम क्रिययान्यया
यस्य ज्वलति तीक्ष्णाग्रा पूर्वापरविचारिणी । प्रज्ञादीपशिखा जातु तम् आन्ध्यं नानुधावति
दुरुत्तरा या विपदो दुःखकल्लोलसङ्कुलाः । तीर्यते प्रज्ञया ताभ्यो नावेवाद्भ्यो महामते
प्रज्ञाविरहितं मूढम् आपद् अल्पैव बाधते । पेलवैवानिलकला सारहीनम् इवोलपम्
प्रज्ञावान् असहायो ऽपि विशास्त्रो ऽपि विसज्जनः । उत्तरत्य् एव संसारसागराद् राम पोतवत्
प्रज्ञावान् असहायो ऽपि कार्यान्तम् अधिगच्छति । दुष्प्रज्ञः कार्यम् आसाद्य प्रधानम् अपि नश्यति
शास्त्रसज्जनसंसर्गैः प्रज्ञां पूर्वं विवर्धयेत् । सेकसंरक्षणारम्भैः फलप्राप्त्यै लताम् इव
प्रज्ञाबलबृहन्मूलः काले सत्कार्यपादपः । फलं फलत्य् अतिस्वादु मासो बिम्बम् इवैन्दवम्
य एव यत्नः क्रियते बाह्यार्थोपार्जने नरैः । स एव यत्नः कर्तव्यः पूर्वं प्रज्ञाविवर्धने
सीमान्तं सर्वदुःखानाम् आपदां कोशम् उत्तमम् । बीजं संसारवृक्षाणां प्रज्ञामान्द्यं विवर्जयेत्
यत् स्वर्गाद् यच् च पातालाद् यद् राज्यात् समवाप्यते । तत् समासाद्यते सर्वं प्रज्ञाकोशान् महामते
प्रज्ञयोत्तीर्यते घोराद् अस्मात् संसारसागरात् । नाचारैर् न च वा तीर्थैस् तपसा च न राघव
यत् प्राप्तास् सम्पदं दैवीम् अपि भूमिचरा नराः । प्रज्ञापुष्पलतायास् तत् फलं स्वादु समुत्थितम्
प्रज्ञया नखरालूनवनवारणरक्तपाः । जम्बुकैर् विजितास् सिंहास् सिंहैर् हरिणका इव