प्रतीहारपताव् इत्थम् उक्तवत्य् अथ पार्थिवः । तथैव चिन्तयाम् आस चित्रां संसारसंस्थितिम्
कियन्मात्रम् इदं नाम राज्यं सुखम् इति स्थितम् । न प्रयोजनम् एतेन ममेह क्षणभङ्गिना
सर्वम् एव परित्यज्य मिथ्याडम्बरसम्भ्रमम् । एकान्त एव तिष्ठामि संशान्त इव वारिधिः
अलम् एभिर् असत्प्रायैर् मम भोगविजृम्भितैः । त्यक्त्वा सर्वाणि कर्माणि सुखं तिष्ठामि केवलः
चित्त चातुर्यम् एतस्माद् भोगाभ्यासकुसम्भ्रमात् । त्यज जन्मजराजाड्यजालजम्बालशान्तये
दशासु यासु यास्व् एव सम्भ्रमं चित्त पश्यसि । ताभ्य एवातिविरतं परमं सुखम् एष्यसि
प्रवृत्तं सन् निवृत्तं सद् भूयो भूयश् चिरं चिरम् । भोगभूमिषु सर्वासु चित्त तृप्तिं न गच्छसि
तस्मात् तवालम् अनया तुच्छया भोगचिन्तया । भवत्य् अकृत्रिमा तृप्तिर् येनाभिपत तत् ततम्
इति सञ्चिन्त्य जनकस् तूष्णीम् एव बभूव ह । शान्तचापलचेतस्त्वाल् लिपिकर्मार्पितोपमः
प्रतीहारो ऽपि नोवाच गौरवेण भयेन च । पुनर्वाक्यं महीपानां चित्तवृत्तिष्व् अशीलितम्
तूष्णीम् अथ क्षणं स्थित्वा जनको जनजीवितम् । पुनस् सञ्चिन्तयाम् आस मनसा शमशालिना
किम् उपादेयम् अस्तीह यत्नात् संसाधयामि यत् । कस्मिन् वस्तुनि बध्नामि धृतिं नाशविवर्जिते
किं मे क्रियापरतया किं निष्क्रियतयापि वा । न तद् अस्ति विनाशेन वर्जितं यत् किलोदितम्
क्रियावान् अक्रियो वास्तु कायो ऽयम् असदुत्थितः । सतस् स्थिरस्य शुद्धस्य चितः का नाम मे क्षतिः
नाभिवाञ्छाम्य् असम्प्राप्तं सम्प्राप्तं न त्यजाम्य् अहम् । स्वस्थ आत्मनि तिष्ठामि यन् ममास्ति तद् अस्तु मे
न ममेह कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन । क्रिययाक्रियया वापि यत् प्राप्यं सद् असत् सतः
अकुर्वतः कुर्वतो वा युक्तायुक्ताः क्रिया मम । नाभिवाञ्छितम् अस्तीह यद् उपादेयतां गतम्
तद् उत्थाय क्रमप्राप्तां कायो ऽयं प्रकृतां क्रियाम् । करोत्व् अस्पन्दिताङ्गस् तु किम् अयं साधयिष्यति
स्थिते मनसि निष्कामे समे विगतरञ्जने । कायावयवजौ कार्यस्पन्दास्पन्दौ फले समौ
कर्मजासु फलश्रीषु मनसः कर्तृभोक्तृते । तस्मिन् प्रशमम् आयाते कृतम् अप्य् अकृतं नृणाम्
यो निश्चयो ऽन्तः पुरुषस्य रूढः क्रियास्व् असौ तन्मयताम् उपैति । अनामयं मे पदम् आगता धीर् अधीरताम् अन्तर् अलं त्यजामि
इति सञ्चिन्त्य जनको यथाप्राप्तां क्रियाम् असौ । असक्तः कर्तुम् उत्तस्थौ दिनं दिनपतिर् यथा
इष्टानिष्टाः परित्यज्य चेतसा वासनास् स्वयम् । यथाप्राप्तं चकारासौ जाग्रद् एव सुषुप्तवत्
सम्पाद्य तद् अहःकार्यम् आर्यावर्जनपूर्वकम् । अनयच् छर्वरीम् एकस् तथैव ध्यानलीलया
मनस् समरसं कृत्वा संशान्तविषयभ्रमम् । शर्वर्यां क्षीयमाणायाम् इत्थं चित्तम् अबोधयत्
चित्त चञ्चलविस्तार आत्मनो न सुखाय ते । शमम् एहि शमात् तात सुखं सारम् अवाप्य ते
यथा यथा विकल्पौघं सङ्कल्पयसि हेलया । तथा तथैति स्फारत्वं संसारस् तव चित्तक
शतशाखत्वम् आयाति सेकेन विटपी यथा । अनन्ताधित्वम् आयासि शठ भोगेच्छया तथा
चिन्ताजालविलासोत्था इमास् संसारसृष्टयः । तस्मात् त्यक्त्वा विचित्रां त्वं चिन्ताम् उपशमं व्रज
संसारसृष्टिं तरलाम् इमां तुलय सुन्दर । अस्याश् चेत् सारम् आप्नोषि तद् एनाम् एव संश्रय