अयम् अहम् इदम् एव तन् ममेति स्फुरितम् अपास्य बलाद् असत्यम् अन्तः । रिपुम् अतिमलिनं मनो निहन्मि प्रशमम् उपैमि नमो ऽस्तु ते विवेक
इति चिन्तयतस् तस्य पुरस् सम्प्रविवेश ह । प्रतीहारः प्रगे भानोस् स्यन्दनाग्रम् इवारुणः
देव दोस्स्तम्भविश्रान्तसमस्तवसुधाभर । सम्पादयोत्तिष्ठ दिनव्यापारं नृपतोचितम्
एताः कुसुमकर्पूरकुङ्कुमाम्बुघटास् स्त्रियः । स्नानभूमौ स्थितास् सज्जा नद्यो मूर्तियुता इव
एषा कमलकल्हारकाननभ्रान्तषट्पदा । कृता कमलिनी स्त्र्यर्थं रचितांशुकमण्डपा
एताः कमलिनीतीरभुवश् छत्त्रैः प्रपूरिताः । सचामररथेभाश्वैस् स्नानावसरसेविनाम्
समग्रसुमनःपूर्णै रत्नौषधिपरिप्लुतैः । सज्जीकृताः पटलकैर् देवार्चनभुवस् तव
स्नातः पवित्रहस्तश् च परिजप्ताघमर्षणम् । त्वाम् एव प्रेक्षते देव दक्षिणार्हो द्विजव्रजः
चलच्चामरहस्ताभिः पाल्यन्ते परमेश्वर । सज्जीकृतास् तु कान्ताभिश् शीता भोजनभूमयः
शीघ्रम् उत्तिष्ठ भद्रं ते नियतं कार्यम् आचर । न कालम् अतिवर्तन्ते महान्तस् स्वेषु कर्मसु
प्रतीहारपताव् इत्थम् उक्तवत्य् अथ पार्थिवः । तथैव चिन्तयाम् आस चित्रां संसारसंस्थितिम्
कियन्मात्रम् इदं नाम राज्यं सुखम् इति स्थितम् । न प्रयोजनम् एतेन ममेह क्षणभङ्गिना
सर्वम् एव परित्यज्य मिथ्याडम्बरसम्भ्रमम् । एकान्त एव तिष्ठामि संशान्त इव वारिधिः
अलम् एभिर् असत्प्रायैर् मम भोगविजृम्भितैः । त्यक्त्वा सर्वाणि कर्माणि सुखं तिष्ठामि केवलः
चित्त चातुर्यम् एतस्माद् भोगाभ्यासकुसम्भ्रमात् । त्यज जन्मजराजाड्यजालजम्बालशान्तये
दशासु यासु यास्व् एव सम्भ्रमं चित्त पश्यसि । ताभ्य एवातिविरतं परमं सुखम् एष्यसि
प्रवृत्तं सन् निवृत्तं सद् भूयो भूयश् चिरं चिरम् । भोगभूमिषु सर्वासु चित्त तृप्तिं न गच्छसि
तस्मात् तवालम् अनया तुच्छया भोगचिन्तया । भवत्य् अकृत्रिमा तृप्तिर् येनाभिपत तत् ततम्
इति सञ्चिन्त्य जनकस् तूष्णीम् एव बभूव ह । शान्तचापलचेतस्त्वाल् लिपिकर्मार्पितोपमः
प्रतीहारो ऽपि नोवाच गौरवेण भयेन च । पुनर्वाक्यं महीपानां चित्तवृत्तिष्व् अशीलितम्
तूष्णीम् अथ क्षणं स्थित्वा जनको जनजीवितम् । पुनस् सञ्चिन्तयाम् आस मनसा शमशालिना
किम् उपादेयम् अस्तीह यत्नात् संसाधयामि यत् । कस्मिन् वस्तुनि बध्नामि धृतिं नाशविवर्जिते
किं मे क्रियापरतया किं निष्क्रियतयापि वा । न तद् अस्ति विनाशेन वर्जितं यत् किलोदितम्
क्रियावान् अक्रियो वास्तु कायो ऽयम् असदुत्थितः । सतस् स्थिरस्य शुद्धस्य चितः का नाम मे क्षतिः
नाभिवाञ्छाम्य् असम्प्राप्तं सम्प्राप्तं न त्यजाम्य् अहम् । स्वस्थ आत्मनि तिष्ठामि यन् ममास्ति तद् अस्तु मे
न ममेह कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन । क्रिययाक्रियया वापि यत् प्राप्यं सद् असत् सतः
अकुर्वतः कुर्वतो वा युक्तायुक्ताः क्रिया मम । नाभिवाञ्छितम् अस्तीह यद् उपादेयतां गतम्
तद् उत्थाय क्रमप्राप्तां कायो ऽयं प्रकृतां क्रियाम् । करोत्व् अस्पन्दिताङ्गस् तु किम् अयं साधयिष्यति
स्थिते मनसि निष्कामे समे विगतरञ्जने । कायावयवजौ कार्यस्पन्दास्पन्दौ फले समौ
कर्मजासु फलश्रीषु मनसः कर्तृभोक्तृते । तस्मिन् प्रशमम् आयाते कृतम् अप्य् अकृतं नृणाम्