हा कष्टम् अतिकष्टासु लोकलोलदशास्व् अयम् । पाषाणेष्व् इव पाषाण आलुठामि बलाद् अलम्
अपर्यन्तस्य कालस्य को ऽप्य् अंशो जीव्यते मया । तस्मिन् भावं निबध्नामि धिङ् माम् अधमचेतसम्
कियन्मात्रम् इदं नाम राज्यम् आजीवितं मम । किम् एतेन विना दुःखं तिष्ठामि हतधीर् यथा
आदाव् अन्ते ऽप्य् अनन्तो ऽहं मध्ये पेलवजीवितः । बालश् चित्रेन्दुनेवाहं किं मुधा धृतिमान् स्थितः
प्रपञ्चरचितेनायम् इन्द्रजालेन जालिना । हा कष्टम् अभिमुह्यामि केनास्मि परिमोहितः
यद् वस्तु यच् च वा रम्यं यद् उदारम् अकृत्रिमम् । किञ्चित् तद् इह नास्त्य् एव किंनिष्ठेयं धृतिर् मम
दूरस्थम् अप्य् अदूरस्थं यन् मे मनसि वर्तते । इति निर्णीय बाह्ये ऽर्थे भावनां सन्त्यजाम्य् अहम्
लोकाजवञ्जवीभावस् सलिलावर्तभङ्गुरः । दृष्टो ऽद्यापि हि दुःखाय केयम् आस्था सुखं प्रति
प्रत्यब्दं प्रतिमासं च प्रत्यहं च प्रतिक्षणम् । सुखानि दुःखविद्धानि दुःखानि तु पुनः पुनः
पुनः पुनः परामृष्टं दृष्टं पृष्टं निभालितम् । अतुच्छं न तद् अस्तीह सतां यत्रास्तु संस्थितिः
अद्य ये महतां मूर्ध्नि ते दिनैर् निपतन्त्य् अधः । हतचित्त महत्तायां कैषा विश्वस्तता तव
अरज्जुर् एव बद्धो ऽहम् अपङ्को ऽस्मि कलङ्कितः । पतितो ऽस्म्य् उपरिस्थो ऽपि हा ममात्मन् हता स्थितिः
कस्माद् अकस्मान् मोहो ऽयम् आगतो धीमतो ऽपि मे । असितः पिहितालोको भास्कराग्रम् इवाम्बुदः
क इमे मे महाभोगाः क इमे मम बन्धवः । बालो भूतभयेनेव शङ्के केनाहम् आकुलः
स्वयम् एव निबध्नामि जरामरणकारिणीम् । किम् इमाम् अहम् अर्थेषु धृतिम् उद्वेगभारिणीम्
यातु तिष्ठतु वा सम्पन् ममैनां प्रति को ग्रहः । बुद्बुदश्रीर् इवैषा हि मिथ्यैवेत्थम् उपस्थिता
ते महाविभवा भोगास् ते सन्तस् स्निग्धबान्धवाः । सर्वं स्मृतिपथं प्राप्तं वर्तमाने ऽपि का धृतिः
क्व धनानि महीपानां ब्रह्मणां क्व जगन्ति वा । प्राक्तनानि प्रयातानि केयं विश्वस्तता मम
गलितानीन्द्रलक्षाणि बुद्बुदानीव वारिणि । मां जीवितनिबद्धाशं विहसिष्यन्ति साधवः
कोटयो ब्रह्मणां याता गतास् सर्गपरम्पराः । प्रयाताः पांसुवद् भूपाः का धृतिर् मम जीविते
संसाररात्रिदुस्स्वप्ने शून्ये देहमये भ्रमे । आस्थां चेद् अनुबध्नामि तन् माम् अस्तु धिग् अस्थितिम्
अयं सो ऽहम् इति व्यर्थम् उत्थितासत्स्वरूपिणा । अहङ्कारपिशाचेन किम् अज्ञवद् अहं हतः
हृतं हृतम् इदं कस्माद् आयुर् आयतयानया । पश्यन्न् अपि न पश्यामि सूक्ष्मया काललेखया
पादपीठीकृतेशानाश् शार्ङ्गिक्रीडनकन्दुकाः । कालकापालिना ग्रस्ताः किम् आस्थे मयि वल्गसि
अजस्रम् उपयान्त्य् एते यान्ति चाद्यापि वासराः । अविनष्टैकसद्वस्तुर् दृष्टो नाद्यापि वासरः
सारसास् सरसीवैते सर्वस्मिञ् जनचेतसि । भोगा एव स्फुरन्त्य् अन्तर् नातुच्छपददृष्टयः
कष्टात् कष्टतरं प्राप्तो दुःखाद् दुःखतरं गतः । अद्यापि न विरक्तो ऽस्मि हा धिङ् माम् अधमाशयम्
येषु येषु दृढाबद्धा भावना दृढवस्तुषु । तानि तानि विनष्टानि दृष्टानि किम् इहोत्तमम्
यन् मध्ये यच् च पर्यन्ते यद् आपाते मनोरमम् । सर्वम् एवापवित्रं तद् विनाशामेध्यदूषितम्
येषु येषु पदार्थेषु धृतिं बध्नाति मानवः । तेषु तेष्व् एव तस्याशु दृष्टो दुःखोदयो भृशम्