अशिरस्कहकाराभम् अशेषाकारसंस्थितम् । अजस्रम् उच्चरन्तं तं स्वम् आत्मानम् उपास्महे
सन्त्यज्य हृद्गुहेशानं देवम् अन्यं प्रयान्ति ये । ते रत्नम् अभिवाञ्छन्ति त्यक्तहस्तस्थकौस्तुभाः
सर्वाशाः किल सन्त्यज्य फलम् एतद् अवाप्यते । येनाशाविषवल्लीनां मूलमाला विलूयते
बुद्ध्वाप्य् अत्यन्तवैरस्यं यः पदार्थेषु दुर्मतिः । बध्नाति भावनां भूयो नरो नासौ स गर्दभः
उत्थितानुत्थितान् एतान् इन्द्रियाहीन् पुनः पुनः । हन्याद् विवेकवज्रेण वज्रेणेव हरिर् गिरीन्
उपशमसुखम् आवहेत् पवित्रं शमवशतश् शमम् एति साधुचेतः । प्रशमितमनसस् स्वके स्वरूपे भवति सुखे स्थितिर् उत्तमा चिराय
इति सिद्धगणोद्गीता गीताश् श्रुत्वा महीपतिः । विषादम् आजगामाशु भीरू रणरवाद् इव
जगाम परिवारं स्वम् आकर्षन् स्वगृहं प्रति । स्वतीरवृक्षानुसृतः प्रावृडोघ इवार्णवम्
परिवारम् अशेषेण विसर्ज्यात्र स्वम् आलयम् । एक एवारुरोहाग्र्यं गृहम् अर्क इवाचलम्
ततः प्रोड्डयनालोलखगपक्षतिचञ्चलाः । आलोकयंल् लोकगतीर् विललापेदम् आतुरः
हा कष्टम् अतिकष्टासु लोकलोलदशास्व् अयम् । पाषाणेष्व् इव पाषाण आलुठामि बलाद् अलम्
अपर्यन्तस्य कालस्य को ऽप्य् अंशो जीव्यते मया । तस्मिन् भावं निबध्नामि धिङ् माम् अधमचेतसम्
कियन्मात्रम् इदं नाम राज्यम् आजीवितं मम । किम् एतेन विना दुःखं तिष्ठामि हतधीर् यथा
आदाव् अन्ते ऽप्य् अनन्तो ऽहं मध्ये पेलवजीवितः । बालश् चित्रेन्दुनेवाहं किं मुधा धृतिमान् स्थितः
प्रपञ्चरचितेनायम् इन्द्रजालेन जालिना । हा कष्टम् अभिमुह्यामि केनास्मि परिमोहितः
यद् वस्तु यच् च वा रम्यं यद् उदारम् अकृत्रिमम् । किञ्चित् तद् इह नास्त्य् एव किंनिष्ठेयं धृतिर् मम
दूरस्थम् अप्य् अदूरस्थं यन् मे मनसि वर्तते । इति निर्णीय बाह्ये ऽर्थे भावनां सन्त्यजाम्य् अहम्
लोकाजवञ्जवीभावस् सलिलावर्तभङ्गुरः । दृष्टो ऽद्यापि हि दुःखाय केयम् आस्था सुखं प्रति
प्रत्यब्दं प्रतिमासं च प्रत्यहं च प्रतिक्षणम् । सुखानि दुःखविद्धानि दुःखानि तु पुनः पुनः
पुनः पुनः परामृष्टं दृष्टं पृष्टं निभालितम् । अतुच्छं न तद् अस्तीह सतां यत्रास्तु संस्थितिः
अद्य ये महतां मूर्ध्नि ते दिनैर् निपतन्त्य् अधः । हतचित्त महत्तायां कैषा विश्वस्तता तव
अरज्जुर् एव बद्धो ऽहम् अपङ्को ऽस्मि कलङ्कितः । पतितो ऽस्म्य् उपरिस्थो ऽपि हा ममात्मन् हता स्थितिः
कस्माद् अकस्मान् मोहो ऽयम् आगतो धीमतो ऽपि मे । असितः पिहितालोको भास्कराग्रम् इवाम्बुदः
क इमे मे महाभोगाः क इमे मम बन्धवः । बालो भूतभयेनेव शङ्के केनाहम् आकुलः
स्वयम् एव निबध्नामि जरामरणकारिणीम् । किम् इमाम् अहम् अर्थेषु धृतिम् उद्वेगभारिणीम्
यातु तिष्ठतु वा सम्पन् ममैनां प्रति को ग्रहः । बुद्बुदश्रीर् इवैषा हि मिथ्यैवेत्थम् उपस्थिता
ते महाविभवा भोगास् ते सन्तस् स्निग्धबान्धवाः । सर्वं स्मृतिपथं प्राप्तं वर्तमाने ऽपि का धृतिः
क्व धनानि महीपानां ब्रह्मणां क्व जगन्ति वा । प्राक्तनानि प्रयातानि केयं विश्वस्तता मम
गलितानीन्द्रलक्षाणि बुद्बुदानीव वारिणि । मां जीवितनिबद्धाशं विहसिष्यन्ति साधवः
कोटयो ब्रह्मणां याता गतास् सर्गपरम्पराः । प्रयाताः पांसुवद् भूपाः का धृतिर् मम जीविते