ये हि पाश्चात्यजन्मानस् ते हि सुप्तं मनोमृगम् । प्रबोधयन्ति प्रथमं गुणगीतैर् महागुणाः
प्रथितगुणान् सुगुरून् निषेव्य यत्नाद् अमलधिया प्रविचार्य चित्तरत्नम् । गतिम् अमलाम् उपयाति मानवो ऽस्मिञ् जगति विलोक्य चिरं प्रकाशम् अन्तः
एष तावत् क्रमः प्रोक्तस् सामान्यस् सर्वजन्तुषु । इमम् अन्यं विशेषं त्वं शृणु राजीवलोचन
अस्मिन् संसारसंरम्भे जातानां देहधारिणाम् । अपवर्गगतौ राम द्वाव् इमाव् उत्तमौ क्रमौ
एकस् तावद् गुरुप्रोक्ताद् अनुष्ठानाच् छनैश् शनैः । जन्मना जन्मभिर् वापि सिद्धिदस् समुदाहृतः
द्वितीयस् त्व् आत्मनैवाशु किञ्चिद्व्युत्पन्नचेतसः । भवति ज्ञानसम्प्राप्तिर् आकाशफलपातवत्
नभःफलनिपाताभज्ञानसम्प्रतिपत्तये । अत्रेमं शृणु वृत्तान्तं प्राक्तनं कथयामि ते
शृणु सुभग कथं महानुभावा व्यपगतपूर्वशुभाशुभार्गडौघाः । खपतितफलवत् परं विवेकं चरमभवा विमलं समाप्नुवन्ति
अस्त्य् अस्तमितसर्वापद् उद्यत्सम्पद् उदारधीः । विदेहानां महीपालो जनको नाम वीर्यवान्
कल्पवृक्षो ऽर्थिसार्थानां मित्राब्जानां दिवाकरः । माधवो बन्धुपुष्पाणां स्त्रीणां मकरकेतनः
द्विजकैरवशीतांशुर् द्विषत्तिमिरभास्करः । सौजन्यरत्नजलधिर् भुवं विष्णुर् इवास्थितः
प्रफुल्तबाललतिके मञ्जरीपुञ्जपिञ्जरे । स कदाचिन् मधौ मत्तकोकिलोल्लासलासिनि
ययौ कुसुमिताभोगं सविलासलताङ्गनम् । लीलयोपवनं कान्तं नन्दनं वासवो यथा
तस्मिन् वरवने हृद्ये केसरामोदिमारुते । दूरस्थानुचरश् चारुकुञ्जेषु विचचार ह
अथ शुश्राव कस्मिंश्चित् तमालवनगुल्मके । सिद्धानाम् अप्रदृश्यानां स्वप्रसङ्गाद् उदाहृताः
विरक्तमनसां नित्यं शैलकन्दरचारिणाम् । इमाः कमलपत्त्राक्ष गीता गीतात्मभावनाः
द्रष्टृदृश्यसमायोगात् प्रत्ययानन्दनिश्चयः । यस् तं स्वम् आत्मतत्त्वोत्थं निष्ष्यन्दं समुपास्महे
द्रष्टृदर्शनदृश्यानि त्यक्त्वा वासनया सह । दर्शनप्रथमाभासम् आत्मानं समुपास्महे
निर्भासनं निर्मननम् आभासमननोपमम् । अभावभावनाभोगं सदात्मानम् उपास्महे
द्वयोर् मध्यगतं नित्यम् अस्ति नास्तीति पक्षयोः । प्रकाशनं प्रकाशानाम् आत्मानं समुपास्महे
अशिरस्कहकाराभम् अशेषाकारसंस्थितम् । अजस्रम् उच्चरन्तं तं स्वम् आत्मानम् उपास्महे
सन्त्यज्य हृद्गुहेशानं देवम् अन्यं प्रयान्ति ये । ते रत्नम् अभिवाञ्छन्ति त्यक्तहस्तस्थकौस्तुभाः
सर्वाशाः किल सन्त्यज्य फलम् एतद् अवाप्यते । येनाशाविषवल्लीनां मूलमाला विलूयते
बुद्ध्वाप्य् अत्यन्तवैरस्यं यः पदार्थेषु दुर्मतिः । बध्नाति भावनां भूयो नरो नासौ स गर्दभः
उत्थितानुत्थितान् एतान् इन्द्रियाहीन् पुनः पुनः । हन्याद् विवेकवज्रेण वज्रेणेव हरिर् गिरीन्
उपशमसुखम् आवहेत् पवित्रं शमवशतश् शमम् एति साधुचेतः । प्रशमितमनसस् स्वके स्वरूपे भवति सुखे स्थितिर् उत्तमा चिराय
इति सिद्धगणोद्गीता गीताश् श्रुत्वा महीपतिः । विषादम् आजगामाशु भीरू रणरवाद् इव
जगाम परिवारं स्वम् आकर्षन् स्वगृहं प्रति । स्वतीरवृक्षानुसृतः प्रावृडोघ इवार्णवम्
परिवारम् अशेषेण विसर्ज्यात्र स्वम् आलयम् । एक एवारुरोहाग्र्यं गृहम् अर्क इवाचलम्
ततः प्रोड्डयनालोलखगपक्षतिचञ्चलाः । आलोकयंल् लोकगतीर् विललापेदम् आतुरः