भाजनं त्वं विविक्तानां वचसां शुद्धिशालिनाम् । विविक्तहृदयो वेणुर् मुक्तानाम् इव मानद
कमलासनपुत्रेण मुनिना सुमहौजसा । एवंवितीर्णावसरो रामो वाक्यम् उवाच ह
भगवन् सर्वधर्मज्ञ तवैवैतद् विजृम्भितम् । यद् अहं परमोदारं बुद्धवान् वचनं तव
यद् आदिशसि तत् सर्वं तथैव न तद् अन्यथा । अपास्तनिद्रेण मया वाक्यार्थो निशि चिन्तितः
भवान्धकारक्षतये भवतोर्वीविवस्वता । ह्यः प्रसारितम् आह्लादि वाग्रश्मिपटलं प्रभो
तद् अदीनम् अदीनात्मन् सर्वम् अन्तःकृतं मया । रम्यं पुण्यं विचित्रं च रत्नवृन्दम् इवाब्धिना
हितानुबन्धि हृद्यं च पुण्यम् आनन्दसाधनम् । शिरसा ध्रियते कैर् नो सिद्ध्यै त्वदनुशासनम्
प्रक्षीयमाणसंसारनीहारावरणा वयम् । प्रसन्नास् त्वत्प्रसादेन वर्षान्त इव वासराः
आपातमधुरारम्भं मध्ये सौभाग्यवर्धनम् । अनुत्तमफलोदर्कं पुण्यं त्वदनुशासनम्
विकासि सितम् अम्लानम् आह्लादि मुदिताशयम् । त्वद्वचःकुसुमं नित्यं श्रीमत्फलदम् अस्तु नः
सकलशाश्वतशास्त्रविशारद प्रसृतपुण्यजलैकमहाह्रद । भज भृशं विततव्रत सम्प्रति प्रसृततां हतकिल्बिष मां प्रति
इदम् उत्तमसिद्धान्तसुन्दरं सुन्दराकृते । उपशान्तिप्रकरणं शृणुष्वावहितो हितम्
दीर्घसंसारमायेयं राम राजसतामसैः । धार्यते पुरुषैर् नित्यं सुस्तम्भैर् इव मण्डपः
सत्त्वस्थजातिभिर् वीरैस् त्वादृशैर् गुणबृंहितैः । हेलया त्यज्यते पक्वा मायेयं त्वग् इवोरगैः
ये सत्त्वजातयः प्राज्ञास् तथा राजससात्त्विकाः । विचारयन्ति ते साधो जगत् पूर्वापरं परम्
शास्त्रसज्जनसत्कारसङ्गेनापगतैनसाम् । सारावलोकिनी बुद्धिर् जायते दीपिकोपमा
स्वयम् एव विचारेण विचार्यात्मानम् आत्मना । यावन् नाधिगतं ज्ञेयं न तावद् अधिगम्यते
प्रज्ञावतां नयवतां धीराणां कुलशालिनाम् । जात्या राजससत्त्वानां मुख्यस् त्वं कुलनन्दन
स्वयम् आलोकय प्राज्ञ संसारारम्भदृष्टिषु । किं सत्यं किम् असत्यं वा भव सत्यपरायणः
आदाव् अन्ते च यन् नास्ति कीदृशी तस्य सत्यता । आदाव् अन्ते च यन् नित्यं तत् सत्यं राम नेतरत्
आद्यन्तासन्मये यस्य वस्तुन्य् आरज्यते मनः । तस्य मुग्धपशोर् जन्तोर् विवेकः केन जन्यते
जायते मन एवेह मन एवेह वर्धते । सम्यग्दर्शनदृष्ट्या तु मन एव विलीयते
ज्ञातम् एतन् मया ब्रह्मन् यथास्मिन् भुवनत्रये । मन एव हि संसारि जरामरणभाजनम्
यस् तस्योत्तरणोपायस् तं मे ब्रूहि विनिश्चितम् । हार्दं तमस् त्वयार्केण राघवाणां विनाश्यते
पूर्वं राघव शास्त्रेण वैराग्येण वरेण च । तथा सज्जनसङ्गेन नीयते पुण्यतां मनः
सौजन्यबृंहितं चेतो यदा वैराग्यम् आगतम् । तदानुगम्या गुरवो विज्ञानगुरवो हि ये
ततस् तदुपदिष्टेन कृत्वा ध्यानार्चनादिकम् । क्रमेण पदम् आप्नोति तद् यत् परमपावनम्
विचारेणावदातेन पश्यत्य् आत्मानम् आत्मना । इन्दुना शीतलेनान्तर् बिम्बं स्वम् इव तेजसा
तावद् भवमहाम्भोधौ जनस् तृणवद् उह्यते । विचारतटविश्रान्तिम् एति यावन् न चेतसा
विचारेण परिज्ञातवस्तुनो ऽस्य जनस्य धीः । सर्वान् अधः करोत्य् आधीन् सोम्याम्भ इव वालुकाः