संसारहारम् अरतिः कालव्यालविभूषणम् । त्रोटयाम्य् अहम् अक्रूरां वागुराम् इव केसरी
नीहारं हृदयाटव्यां मनस्तिमिरम् आशु मे । केनचिज् ज्ञानदीपेन भिन्द्धि तत्त्वविदां वर
विद्यन्त एवेह न ते महात्मन् दुराधयो न क्षयम् आप्नुवन्ति । ये सङ्गमेनोत्तममानसानां निशातमांसीव निशाकरेण
आयुर् वायुविघट्टिताब्जपटलीलम्बाम्बुवद् भङ्गुरं भोगा मेघवितानमध्यविलसत्सौदामिनीचञ्चलाः । लोलो यौवनलालनाजलरयश् चेत्य् आकलय्य द्रुतं मुद्रैवाद्रिदृढार्पिता ननु मया चित्ते चिरं शान्तये
एवम् अभ्युत्थितानर्थसार्थसङ्कटकोटरम् । जगद् आलोक्य निर्मग्नं मनो मननकर्दमे
मनो मे भ्रमतीवेदं सम्भ्रमश् चोपजायते । गात्राणि परिकम्पन्ते पत्त्राणीव जरत्तरोः
अनाप्तोत्तमसन्तोषचर्योत्सङ्गाकुला मतिः । शून्यास्पदा बिभेतीह बालेवाल्पबलेश्वरा
विकल्पेभ्यो लुठन्त्य् एताश् चान्तःकरणवृत्तयः । श्वभ्रेभ्य इव सारङ्ग्यस् तुच्छालम्बविडम्बिताः
अविवेकास्पदभ्रष्टाः कष्टे रूढा न सत्पदे । अन्धकूपम् इवापन्ना वराकाश् चक्षुरादयः
नावस्थितिम् उपायाति न च याति यथेप्सितम् । चिन्ता जीवेश्वरायत्ता कान्तेवाप्रियसद्मनि
जर्जरीकृत्य वस्तूनि त्यजन्ती बिभ्रती तथा । मार्गशीर्षान्तवल्लीव धृतिर् विधुरतां गता
अपहस्तितसर्वार्थम् अनवस्थितिर् आस्थिता । गृहीत्वोत्सृज्य चात्मानम् अवस्थितिर् अवस्थिता
चलिताचलितेनान्तर् अवष्टम्भेन मे मतिः । दरिद्राच्छिन्नवृक्षस्य मूलेनेव विडम्ब्यते
चेतश् चञ्चलम् आभोगि भुवनान्तर्विहारि च । सम्भ्रमं न जहातीदं स्वविमानम् इवामरः
अतो ऽतुच्छम् अनायासम् अनुपाधि गतभ्रमम् । किं तत् स्थितिपदं साधु यत्र शङ्का न विद्यते
सर्वारम्भसमारम्भास् सुजना जनकादयः । व्यवहारपरा एव कथम् उत्तमतां गताः
लग्नेनापि किलाङ्गेषु बहुना बहुमानद । कथं संसारपङ्केन पुमान् इह न लिप्यते
कां दृष्टिं समुपाश्रित्य भवन्तो वीतकल्मषाः । महान्तो विचरन्तीह जीवन्मुक्ता महाशयाः
लोभयन्तो भयायैव विषया भोगभोगिनः । भङ्गुराकारविभवाः कथम् आयान्ति भव्यताम्
मोहमातङ्गमृदिता कलङ्ककलितान्तरा । परं प्रसादम् आयाति शेमुषीसरसी कथम्
संसार एव निवसञ् जनो व्यवहरन्न् अपि । न बन्धं कथम् आयाति पद्मपत्त्रे पयो यथा
आत्मवत् तृणवद् वेदं सकलं जनयञ् जगत् । कथम् उत्तमताम् एति मनोमन्मथम् अस्पृशन्
कं महापुरुषं पारम् उपयातं भवोदधेः । आचारेणानुसृत्यायं जनो याति न दुष्कृतम्
किं तद् यद् उचितं श्रेयः किं तत् स्याद् उचितं फलम् । वर्तितव्यं च संसारे कथं नामासमञ्जसे
तत् त्वं कथय मे किञ्चिद् येनास्य जगतः प्रभो । वेद्मि पूर्वापरां धातुश् चेष्टितस्यासमस्थितिम्
हृदयाकाशशशिनश् चेतसो मलमार्जनम् । यथा मे जायतां ब्रह्मंस् तथा निर्विघ्नम् आचर
किम् इह स्याद् उपादेयं किं वा हेयम् अथेतरत् । कथं विश्रान्तिम् आयातु चेतश् चपलम् अद्रिवत्
केन पावनमन्त्रेण दुस्संसृतिविषूचिका । शाम्यतीयम् अनायासम् आयासशतकारिणी
कथं शीतलताम् अन्तर् आनन्दतरुमञ्जरीम् । पूर्णचन्द्र इवाक्षीणां राकाम् आसादयाम्य् अहम्
प्राप्यान्तःपूर्णताम् अन्तर् न शोचामि यथा पुनः । सन्तो भवन्तस् तत्त्वज्ञास् तथैवोपदिशन्तु माम्