अहम् अग्निर् अहं वायुर् अहं भूर् अहम् अम्बरम् । यन् नाहं नास्ति तत् किञ्चित् सर्वम् एवाहम् आततम्
आपूरितापारनभोमहाभैरवरूपवान् । सर्वसंविन्मयः पूर्णस् तिष्ठाम्य् एकार्णवोपमः
इत्य् एवं भावयन् भावं कनकाचलकुञ्जके । उच्चारयन्न् अथोङ्कारं घण्टास्वनम् इव क्रमात्
ओङ्कारस्य कलाम् अर्धां पाश्चात्यां वालकोमलाम् । नान्तरस्थेन बाह्ये न भावयन् परमे हृदि
व्यपगतकलनाकलङ्कशुद्धो हृदयनिरन्तरलीनवातवृत्तिः । गतघनशरदम्बरोपमानः कच उपलाचलमूर्तिमान् अतिष्ठत्
अन्नपानाङ्गनासङ्गाद् ऋते नास्तीह किञ्चन । शुभं वस्त्व् अविसंवादि महान् किम् अभिवाञ्छतु
तिर्यञ्चः पशवो मूढा येन तुष्यन्त्य् असाधवः । भोगादिना कथं तेन रतिम् आयान्ति साधवः
भोगैः कृपणसर्वस्वैर् आदिमध्यान्तपेलवैः । विश्वासं यान्ति ये लोके तैर् अलं नरगर्दभैः
इतः केशा इतो रक्तम् इतीयं प्रमदातनुः । एतया तोषम् आयान्ति सारमेया न मानवाः
मृन् मही दारु तरवो देहो मांसं दृषद् गिरिः । अधो भूर् अम्बरं पृष्ठे किम् अपूर्वं सुखाय यत्
मात्रास्पर्शानुसारिण्यो विवेकपदभङ्गुराः । मोहायैव परामृष्टास् सकला लोकसंविदः
सर्वस्या एव पर्यन्ते शुभाया अपि संस्थितेः । मलिनं दुःखम् अस्त्य् एव ज्वालाया इव कज्जलम्
आगमापायतो ऽनित्या मनष्षष्ठेन्द्रियक्रियाः । लता नागेन्द्रम् इव ता धारयन्ति न सत्पदम्
पुत्रिका रक्तमांसस्य कान्तेयम् इति सादरम् । स्वदेहनाम्न्य् अस्थिचये श्लिष्यते सेति कः क्रमः
सर्वं सत्यम् इदम् राम स्थिरम् अज्ञस्य तुष्टये । ज्ञस्यास्थिरम् असत्यं च जगद् राम न तुष्टये
अभुक्ते ऽपि विषे यैषा विषमूर्छां प्रयच्छति । तां परित्यज्य भावास्थाम् आत्मैकत्वाज् ज्ञतां व्रज
अनात्मन्य् आत्मभावेन चित्तं स्थितिम् उपागतम् । यदा तदेदम् आयातं जगज्जालम् असन्मयम्
वासनावशतो ब्रह्ममनसा कल्पितं वपुः । तेजसाश्रितकुड्येन हेमाभत्वम् इवात्मनः
वैरिञ्चपदम् आसाद्य मनो ब्रह्मन् महामते । इदं जगत् सुघनतां कथम् आनयति क्रमात्
गर्भतल्पात् समुत्थाय पद्मजः प्रथमं शिशुः । ब्रह्मेति शब्दम् अकरोद् ब्रह्मा तेन स उच्यते
सङ्कल्पजालरूपस्य मनसः कल्पिताकृतेः । अकरोत् तस्य सङ्कल्पलक्ष्मीः पदम् अथान्तरे
ततस् सङ्कल्पयाम् आस पूर्वं तेजो महाप्रभम् । लसदग्निलताचक्रवक्रीकृतदिगन्तरम्
ऋक्षप्रतिमनिष्ठ्यूतकर्कशाग्निकणोत्करम् । मुञ्जपिञ्जरपर्यन्तहेमकाननिताम्बरम्
ज्वालाहेमलताजालजटालनिजमण्डलम् । कचत्प्रसरदुद्दामकरकुण्डलमण्डितम्
तच्छरीरि मनस् तस्मिंस् ततस् तेजसि भास्वरे । आत्माकारसमाकारं भास्करं समकल्पयत्
स ततस् तेजसस् तस्माद् अभ्युदेति दिवाकरः । ज्वालामण्डलमध्यस्थो ज्वलत्कनककुण्डलः
ज्वालाजटाभारधरो वान्तविस्फारपावकः । ज्वालाविलासावयवः पूरिताकाशमण्डलः
अथ ब्रह्मा महाबुद्धिर् अन्यांस् तांस् तेजसः कणान् । अकस्मात् प्रतिभातेन विमानत्वेन चारुणा
क्षणात् सङ्कल्पयाम् आस ददर्श च तथैव तान् । सङ्कल्पान् अन्तरं जातान् विद्वाञ् शब्दगणान् इव
स्थितिर् एषा महाबाहो प्रतिसर्गं स्वयम्भुवः । प्रत्यहं च प्रतिजगत् सङ्कल्पितसुरासुरा