कल्पमात्रेण कालेन सहसा पेलवोदरे । अस्मिन्न् अपि च यो नाशस् स वीरुधि महाशनिः
आत्मनो ऽंशस्य सर्वादेर् यत् तृणाद् अपि नोत्तमम् । तस्मिञ् जगत्त्रये प्राप्तं किं तद् आत्मवतो भवेत्
इतश् शैलशतैर् व्याप्तस् तथेतो जलराशिभिः । कियान् अस्या भुवो देहो येनोदारं प्रपूरयेत्
न तद् अस्ति जगत्य् अस्मिन् सपातालहरालये । यन् नामात्मवतो ज्ञस्य किञ्चित् कार्यकरं भवेत्
एकताम् अनुयातस्य व्योमवद् विततस्य च । स्वस्थस्यात्मवतो ज्ञस्य स्थितस्यात्मन्य् अचेतसि
शरीरजालनीहारधूसरा शून्यकोटरा । शान्तसञ्चारसुभगा त्रिलोकी विपुलाटवी
स्फारब्रह्मामलाम्भोधिफेनास् सर्वे कुलाचलाः । चिदादित्यमहातेजोमृगतृष्णा जगच्छ्रियः
आत्मतत्त्वमहाम्भोधिवीचयस् सर्गराजयः । अनुत्तमपदाम्भोदवृष्टयश् शास्त्रदृष्टयः
चन्द्रार्कतपनालोका घटकाष्ठादिसन्निभाः । प्रकाशनीयाश् चिद्दीपत्विषो भूतगणास् तथा
चिरम् अन्तर्हितात्मानस् संसारवनचारिणः । कामभोगोलपग्रासा मृगा नरसुरासुराः
अस्थिखण्डार्गला मूर्धपिधानास् स्नायुशृङ्खलाः । जगद्देहा जगज्जीवरत्नमांससमुद्गकाः
वनबालमृगीमुग्धाः परसञ्चारितास् स्थितौ । बालबुद्धिविनोदाय योषितश् चर्मपुत्रिकाः
एवंविधोदारमना मनाग् अपि महामतिः । न ज्ञश् चलति भोगौघैर् मुखवातैर् इवाचलः
तस्मिन् किल पदे राम ज्ञस् तिष्ठति महोन्नतौ । यस्माच् चन्द्रार्कदेशो ऽपि नः पातालम् इव स्थितः
इमांल् लोकान् अनालोकाञ् जातालोकास् सुवेदिनः । सरीसृपान् वयम् इव पश्यन्त्य् ऊढान् भवार्णवे
न केचन जगद्भावास् तत्त्वज्ञं रञ्जयन्त्य् अमी । नागरं नागरीकान्तं कुग्रामलटभा इव
न केचन जगद्भावास् तत्त्वज्ञं रञ्जयन्त्य् अमी । अप्य् अभ्याशगतास् स्फारहृदयं खम् इवाम्बुदाः
न केचन जगद्भावास् तत्त्वज्ञं रञ्जयन्त्य् अमी । मर्कट्य इव नृत्यन्त्यो गौरीलास्यार्थिनं हरम्
न केचन जगद्भावास् तत्त्वज्ञं रञ्जयन्त्य् अमी । प्राक्तनप्रतिबिम्बश्री रत्नं कुम्भगतं यथा
चक्रार्पितोपमम् असन्मयम् अम्बुभङ्गत्वङ्गत्तरङ्गकृतबिम्बम् इवावलोक्य । लोकं तदीहितसुखेषु रतिं न याति तज्ज्ञः कुशेवललवेष्व् इव राजहंसः
अत्रैव वस्तुन्य् उचिते शृणु राघव पूर्वजाः । कचेन गाथा या गीता बार्हस्पत्येन पावनीः
कस्मिंश्चिन् मेरुगहने तिष्ठन् सुरगुरोस् सुतः । कदाचिद् अभ्यासवशाद् विश्रान्तिं प्रापद् आत्मनि
सम्यग्ज्ञानामृतापूर्णा मतिर् नारमतास्य सा । पञ्चभूतमये म्लाने दृश्ये ऽस्मिन् पेलवात्मनि
तेन निर्विण्ण इव स आत्मतत्त्वाद् ऋते परम् । अपश्यन् समुवाचेदम् एको गद्गदया गिरा
किं करोमि क्व गच्छामि किं गृह्णामि त्यजामि किम् । आत्मना पूरितं विश्वं महाकल्पाम्बुना यथा
दुःखम् आत्मा सुखं चैव खम् आशास् त्वम् अहं तथा । सर्वम् आत्ममयं जातं कष्टं नष्टो ऽहम् आत्मना
सबाह्याभ्यन्तरं देहेष्व् अध ऊर्ध्वं च दिक्षु च । इत आत्मा तथेहात्मा नास्त्य् अनात्ममयं क्वचित्
सर्वत्रैव स्थितो ह्य् आत्मा सर्वम् आत्मनि संस्थितम् । सर्वम् एवेदम् आत्मैवम् आत्मन्य् एव नमाम्य् अहम्
न तद् अस्ति न यत्राहं न तद् अस्ति न यन् मयि । किम् अन्यद् अभिवाञ्छामि केवलं प्रशमाम्य् अहम्
आत्मनात्मनि येनाहं नमाम्य् आपूरितात्मना । उपशाम्यामि तेनान्तः क्वान्यत्राभिपताम्य् अहम्