जन्मावलिवरत्रायाम् इन्द्रियग्रन्थयो दृढाः । ये लग्नास् तद्विमोक्षार्थं ये यतन्ते त उत्तमाः
दलितं मानिनीलोकैर् मनो मकरकेतुना । कोमलं खुरनिष्पेषैः कमलं करिणा यथा
अद्य चेत् स्वस्थया बुद्ध्या मुनीन्द्र न चिकित्स्यते । भूयश् चित्तचिकित्सायां कः किलावसरः कुतः
विषं विषयवैषम्यं न विषं विषम् उच्यते । जन्मान्तरघ्ना विषया एकदेहहरं विषम्
न सुखानि न दुःखानि न मित्राणि न बन्धवः । न जीवितं न मरणं बन्धाय ज्ञस्य चेतसः
तद् भवामि यथा ब्रह्मन् पूर्वापरविदां वर । वीतशोकभयायासो ज्ञस् तथोपदिशाशु मे
वासनाजालवलिता दुःखकण्टकसङ्कटा । निपातोत्पातबहला भीमरूपाज्ञताटवी
क्रकचोग्रविनिष्पेषं सोढुं शक्तो ऽस्म्य् अहं मुने । संसारव्यवहारोत्थं नाशाविषमवैशसम्
इदं नास्तीदम् अस्तीति व्यवहारिजनभ्रमः । धुनोतीदं चलं चेतो रजोराशिम् इवानिलः
तृष्णातन्तुलवप्रोतजीवसञ्चयमौक्तिकम् । चिदच्छाङ्गतया नित्यं प्रकटं चित्तनायकम्
संसारहारम् अरतिः कालव्यालविभूषणम् । त्रोटयाम्य् अहम् अक्रूरां वागुराम् इव केसरी
नीहारं हृदयाटव्यां मनस्तिमिरम् आशु मे । केनचिज् ज्ञानदीपेन भिन्द्धि तत्त्वविदां वर
विद्यन्त एवेह न ते महात्मन् दुराधयो न क्षयम् आप्नुवन्ति । ये सङ्गमेनोत्तममानसानां निशातमांसीव निशाकरेण
आयुर् वायुविघट्टिताब्जपटलीलम्बाम्बुवद् भङ्गुरं भोगा मेघवितानमध्यविलसत्सौदामिनीचञ्चलाः । लोलो यौवनलालनाजलरयश् चेत्य् आकलय्य द्रुतं मुद्रैवाद्रिदृढार्पिता ननु मया चित्ते चिरं शान्तये
एवम् अभ्युत्थितानर्थसार्थसङ्कटकोटरम् । जगद् आलोक्य निर्मग्नं मनो मननकर्दमे
मनो मे भ्रमतीवेदं सम्भ्रमश् चोपजायते । गात्राणि परिकम्पन्ते पत्त्राणीव जरत्तरोः
अनाप्तोत्तमसन्तोषचर्योत्सङ्गाकुला मतिः । शून्यास्पदा बिभेतीह बालेवाल्पबलेश्वरा
विकल्पेभ्यो लुठन्त्य् एताश् चान्तःकरणवृत्तयः । श्वभ्रेभ्य इव सारङ्ग्यस् तुच्छालम्बविडम्बिताः
अविवेकास्पदभ्रष्टाः कष्टे रूढा न सत्पदे । अन्धकूपम् इवापन्ना वराकाश् चक्षुरादयः
नावस्थितिम् उपायाति न च याति यथेप्सितम् । चिन्ता जीवेश्वरायत्ता कान्तेवाप्रियसद्मनि
जर्जरीकृत्य वस्तूनि त्यजन्ती बिभ्रती तथा । मार्गशीर्षान्तवल्लीव धृतिर् विधुरतां गता
अपहस्तितसर्वार्थम् अनवस्थितिर् आस्थिता । गृहीत्वोत्सृज्य चात्मानम् अवस्थितिर् अवस्थिता
चलिताचलितेनान्तर् अवष्टम्भेन मे मतिः । दरिद्राच्छिन्नवृक्षस्य मूलेनेव विडम्ब्यते
चेतश् चञ्चलम् आभोगि भुवनान्तर्विहारि च । सम्भ्रमं न जहातीदं स्वविमानम् इवामरः
अतो ऽतुच्छम् अनायासम् अनुपाधि गतभ्रमम् । किं तत् स्थितिपदं साधु यत्र शङ्का न विद्यते
सर्वारम्भसमारम्भास् सुजना जनकादयः । व्यवहारपरा एव कथम् उत्तमतां गताः
लग्नेनापि किलाङ्गेषु बहुना बहुमानद । कथं संसारपङ्केन पुमान् इह न लिप्यते
कां दृष्टिं समुपाश्रित्य भवन्तो वीतकल्मषाः । महान्तो विचरन्तीह जीवन्मुक्ता महाशयाः
लोभयन्तो भयायैव विषया भोगभोगिनः । भङ्गुराकारविभवाः कथम् आयान्ति भव्यताम्
मोहमातङ्गमृदिता कलङ्ककलितान्तरा । परं प्रसादम् आयाति शेमुषीसरसी कथम्