न कदाचिद् इदं शान्तं जगद् राम न च क्षयि । अजस्रं दृश्यमानत्वाद् भावित्वाच् च पुनः पुनः
न कदाचिद् इदं चास्ति जगद् राम न चाक्षयि । अजस्रं क्षीयमाणत्वान् नाशित्वाच् चानुमानतः
सर्वेन्द्रियपदातीतो यदा कर्तेह विज्वरः । कुर्वाणस् स तदा खेदं न कदाचन गच्छति
तेनेयं नियतिः प्रौढा भावाभावदशामयी । ईदृश्य् एव स्थिरा दीर्घा चित्तोत्थापि न नश्यति
अपर्यन्तस्य कालस्य कश्चिद् अंशश् शरच्छतम् । तावन्मात्रमहायुर् यः किम् आस्थां सो ऽनुधावति
स्थिराश् चेज् जागता भावास् तत् तदास्था न शोभते । कथम् अन्योऽन्यसंश्लेषो जडचेतनयोः किल
अस्थिराश् चेज् जगद्भावास् तद् अप्य् आस्था न शोभते । पयःफेनास्थिरास्यान्ते दुःखम् एषा ददाति ते
आस्थाबन्धो महाबाहो जगद्भावत्वदात्मनोः । न स्थिरास्थिरयोः फेनशैलयोर् इव राजते
सर्वकर्ताप्य् अकर्तेव करोत्य् आत्मा न किञ्चन । तिष्ठत्य् अलम् उदासीन आलोकं प्रति दीपवत्
कुर्वन् न किञ्चित् कुरुते दिनकार्यम् इवांशुमान् । गच्छन् न गच्छति स्वस्थस् स्वास्पदस्थो रविर् यथा
यतः कुतश्चिद् एवेदं सम्पन्नम् इव लक्ष्यते । अर्जुनानिलवद् वारिपूरावर्तवद् आततम्
इति चेद् भवता राम नैपुण्येनावधारितम् । प्रमाणपरिशुद्धेन चेतसा च विचारितम्
तदाति भावना साधो पदार्थं प्रति नार्हति । अलातचक्रे स्वप्ने च भ्रमे वा केव भावना
अकस्माद् आगतो जन्तुस् सौहार्दस्य न भाजनम् । भ्रमभूतं जगज्जालम् आस्थायाश् च न भाजनम्
उष्णेन्दौ शीतले भानौ मृगतृष्णाजले तथा । यथा न भावयस्य् आस्थाम् एवं मा भावय स्थितौ
सङ्कल्पपुरुषं स्वप्नजनं द्वीन्दुत्वविभ्रमम् । यथा पश्यसि पश्य त्वं भावजातम् इदं तथा
अन्तर् आस्थां परित्यज्य भावश्रीभावनामयीम् । यो ऽसि सो ऽसि जगत्य् अस्मिंल् लीलया विहरानघ
अकर्तृत्वपदस्थस्य कर्तृत्वम् अपि कुर्वतः । सर्वभावान्तरस्थस्य सर्वातीतस्य चात्मनः
इयं सन्निधिमात्रेण नियतिः प्रविजृम्भते । दीपसन्निधिमात्रेण निरिच्छेव प्रकाशता
अभ्रसन्निधिमात्रेण कुटजानि यथा स्वयम् । आत्मसन्निधिमात्रेण त्रिजगन्ति तथा स्वयम्
सर्वेच्छारहिते भानौ यथा व्योमनि तिष्ठति । जायते व्यवहारश्रीस् सति देवे तथा क्रिया
निरिच्छे संस्थिते रत्ने यथालोकः प्रवर्तते । सत्तामात्रेण देवेन तथैवायं जगद्गणः
अत आत्मनि कर्तृत्वम् अकर्तृत्वं च संस्थितम् । निरिच्छत्वाद् अकर्तासौ कर्ता सन्निधिमात्रतः
सर्वेन्द्रियाभ्यतीतत्वात् कर्ता भोक्ता न भूतपः । इन्द्रियान्तर्गतत्वात् तु कर्ता भोक्ता स एव हि
द्वे एवात्मनि विद्येते कर्तृताकर्तृते ऽनघ । ययैव पश्यसि श्रेयस् ताम् आश्रित्य स्थिरो भव
सर्वत्राहम् अकर्तेति दृढभावनयानया । प्रवाहापतितं कार्यं कुर्वन्न् अपि न लिप्यसे
सर्वत्राहम् अकर्तेति संविदा भोगकामना । याति नीरसतां जन्तोर् अप्रवृत्तेस् स्वचेतसः
यत्राहं किञ्चिद् एवेह न करोमीति निश्चयः । भोगौघकामनां तत्र कः करोतु जहातु वा
तस्मान् नित्यम् अकर्ताहम् इति भावनयेद्धया । परमामृतनाम्नी सा समतैवावशिष्यते
अथ सर्वं करोमीति महाकर्तृतयानया । यदीच्छसि स्थितिं राम तत् ताम् अप्य् उत्तमां विदुः