मा सङ्कल्पय सङ्कल्पं भावं भावय मा स्थितौ । एतावतैव भावेन भव्यो भवसि भूतये
सङ्कल्पनाशने यत्नो न भूयांस् तव गच्छति । भावनाभावमात्रेण सङ्कल्पः क्षीयते हृदि
सुमनःकुसुमामर्दे किञ्चिद् व्यतिकरो भवेत् । सुसाधे ऽभावमात्रेण न तु सङ्कल्पनाशने
पुष्पाक्रान्तौ करस्पन्दयत्नः पुत्रोपयुज्यते । तद् अप्य् उपकरोत्य् अस्मिन् न सङ्कल्पपरिक्षये
सङ्कल्पो येन हन्तव्यस् तेन भावविपर्ययात् । अप्य् अर्धेन निमेषेण लीलयैव विहन्यते
भावमात्रोपशमने स्वात्मनि स्वस्थम् आस्थिते । साध्यते यद् असाध्यं तत् कस्य स्यात् किम् इवामतेः
सङ्कल्पेनैव सङ्कल्पं मनसा स्वमनो मुने । भित्त्वा स्वात्मनि तिष्ठ त्वं किम् एतावति दुष्करम्
उपशान्ते हि सङ्कल्पे उपशान्तम् इदं भवेत् । संसारदुःखम् अतुलं मूलाद् अपि महामते
सङ्कल्पो हि मनो जीवश् चित्तं धीर् अथ वासना । नाम्नैवान्यत्वम् अप्य् एषां नार्थेनार्थविदां वर
सङ्कल्पांशाद् ऋते नेह किञ्चिद् अप्य् अस्ति कुत्रचित् । तम् एव हृदयाच् छिन्द्धि किम् अन्यत् परिशोचसि
यथैवेदं नभश् शून्यं जगच् छून्यं तथैव हि । असन्मयविकल्पोत्थे उभे एते तते यतः
असिद्धं सर्वम् एवैतद् यद् असिद्धेन साधितम् । सङ्कल्पेन जगत् तस्माद् भावना क्वावतिष्ठताम्
सत्यास्थायाम् असत्यां तु किंनिष्ठा वासना भवेत् । वासनाक्षयतस् सिद्धिस् ततः प्राप्यं न शिष्यते
तस्माद् असद् इदं सर्वं द्रष्टव्यं हेलयेद्धया । न तु भावनया तेन सुखदुःखैर् न लिप्यते
अवस्त्व् इतीदं निर्णीय नेहास्था सम्प्रवर्तते । आस्थाक्षये न जायेते हर्षामर्षौ भवाभवौ
मनो मिथ्या करोतीदं सुखदुःखाभ्रविभ्रमम् । मनो जीवस् स्फुरत्य् उच्चैर् मानसं नगरं जगत्
भविष्यद् वर्तमानं च भूतं च परिवर्तयत् । वासनावशतो लोके स्फुरच्छक्ति मनस् स्थितम्
करोति स्वाशयेनेमां व्यवस्थां मलिनश् चलः । आत्मनस् सदृशीं लोलां जीवो हृद्वनमर्कटः
दीर्घम् आकारम् आदाय निमेषाद् यान्ति ह्रस्वताम् । ग्रहीतुं च न युज्यन्ते सङ्कल्पा जडवीचयः
मनाग्दृष्टा विवर्धन्ते दहन्ति सपरिच्छदम् । तृणमात्रेण दीप्यन्ते सङ्कल्पा वह्निशेषवत्
जगत्प्रकटनाकाराः प्रदीप्ताः क्षणभङ्गुराः । भ्रमदा जडसंस्थानास् सङ्कल्पास् तडिदग्नयः
यदैवासन्न् अयं पुत्र तदैवाशु चिकित्सितुम् । शक्यते नात्र सन्देहो नासत् सद् भवति क्वचित्
सन् स्थितो यदि सङ्कल्पो दुश्चिकित्सस् ततो भवेत् । किं त्व् असद्भूत एवैष सुचिकित्सस् तदा भृशम्
अकृत्रिमं चेत् संसारमलम् अङ्गारकार्ष्ण्यवत् । तद् एतत्क्षालने साधो कः प्रवर्तेत दुर्मतिः
किं त्व् एतत् तण्डुले शूकतुषकम्बुकवत् स्थितम् । यदा तदा प्रयत्नेन पौरुषेण विनश्यति
अकृत्रिमम् अपि प्राप्तं भृशं कृत्रिमतां सुत । सुखोच्छेद्यतया ज्ञस्य संसारमलम् आततम्
तण्डुलस्य यथा चर्म यथा ताम्रस्य कालिमा । नश्यति क्रियया पुत्र पुरुषस्य तथा मलम्
जीवस्य तण्डुलस्येव मलं सहजम् अप्य् अलम् । नश्यत्य् एव न सन्देहस् तस्माद् उद्यमवान् भव
असत्कल्पैर् विकल्पैर् यस् संसारो जनितो मुधा । स्तोकेनासौ लयं याति क्वासद् वस्तु किल स्थिरम्
असत्ताम् एति संसारस् स्वां व्यवस्थां विचिन्वतः । दीपालोकाद् इवान्धत्वं द्वीन्दुत्वं स्वीक्षिताद् इव