द्युमूर्धानो महीपादा वनालीरोमराजयः । जङ्गलोरुनितम्बिन्यश् चन्द्रार्ककृतकुण्डलाः
शालिसञ्चारकेदारचन्दनस्थासकाङ्किताः । शिखरोरसिजालग्नहिमशुभ्राम्बुदांशुकाः
महार्णवपयःपूरनवमण्डनदर्पणाः । वृक्षौघघर्मपुलका भुवनान्तःपुरान्तराः
आर्तवस्नानधारिण्यो लग्नसूर्यांशुकुङ्कुमाः । विचित्रकुसुमोपेताश् चन्द्रांशुसितचन्दनाः
गगनतललतादलोपविष्टः प्रसृतवनावलिवारिवाहवेषाः । त्रिभुवनवनिता ददर्श हृष्टः कुसुमनिरन्तरमण्डिता दशाशाः
ततः प्रभृति तत्रासौ प्रसिद्धस् तापसाश्रमे । कदम्बदाशूर इति शूरस् तपसि दारुणे
तस्मिंल् लतादले स्थित्वा विलोक्य ककुभः क्षणम् । दृढं पद्मासनं बद्ध्वा दिग्भ्यः प्रत्याहृतात्मना
अज्ञातपरमार्थेन क्रियामात्रे च तिष्ठता । फलकार्पण्ययुक्तेन मनसा सो ऽकरोन् मखम्
नभोगतलतापत्त्रसंस्थितेन वनान्तरे । सर्वास् स्वमनसा तेन कृता यज्ञक्रियाः क्रमात्
तत्रासौ दश वर्षाणि मनसैवायजत् सुरान् । गवाश्वनरमेधाद्यैर् यज्ञैर् विपुलदक्षिणैः
कालेनामलतां याते वितते तस्य चेतसि । बलाद् अवततारान्तर् ज्ञानम् आत्मप्रसादजम्
ततो विशीर्णावरणो विगलद्वासनामलः । अवसत् पल्लवे तस्मिन् मुनिर् विगतकल्मषः
स ददर्शैकदा तस्यां लतायाम् अग्रतस् स्थिताम् । वनदेवीं विशालाक्षीम् आलोलकुसुमाम्बराम्
कामिनीकान्तवदनां मदघूर्णितलोचनाम् । नीलोत्पलामोदवतीम् अतीव सुमनोहराम्
ताम् उवाचानवद्याङ्गीं स मुनिर् विनताननाम् । कोकिलः कुसुमापूरनतां वनलताम् इव
का त्वम् उत्पलपत्त्राक्षि परिविक्षोभितस्मरा । वयस्याम् इव पुष्पाढ्यां लतां किम् अधितिष्ठसि
इत्य् उक्ता मृगशावाक्षी गौरी पीनपयोधरा । मुनिम् आह मनोहारि मुग्धाक्षरम् इदं वचः
यानि यानि दुरापानि वाञ्छितानि महीतले । प्राप्यन्ते तानि तान्य् आशु महताम् एव याच्ञया
अहम् अस्मिंल् लताकीर्णे त्वत्कदम्बाभ्यलङ्कृते । लतालीलालया ब्रह्मन् विपिने वनदेवता
ह्यश् चैत्रसितपक्षस्य त्रयोदश्यां स्मरोत्सवे । बभूव वनदेवीनां समाजो नन्दने वने
सामोदपुष्पभ्रमरे कोकिलालिपरिच्छदा । तत्राहम् अगमं नाथ त्रैलोक्यललनासदः
ततो दृष्टा मया सर्वा वयस्या मदनोत्सवे । अपुत्रया पुत्रयुतास् तेनाहं दुःखिता भृशम्
त्वयि सर्वार्थिसार्थस्य बृहत्कल्पतरौ स्थिते । अनाथेव कथं नाथ किल शोच्यास्म्य् अपुत्रिका
देहि मे भगवन् पुत्रं नो चेद् देहम् इहाग्नये । प्रकरोम्य् आहुतिं पुत्रदुःखदाहोपशान्तये
ताम् इत्य् उक्तवतीं तन्वीं विहस्य मुनिपुङ्गवः । प्राह हस्तगतं पुष्पं तस्यै दत्त्वा दयान्वितः
गच्छ तन्वङ्गि मासेन पूजार्हम् अलिलोचनम् । प्रसोष्यसे सुतं कान्तं प्रसूनम् इव सल्लता
किं त्व् असौ मरणावेशपापिन्येतस् त्वया यतः । याचितः कृच्छ्रसम्प्राप्यज्ञानस् तेन भविष्यति
इत्य् उक्त्वा स मुनिस् तन्वीं प्रसन्नमुखमण्डलाम् । परिचर्यां करोमीति प्रार्थनोत्कां व्यसर्जयत्
सा जगामात्मसदनं सो ऽतिष्ठत् स्वात्मना सह । अवहत् क्रमशः काल ऋतुसंवत्सराङ्कितः
अथ दीर्घेण कालेन सैवोत्पलविलोचना । द्वादशाब्दम् उपादाय सुतं मुनिम् उपाययौ