दाशूराख्यायिकेवेयं नाम संसारचक्रिका । कल्पनारचिताकारा वस्तुशून्येति किं प्रभो
जगन्मायास्वरूपस्य वर्णनाव्यपदेशतः । दाशूराख्यायिकां राम वर्ण्यमानां मया शृणु
अस्त्य् अस्मिन् वसुधापीठे विचित्रकुसुमद्रुमः । मगधा नाम विख्यातश् श्रीमाञ् जनपदो महान्
कदम्बवनविस्तारी तालावलितजङ्गलः । विचित्रविहगव्यूहस् सर्वाश्चर्यमनोहरः
सस्यसङ्कटसीमान्तः पुरोपवनमण्डितः । कमलोत्पलकल्हारपूर्णसर्वसरित्तटः
उद्यानदोलाविलसल्ललनागेयघुङ्घुमी । निशोपभुक्तकुसुमनीरन्ध्रविशिखावनिः
तत्रैकस्मिन् गिरितटे कर्णिकारसमाकुले । कदलीषण्डनीरन्ध्रे नीपगुल्मविराजिते
कूजच्चकोरचमरे ध्वनन्निर्झरवारिणि । फुल्लचूतलताजाले प्रगीतकलकोकिले
पुलिन्दलीलालुलिते तालावृतनभस्तले । उत्फुल्लपद्मिनीशारे जीवजीवकजीविते
पुष्पौघस्फूर्जदनिले केसरारुणधूलिनि । कारण्डवकृतारावे सरत्सरससारसे
तस्मिन् नगवरे पुण्ये विचित्रविहगद्रुमे । कश्चित् परमधर्मात्मा मुनिर् आसीन् महातपाः
दाशूरनामा महता तपोयोगेन संयुतः । कदम्बपृष्ठवास्तव्यो वीतरागो महामतिः
ऋषिस् तपस्वी भगवन् विपिने केन हेतुना । कथं वाप्य् अवसत् पृष्ठे कदम्बस्य महातरोः
शरलोमेति विख्यातः पिता तस्य बभूव ह । नाम्नापर इव ब्रह्मा तस्मिन्न् एवावसद् गिरौ
तस्यासाव् एकपुत्रो ऽभूत् कचो देवगुरोर् इव । तेन सार्धं स पुत्रेण नीतवाञ् जीवितं वने
अथासौ शरलोमात्र भुक्त्वा युगगणं ययौ । त्यक्तदेहस् सुरागारं त्यक्तनीडः खगो यथा
एक एव वने तस्मिन् दाशूरः प्ररुरोद ह । दशापनीतपितृकः करुणं कुररो यथा
मातापितृवियोगेन शोकसन्तापिताशयः । म्लानिम् अभ्याययौ नूनं हेमन्त इव पङ्कजम्
बालो ऽसाव् अथ दीनात्मा वनदेवतया वने । इत्थम् आश्वासितो राम तदादृश्यशरीरया
ऋषिपुत्र महाप्राज्ञ किम् अज्ञ इव रोदिषि । संसारस्य न कस्मात् त्वं स्वरूपं वेत्सि चञ्चलम्
सर्वदैवेदृशी साधो संसारी संसृतिश् चला । जायते जीवते पश्चाद् अवश्यं च विनश्यति
यद् यत् किञ्चिद् दृशोर् दृश्यं ब्रह्मादिकम् इदं मुने । गन्तव्यस् तेन सर्वेण विनाशो नात्र संशयः
तदर्थं मा कृथा व्यर्थं विषादं मरणे पितुः । अवश्यभाव्य् अस्तमयो जातस्याहर्पतेर् इव
अशरीराम् इति श्रुत्वा गिरम् आरक्तलोचनः । धैर्यम् आसादयाम् आस शिखण्डी स्तनिताद् इव
उत्थायावश्यकं कृत्वा पाश्चात्यं पितुर् आदृतः । चकार तपसे बुद्धिं दृढाम् उत्तमसिद्धये
ब्राह्मेण कर्मणा तस्य विपिने चरतस् तपः । अनन्तसङ्कल्पमयं श्रोत्रियत्वं बभूव ह
अज्ञातज्ञेयबुद्धेस् तु सुश्रोत्रियतया तया । न विशश्राम चेतो ऽस्य पवित्रे ऽपि धरातले
केवलं सर्वम् एवेदम् अपि शुद्धं धरातलम् । अशुद्धम् इव पश्यन् स न रेमे क्वचिद् एव हि
अथ सङ्कल्पयाम् आस स्वसङ्कल्पनयैव सः । वृक्षाग्रम् एव संशुद्धं स्थितिर् अत्रोचिता मम
तद् इदानीं तपस् तप्स्ये तपसा येन शाखिषु । खगवत् स्थितिम् आप्नोमि शाखासु च दलेषु च