पुनस् सर्गसमारम्भः पुनः प्रलयसम्भवः । सर्वं पुनर् इदं राम चक्रवत् परिवर्तते
किम् एतस्मिन् महामायाडम्बरे दीर्घशम्बरे । राम सत्यम् असत्यं वा निर्णीय यद् इहोच्यते
दाशूराख्यायिकेवेयं राम संसारचक्रिका । कल्पनारचिताकारा वस्तुशून्या तु वस्तुतः
अविरलम् इदम् आततं विकल्पैर् असदुदिताकृतिभिर् द्विचन्द्रकल्पैः । विरचितम् असता तु यन् न सत् तज् जगद् इह तेन विमूढता किमुत्था
क्रियाविशेषबहुला भोगैश्वर्यहताशयाः । नावेक्षन्ते यदा सत्यं न पश्यन्ति शठास् तदा
ये तु पारं गता बुद्धेर् इन्द्रियैर् न वशीकृताः । त एतां जागतीं मायां पश्यन्ति करबिल्ववत्
ननु तां जागतीं मायां जीवो दृष्ट्वा विचारवान् । अहङ्कारमयीं आस्थां त्यजत्य् अहिर् इव त्वचम्
असक्ततां ततो ऽभ्येत्य पुनर् नाम न जायते । क्षेत्रे ऽपि सुचिरं तिष्ठद् बीजं दग्धम् इवाग्निना
आधिव्याधिपरीताय प्रातर् वाद्य विनाशिने । प्रयतन्ते शरीराय हितम् अज्ञास् तु नात्मने
त्वम् अप्य् अज्ञवद् अज्ञस्य शरीरस्य समीहितम् । मा सम्पादय दुःखाय भवात्मैकपरायणः
दाशूराख्यायिकेवेयं नाम संसारचक्रिका । कल्पनारचिताकारा वस्तुशून्येति किं प्रभो
जगन्मायास्वरूपस्य वर्णनाव्यपदेशतः । दाशूराख्यायिकां राम वर्ण्यमानां मया शृणु
अस्त्य् अस्मिन् वसुधापीठे विचित्रकुसुमद्रुमः । मगधा नाम विख्यातश् श्रीमाञ् जनपदो महान्
कदम्बवनविस्तारी तालावलितजङ्गलः । विचित्रविहगव्यूहस् सर्वाश्चर्यमनोहरः
सस्यसङ्कटसीमान्तः पुरोपवनमण्डितः । कमलोत्पलकल्हारपूर्णसर्वसरित्तटः
उद्यानदोलाविलसल्ललनागेयघुङ्घुमी । निशोपभुक्तकुसुमनीरन्ध्रविशिखावनिः
तत्रैकस्मिन् गिरितटे कर्णिकारसमाकुले । कदलीषण्डनीरन्ध्रे नीपगुल्मविराजिते
कूजच्चकोरचमरे ध्वनन्निर्झरवारिणि । फुल्लचूतलताजाले प्रगीतकलकोकिले
पुलिन्दलीलालुलिते तालावृतनभस्तले । उत्फुल्लपद्मिनीशारे जीवजीवकजीविते
पुष्पौघस्फूर्जदनिले केसरारुणधूलिनि । कारण्डवकृतारावे सरत्सरससारसे
तस्मिन् नगवरे पुण्ये विचित्रविहगद्रुमे । कश्चित् परमधर्मात्मा मुनिर् आसीन् महातपाः
दाशूरनामा महता तपोयोगेन संयुतः । कदम्बपृष्ठवास्तव्यो वीतरागो महामतिः
ऋषिस् तपस्वी भगवन् विपिने केन हेतुना । कथं वाप्य् अवसत् पृष्ठे कदम्बस्य महातरोः
शरलोमेति विख्यातः पिता तस्य बभूव ह । नाम्नापर इव ब्रह्मा तस्मिन्न् एवावसद् गिरौ
तस्यासाव् एकपुत्रो ऽभूत् कचो देवगुरोर् इव । तेन सार्धं स पुत्रेण नीतवाञ् जीवितं वने
अथासौ शरलोमात्र भुक्त्वा युगगणं ययौ । त्यक्तदेहस् सुरागारं त्यक्तनीडः खगो यथा
एक एव वने तस्मिन् दाशूरः प्ररुरोद ह । दशापनीतपितृकः करुणं कुररो यथा
मातापितृवियोगेन शोकसन्तापिताशयः । म्लानिम् अभ्याययौ नूनं हेमन्त इव पङ्कजम्
बालो ऽसाव् अथ दीनात्मा वनदेवतया वने । इत्थम् आश्वासितो राम तदादृश्यशरीरया
ऋषिपुत्र महाप्राज्ञ किम् अज्ञ इव रोदिषि । संसारस्य न कस्मात् त्वं स्वरूपं वेत्सि चञ्चलम्