संसाराम्बुनिधाव् अस्मिन् वासनाम्बुपरिप्लुते । ये प्रज्ञानावम् आरूढास् ते तीर्णा ब्रुडिताः परे
क्षुरधाराग्रशितया धिया परमधीरया । प्रविचार्यात्मनस् तत्त्वं तत् त्वं स्वं पदम् आविश
यथा तत्त्वविदः प्राज्ञा ज्ञानबृंहितचेतसः । विहरन्ति तथा राम विहर्तव्यं न मूढवत्
जीवन्मुक्ता महात्मानो नित्यतृप्ता महाशयाः । आचारैर् अनुगन्तव्या न भोगकृपणाश् शठाः
न त्यजन्ति न वाञ्छन्ति व्यवहारं जगद्गतम् । सर्वम् एवानुवर्तन्ते परावरविदो जनाः
प्रभावस्याभिमानस्य गुणानां यशसश् श्रियः । न क्वचित् कृपणा लोके महान्तस् तत्त्वदर्शिनः
सुशून्ये ऽपि न खिद्यन्ते देवोद्याने नसङ्गिनः । नियतिं च न मुञ्चन्ति महान्तो भास्करा इव
विगतेच्छा यथाप्राप्तव्यवहारानुवर्तिनः । विचरन्त्य् असमुन्नद्धास् स्वस्था देहरथस्थिताः
त्वम् अपि प्राप्तवान् राम विवेकम् इमम् आगतम् । प्रज्ञाबलेन चानेन जाने स्वस्थो ऽसि सुन्दर
स्पष्टां दृष्टिम् अवष्टभ्य निर्मानो गतमत्सरः । विहरास्मिन् भुवः पीठे परां सिद्धिम् अवाप्स्यसि
स्वस्थस् सर्वेहितत्यागी दूरालोकितवाञ्छनः । परां शीतलताम् अन्तर् आदाय विहरानघ
इत्थं गिरा विमलया विमलाशयस्य रामो मुनेस् स परिमृष्ट इवाबभासे । ज्ञानामृतेन मधुरेण विराजतान्तः पूर्णश् शशाङ्क इव शीतलतां जगाम
भगवन् सर्वधर्मज्ञ वेदवेदान्तपारग । आश्वस्त इव तिष्ठामि शुद्धाभिर् भवदुक्तिभिः
उदाराणि विरक्तानि पेशलान्य् उचितानि च । श्रोतुं तृप्तिं न गच्छामि वचांसि वदतस् तव
जात्या राजससात्त्विक्याः कथनावसरान्तरे । उत्पत्तिर् भवता प्रोक्ता भगवन् पद्मजन्मनः
अत्रायं मम सन्देहो महात्मन् हृदि वर्तते । सर्वसंशयविच्छेदकारिन्न् आशु तद् उच्यताम्
क्वचिद् अब्जात् क्वचिद् व्योम्नः क्वचिद् अण्डात् क्वचिज् जलात् । चित्रोत्पत्तिः कथं प्रोक्ता शास्त्रे कमलजन्मनः
बहूनि ब्रह्मलक्ष्याणि शङ्करेन्द्रशतानि च । नारायणसहस्राणि समतीतानि राघव
अद्यान्येषु विचित्रेषु ब्रह्माण्डेषु च भूरिषु । नानाचारविहाराणि विहरन्ति सहस्रशः
तुल्यकालम् अनन्तेषु कालान्तरभवेषु च । जगत्सु प्रोद्भविष्यन्ति बहून्य् अन्यानि भूरिशः
तेषाम् अब्जोद्भवादीनां तेष्व् अण्डेषु दिवौकसाम् । उत्पत्तयो महाबाहो विचित्राः कथिता दिवि
कदाचित् सृष्टयश् शार्व्यः कदाचित् पद्मजोद्भवाः । कदाचिद् अपि वैष्णव्यः कदाचिन् मुनिनिर्मिताः
कदाचिद् अब्जजो ब्रह्मा कदाचित् सलिलोद्भवः । अण्डोद्भवः कदाचिच् च कदाचिज् जायते ऽम्बरात्
कस्मिंश्चिद् अण्डे त्र्यक्षो ऽर्कः कस्मिंश्चिद् अपि वासवः । कस्मिंश्चित् पुण्डरीकाक्षः कस्मिंश्चित् त्र्यक्ष एव हि
कस्याञ्चिद् भूर् अभूत् सृष्टौ नीरन्ध्रतरुसङ्कटा । कस्याञ्चिन् नरनीरन्ध्रा कस्याञ्चिद् भूधरावृता
भूर् अभून् मृण्मयी काचित् काचिद् आसीद् दृषन्मयी । आसीद् धेममयी काचित् काचिन् मांसमयी तथा
इहैव कानिचित् तानि जगन्त्य् अन्यान्य् अथान्यथा । अन्योऽन्यैकैकलोकानि निर्वेधांस्य् अपि कानिचित्
अनन्तानि जगन्त्य् अस्मिन् ब्रह्मतत्त्वमहाम्बरे । अम्भोधिवीचिव्रजवन् निमज्जन्त्य् उद्भवन्ति च
यथा तरङ्गा जलधौ मृगतृष्णा मरौ यथा । कुसुमानि यथा चूते तथा विश्वश्रियः परे
भानोर् गणयितुं शक्या रश्मिषु त्रसरेणवः । आलोलवपुषो ब्रह्मतत्त्वे न जगतां गणाः