गन्धर्वनगरस्यार्धे भूषिते दूषिते ऽथ वा । अविद्यांशे सुतादौ वा कः क्रमस् सुखदुःखयोः
प्राप्ते धने ऽथ दारादौ हर्षस्यावसरो हि कः । वृद्धायां मृगतृष्णायां किम् आनन्दो जलार्थिनः
धनदारेषु वृद्धेषु दुःखं युक्तं न तुष्टता । वृद्धायां मोहमायायां कस् समाश्वासवान् इह
यैर् एव जायते रागो मूर्खस्याधिकतां गतैः । तैर् एव भोगैः प्राज्ञस्य विराग उपजायते
अपारदर्शिनो मूढा भोगैर् आयान्ति तुष्टताम् । पारावलोकिनस् त्व् एतैर् विरागं यान्ति साधवः
अतो राघव तत्त्वज्ञो व्यवहारेषु संसृतेः । नष्टं नष्टम् उपेक्षस्व प्राप्तं प्राप्तम् उपाहर
अनागतानां भोगानाम् अवाञ्छनम् अकृत्रिमम् । आगतानां च सम्भोग इति पण्डितलक्षणम्
संसारसम्भ्रमे ह्य् अस्मिंश् छन्नात्मन्य् आततायिनि । तथा विहर सम्बुद्धो यथा नायासि मूढताम्
संसाराडम्बरस्यास्य प्रपञ्चरचिते क्रमे । सम्यक् समं न पश्यन्ति ये हतास् ते कुबुद्धयः
यया कयाचिद् युक्त्येह यस्य दृश्यगतारतिः । परिमज्जति तस्याच्छा न क्वचिन् निर्मला मतिः
यस्यासद् इदम् इत्य् आस्था निवृत्ता सर्ववस्तुषु । क्रोडीकरोति सर्वज्ञं नाविद्या तम् अवास्तवी
अहं जगच् चैकम् इदं सर्वम् एवेति यस्य धीः । आस्थानास्थे परित्यज्य संस्थिता स न मज्जति
शुद्धं सदसतोर् मध्यं पदं बुद्ध्यावलम्ब्य च । सबाह्याभ्यन्तरं विश्वं मा गृहाण विमुञ्च मा
अत्यन्तविततस् स्वच्छस् सर्ववान् सर्ववर्जितः । व्योमवत् तिष्ठ नीरागं राम कार्यकरो ऽपि सन्
यस्य नेच्छा न चानिच्छा ज्ञस्य कर्मणि तिष्ठतः । न तस्य लिप्यते प्रज्ञा पद्मपत्त्रम् इवाम्बुभिः
दर्शनस्पर्शनादीनि मा करोतु करोतु वा । तवेन्द्रियगणो गौणस् त्वम् अनिच्छो भवात्मवान्
ममेदम् इत्य् असद्भूते इन्द्रियार्थे भवन्मनः । मा निमज्जत्व् अमग्नं सन् मा करोतु करोतु वा
यदि ते नेन्द्रियार्थश्रीस् स्वदते हृदि राघव । तद् असि ज्ञातविज्ञानस् समुत्तीर्णो भवार्णवात्
अस्वादितेन्द्रियार्थस्य सतनोर् अतनोर् अपि । अनिच्छतो ऽपि सम्पन्ना मुक्तिर् अर्थवशात् तव
उच्चैःपदाय परया प्रज्ञया वासनागणात् । पुष्पाद् गन्धम् इवोदारं चेतो राम पृथक् कुरु
संसाराम्बुनिधाव् अस्मिन् वासनाम्बुपरिप्लुते । ये प्रज्ञानावम् आरूढास् ते तीर्णा ब्रुडिताः परे
क्षुरधाराग्रशितया धिया परमधीरया । प्रविचार्यात्मनस् तत्त्वं तत् त्वं स्वं पदम् आविश
यथा तत्त्वविदः प्राज्ञा ज्ञानबृंहितचेतसः । विहरन्ति तथा राम विहर्तव्यं न मूढवत्
जीवन्मुक्ता महात्मानो नित्यतृप्ता महाशयाः । आचारैर् अनुगन्तव्या न भोगकृपणाश् शठाः
न त्यजन्ति न वाञ्छन्ति व्यवहारं जगद्गतम् । सर्वम् एवानुवर्तन्ते परावरविदो जनाः
प्रभावस्याभिमानस्य गुणानां यशसश् श्रियः । न क्वचित् कृपणा लोके महान्तस् तत्त्वदर्शिनः
सुशून्ये ऽपि न खिद्यन्ते देवोद्याने नसङ्गिनः । नियतिं च न मुञ्चन्ति महान्तो भास्करा इव
विगतेच्छा यथाप्राप्तव्यवहारानुवर्तिनः । विचरन्त्य् असमुन्नद्धास् स्वस्था देहरथस्थिताः
त्वम् अपि प्राप्तवान् राम विवेकम् इमम् आगतम् । प्रज्ञाबलेन चानेन जाने स्वस्थो ऽसि सुन्दर
स्पष्टां दृष्टिम् अवष्टभ्य निर्मानो गतमत्सरः । विहरास्मिन् भुवः पीठे परां सिद्धिम् अवाप्स्यसि