सर्वत्र सत्यभूते ऽस्मिन् ब्रह्मतत्त्वमये ऽपि च । किं स्यात् त्रिभुवने हेयं प्राज्ञाः परिहरन्तु यत्
असत् सद् वा जगज् ज्ञस्य तेनासौ सुखदुःखयोः । अगम्य एव मूर्खस् तु तृतीयांशेन दुःखितः
आदाव् अन्ते ऽपि यन् नास्ति वर्तमाने ऽपि सन् न तत् । यो ऽभिवाञ्छत्य् असद् राम तस्यासत्तैव शिष्यते
आदाव् अन्ते च यत् सत्यं वर्तमाने सद् एव तत् । यस्य सर्वं सद् एव स्यात् तस्य सत्तैव शिष्यते
असत्यभूतं तोयान्तश् चन्द्रव्योमलतादिकम् । बाला एवाभिवाञ्छन्ति मनोमोहाय नोत्तमाः
बालो हि वितताकारैर् वस्तुरिक्तैः प्रयोजनैः । सन्तोषम् एत्य् अनन्ताय दुःखाय न सुखाय तु
तस्मान् मा भव बालस् त्वं राम राजीवलोचन । अनित्यताम् इहालोक्य नित्यम् आश्रय सुस्थिरम्
असद् इदम् अखिलं मया समेतं त्व् इति विगणय्य विषादितास्तु मा ते । सद् इह हि सकलं मया समेतं त्व् इति च विलोक्य विषादितास्तु मा ते
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम
नष्टे धने ऽथ दारादौ शोकस्यावसरो ऽत्र कः । इन्द्रजाले क्षणाद् दृष्टे नष्टे का परिदेवना
गन्धर्वनगरस्यार्धे भूषिते दूषिते ऽथ वा । अविद्यांशे सुतादौ वा कः क्रमस् सुखदुःखयोः
प्राप्ते धने ऽथ दारादौ हर्षस्यावसरो हि कः । वृद्धायां मृगतृष्णायां किम् आनन्दो जलार्थिनः
धनदारेषु वृद्धेषु दुःखं युक्तं न तुष्टता । वृद्धायां मोहमायायां कस् समाश्वासवान् इह
यैर् एव जायते रागो मूर्खस्याधिकतां गतैः । तैर् एव भोगैः प्राज्ञस्य विराग उपजायते
अपारदर्शिनो मूढा भोगैर् आयान्ति तुष्टताम् । पारावलोकिनस् त्व् एतैर् विरागं यान्ति साधवः
अतो राघव तत्त्वज्ञो व्यवहारेषु संसृतेः । नष्टं नष्टम् उपेक्षस्व प्राप्तं प्राप्तम् उपाहर
अनागतानां भोगानाम् अवाञ्छनम् अकृत्रिमम् । आगतानां च सम्भोग इति पण्डितलक्षणम्
संसारसम्भ्रमे ह्य् अस्मिंश् छन्नात्मन्य् आततायिनि । तथा विहर सम्बुद्धो यथा नायासि मूढताम्
संसाराडम्बरस्यास्य प्रपञ्चरचिते क्रमे । सम्यक् समं न पश्यन्ति ये हतास् ते कुबुद्धयः
यया कयाचिद् युक्त्येह यस्य दृश्यगतारतिः । परिमज्जति तस्याच्छा न क्वचिन् निर्मला मतिः
यस्यासद् इदम् इत्य् आस्था निवृत्ता सर्ववस्तुषु । क्रोडीकरोति सर्वज्ञं नाविद्या तम् अवास्तवी
अहं जगच् चैकम् इदं सर्वम् एवेति यस्य धीः । आस्थानास्थे परित्यज्य संस्थिता स न मज्जति
शुद्धं सदसतोर् मध्यं पदं बुद्ध्यावलम्ब्य च । सबाह्याभ्यन्तरं विश्वं मा गृहाण विमुञ्च मा
अत्यन्तविततस् स्वच्छस् सर्ववान् सर्ववर्जितः । व्योमवत् तिष्ठ नीरागं राम कार्यकरो ऽपि सन्
यस्य नेच्छा न चानिच्छा ज्ञस्य कर्मणि तिष्ठतः । न तस्य लिप्यते प्रज्ञा पद्मपत्त्रम् इवाम्बुभिः
दर्शनस्पर्शनादीनि मा करोतु करोतु वा । तवेन्द्रियगणो गौणस् त्वम् अनिच्छो भवात्मवान्
ममेदम् इत्य् असद्भूते इन्द्रियार्थे भवन्मनः । मा निमज्जत्व् अमग्नं सन् मा करोतु करोतु वा
यदि ते नेन्द्रियार्थश्रीस् स्वदते हृदि राघव । तद् असि ज्ञातविज्ञानस् समुत्तीर्णो भवार्णवात्
अस्वादितेन्द्रियार्थस्य सतनोर् अतनोर् अपि । अनिच्छतो ऽपि सम्पन्ना मुक्तिर् अर्थवशात् तव
उच्चैःपदाय परया प्रज्ञया वासनागणात् । पुष्पाद् गन्धम् इवोदारं चेतो राम पृथक् कुरु