केचिच् चिरेण कालेन भविष्यन्मुक्तयश् शठाः । केचिद् द्विषन्ति दुर्भावाः केवलीभावम् आत्मनः
केचिज् जाता जगत्य् अस्मिन् केचिद् अन्यत्र संस्थिताः । केचिन् नेह न चान्यत्र परे एव पदे स्थिताः
केचिन् महेन्द्रमलयसह्यमन्दरमेरवः । केचित् क्षारदधिक्षीरघृतेक्षुजलराशयः
केचिद् विशालाः ककुभः केचिन् नद्यो महारयाः । केचित् स्त्रियः कान्तदृशः केचिच् छण्ढनपुंसकाः
केचित् प्रबुद्धमतयः केचिज् जडतराशयाः । केचिज् ज्ञानोपदेष्टारः केचिद् आत्तसमाधयः
जीवास् स्ववासनावेशविवशाशयतां गताः । एतास्व् एतास्व् अवस्थासु संस्थिता बद्धभावनाः
विहरन्ति जगत्कोशे निपतन्त्य् उत्पतन्ति च । कन्दुका इव हस्तेन मृत्युनाविरतं हताः
आशापाशशताबद्धा वासनाभारधारिणः । कायात् कायम् उपायान्ति वृक्षाद् वृक्षम् इवाण्डजाः
अनन्तानन्तसङ्कल्पकल्पनोत्पातमायया । इन्द्रजालं वितन्वाना जगन्मयम् इदं महत्
तावद् भ्रमन्ति संसारे वारीवावर्तराशयः । यावन् मूढा न पश्यन्ति स्वम् आत्मानम् अनिन्दितम्
दृष्ट्वात्मानम् असत् त्यक्त्वा सत्याम् आसाद्य संविदम् । कालेन पदम् आगत्य जायन्ते नेह ते पुनः
भुक्त्वा जन्मसहस्राणि ज्ञानेन तपसाथ वा । परमेष्ठिपदं प्राप्य केचिद् यान्ति परं पदम्
केचिच् छक्रत्वम् अप्य् उच्चैः प्राप्य तुच्छतया धियः । पुनस् तिर्यक्त्वम् आयान्ति तिर्यक्त्वान् नरताम् अपि
केचिन् महाधियस् सन्त उत्पद्य ब्रह्मणः पदात् । तदैव जन्मनैकेन तत्रैव प्रविशन्त्य् अलम्
ब्रह्माण्डेष्व् इतरेष्व् अन्ये तेनैते जीवराशयः । प्रयान्ति पद्मोद्भवताम् अन्ये च हरताम् अपि
अन्ये प्रयान्ति तिर्यक्त्वम् अन्ये च सुरताम् अपि । अन्ये ऽपि नागतां राम यथैवेह तथैव हि
यथेदं हि जगत् स्फारं तथान्यानि जगन्ति हि । विद्यन्ते समतीतानि भविष्यन्ति च भूरिशः
अन्येनान्येन चित्रेण क्रमेणान्येन हेतुना । विचित्रास् सृष्टयस् तेषाम् आपतन्ति पतन्ति च
काश्चिद् गन्धर्वतां यान्ति काश्चिद् गच्छन्ति यक्षताम् । काश्चित् प्रयान्ति सुरतां काश्चिद् आयान्ति दैत्यताम्
येनैव व्यवहारेण ब्रह्माण्डे ऽस्मिञ् जनास् स्थिताः । तेनैवान्येषु तिष्ठन्ति सन्निवेशाविलक्षणाः
स्वस्वभाववशावेशाद् अन्योऽन्यपरिघट्टनैः । सृष्टयः परिवर्तन्ते तरङ्गिण्या इवोर्मयः
आविर्भावतिरोभावैर् उन्मज्जननिमज्जनैः । सृष्टयः परिवर्तन्ते तरङ्गिण्या इवोर्मयः
निर्यान्त्य् अविरतं तस्मात् परस्माज् जीवराशयः । अनिर्देश्यात् स्वसंवेद्यात् तत्रैवाशु स्फुरन्ति च
दीपाद् इवालोकदृशस् सूर्याद् इव मरीचयः । कणास् तप्तायस इव स्फुलिङ्गा इव पावकात्
कालाद् इवर्तवश् चित्रा आमोदाः कुसुमाद् इव । शीकरा इव पाताम्बुपूराद् अब्धेर् इवोर्मयः
उत्पत्योत्पत्य कालेन त्यक्त्वा देहपरम्पराः । स्वक एव पदे यान्ति विलयं जीवराशयः
अविरलम् इयम् आतता स्थितोच्चैर् भवति विनश्यति वर्धते मुधैव । त्रिभुवनरचनाविमोहमाया परमपदे लहरीव वारिराशौ
क्रमेणानेन येनाप्ता जीवेन स्थितिर् आत्मनः । स कथं भगवन् देहं समादत्ते ऽस्थिपञ्जरम्
पूर्वम् एव मया प्रोक्तं राम किं नावबुध्यसे । पूर्वापरविचारार्हा शेमुषी क्व गता तव
यद् इदं हि शरीरादि जगत् स्थावरजङ्गमम् । आभासमात्रम् एवैतद् असत् स्वप्न इवोत्थितम्