पुरोगतैर् अप्य् अनवाप्तरूपैस् तरङ्गिणीतुङ्गतरङ्गकल्पैः । क्रियाफलैर् दैववशाद् उपेतैर् विडम्ब्यते भिन्नरुचिर् हि लोकः
इमान्य् अमूनीति विभावितानि कार्याण्य् अपर्यन्तमनोरमाणि । जनस्य जायाजनरञ्जनेन जटाजरान्तं जरयन्ति चेतः
पर्णानि शीर्णानि यथा तरूणां समेत्य जन्माशु लयं प्रयान्ति । तथैव लोकास् स्वविवेकहीनास् समेत्य गच्छन्ति कुतो ऽप्य् अहोभिः
इतस् ततो दूरतरं विहृत्य प्रविश्य गेहं दिवसावसाने । विवेकिलोकाश्रयिसाधुकर्मरिक्ते ऽह्नि याते क उपैति निद्राम्
विद्राविते शत्रुजने समस्ते समागतायाम् अभितश् च लक्ष्म्याम् । सेव्यन्त एतानि सुखानि यावत् तावत् समायाति कुतो ऽपि मृत्युः
कुतो ऽपि संवर्धिततुच्छरूपैर् भावैर् अमीभिः क्षणदृष्टनष्टैः । विलोभ्यमाना जनता जगत्यां न वेत्त्य् उपायातम् अहो न यातम्
यियासुभिः कालमुखं क्रियन्ते जनैडकैस् ते हतकर्मबन्धाः । ये पीनताम् एव बलाद् उपेत्य शरीरबन्धे ननु ते भवन्ति
अजस्रम् आगच्छति सत्वरेयम् अनारतं गच्छति सत्वरैव । कुतो ऽपि लोला जनता जगत्यां तरङ्गमाला क्षणभङ्गुरेव
प्राणापहारैकपरा नराणाम् मनो मनोहारितया हरन्ति । रक्तच्छदाष् षट्पदचञ्चलाक्ष्यो विषद्रुमा लोललतास् स्त्रियश् च
इतो ऽन्यतश् चोपगता मुधैव समानसङ्केतनिबद्धभावा । यात्रासमासङ्गसमा नराणां कलत्रमित्रव्यवहारमाया
प्रदीपकान्तिष्व् इव भुक्तभूरिदशास्व् अतिस्नेहनिबन्धनीषु । संसारमायासु चलाचलासु न ज्ञायते तत्त्वम् अतात्त्विकीषु
संसारसंरम्भकुचक्रिकेयम् प्रावृट्पयोबुद्बुदभङ्गुरापि । असावधानस्य जनस्य बुद्धौ चिरस्थिरप्रत्ययम् आतनोति
शोभोज्ज्वला दैन्यवशाद् विनष्टा गुणास् स्थितास् सम्प्रति जर्जरत्वे । आश्वासना दूरतरं प्रयाता जनस्य हेमन्त इवाब्जिनीषु
पुनः पुनर् दैववशाद् उपेत्य स्वदेहभारेण कृतापकारः । विलूयते यत्र तरुः कुठारैर् आश्वासने तत्र हि कः प्रसङ्गः
मनोरमस्याप्य् अतिदोषवृत्तेर् अन्तर् विघाताय समुत्थितस्य । विषद्रुमस्येव जनस्य सङ्गाद् आसाद्यते सम्प्रति मूर्छनैव
कास् ता दृशो यासु न सन्ति दोषाः कास् ता दिशो यासु न दुःखदाहः । कास् ताः प्रजा यासु न भङ्गुरत्वं कास् ताः क्रिया यासु न नाम माया
कल्पाभिधानक्षणजीविनो ऽपि कल्पौघसङ्ख्याकलने विरिञ्चाः । अतः कलाशालिनि कालजाले लघुत्वदीर्घत्वधियो ऽप्य् असत्याः
सर्वत्र पाषाणमया महीध्रा मृदा मही दारुभिर् एव वृक्षाः । मांसैर् जनाः पौरुषबद्धभावा नापूर्वम् अस्तीह विकारहीनम्
आलोक्यते चेतनयानुविद्धः पयोनिबद्धो ऽणुचयो नभस्स्थः । पृथग्विभागेन पदार्थलक्ष्म्या एतज् जगन् नेतरद् अस्ति किञ्चित्
चमत्कृतिश् चेह मनस्विलोके चेतश्चमत्कारकरी नराणाम् । स्वप्ने ऽपि साधो विषयं कदाचित् केषाञ्चिद् अप्य् एति न चित्ररूपा
अद्यापयाते त्व् अपि कल्पनाया आकाशवल्लीफलवन्महत्त्वे । उदेति नो ऽलोभलवाहतानाम् उदारवृत्तान्तमयी कथैव
आदातुम् इच्छन् पदम् उत्तमानां स्वचेतसैवोपहतो ऽद्य लोकः । पतत्य् अशङ्कं पशुर् अद्रिकूटाद् आनीलवल्लीदलवाञ्छयेव
अवान्तरन्यस्तनिरर्थकांसच्छायालतापत्त्रफलप्रसूनाः । शरीर एव क्षतसम्पदश् च श्वभ्रद्रुमा अद्यतना नराश् च
क्वचिज् जना मार्दवसुन्दरेषु क्वचित् करालेषु च सञ्चरन्ति । दशान्तरालेषु निरन्तरेषु वनान्तषण्डेष्व् इव कृष्णशाराः
धातुर् नवानि दिवसं प्रति भीषणानि रम्याणि चावलुलिताखिलमानवानि । कार्याणि कष्टफलपाकहतोदयानि विस्मापयन्ति न शठस्य मनांसि केषाम्
जनः कामासक्तो विविधकुकलावेदनपरस् समस् स्वप्ने ऽप्य् अस्मिञ् जगति सुलभो नाद्य सुजनः । क्रिया दुःखासङ्गाद् विधुरविधुरा नूनम् अखिला न जाने नेतव्या कथम् इव दशा जीवितमयी
यच् चेदं दृश्यते किञ्चिज् जगत् स्थावरजङ्गमम् । तत् सर्वम् अस्थिरं ब्रह्मन् स्वप्नसङ्गमसन्निभम्
शुष्कसागरसङ्काशो निखातो यो ऽद्य दृश्यते । स प्रातर् अभ्रसंवीतो नगस् सम्पद्यते मुने
यो वनव्यूहविस्तीर्णो विलीढगगनो ऽचलः । दिनैर् एव स यात्य् उर्वीसमतां कूपतां च वा
यद् अङ्गम् अद्य संवीतं कौशेयस्रग्विलेपनैः । दिगम्बरं तद् एव श्वो दूरे विशरितावटे