अनया दुरहङ्कृत्या भावात् सन्त्यक्तया चिरम् । शिष्टाहङ्कारवाञ् जन्तुर् भगवान् याति मुक्तताम्
लोकाहङ्कारदोषस्य वपुर् अस्मीति रूपिणः । न देहो ऽस्मीति निर्णीयवर्जनं महतां मतम्
प्रथमौ द्वाव् अहङ्काराव् अङ्गीकृत्याप्य् अलौकिकौ । तृतीयाहङ्कृतिस् त्याज्या लौकिकी दुःखदायिनी
अनया दुरहङ्कृत्या दामव्यालकटाः किल । तां दशां समनुप्राप्ता या कथास्व् अपि दुःखदा
तृतीयां लौकिकीम् एतां त्यक्त्वा चित्ताद् अहङ्कृतिम् । किम्भावः पुरुषो ब्रह्मन् प्राप्नुयाद् आत्मने हितम्
एषा तावत् परित्याज्या त्यक्त्वैतां दुःखदायिनीम् । यथा यथा पुमांस् तिष्ठेत् परम् एति तथा तथा
एते अहङ्कृतिदशे पूर्वोक्ते भावयन् यदि । तिष्ठत्य् अभ्येति परमं तत् पदं पुरुषो ऽनघः
अथ ते एव सन्त्यज्य सर्वाहङ्कृतिविवर्जितः । सन्तिष्ठते तथाप्य् उच्चैःपदम् एवाधिरोहति
सर्वदा सर्वयत्नेन लौकिकी दुरहङ्कृतिः । परमानन्दबोधाय वर्जनीया महाधिया
शरीरस्थामयापुण्यदुरहङ्कारवर्जनात् । अन्यन् न परमं श्रेय एतद् एव परं पदम्
भावाद् अहङ्कृतिं त्यक्त्वा स्थूलाम् एतां हि लौकिकीम् । तिष्ठन् व्यवहरन् वापि न नरः प्रपतत्य् अधः
संशान्ताहङ्कृतेर् जन्तोर् भोगरोगा महामतेः । न स्वदन्ते सुतृप्तस्य यथा प्रतिविषारसाः
भोगेष्व् अस्वदमानेषु पुंसश् श्रेयः पुरोगतम् । क्षीणे ऽन्धकारे किं नाम मनसो ऽन्यत् प्रवर्तते
अहङ्कारानुसन्धानवर्जनाद् एव राघव । पौरुषैकप्रयत्नोत्थात् तीर्यते भवसागरः
नाहं न नाम मम किञ्चिद् अपीति मत्वा सर्वं च मे सकलम् अप्य् अहम् एव वेति । लब्धास्पदां मनसि संविदम् एवम् ईड्यां नीत्वा स्थितिं परम् उपैति पदं महात्मा
अत्र ते शृणु वक्ष्यामि दामादिषु गतेष्व् अथ । यद् वृत्तं शम्बरस्यैव नगरे नगसन्निभे
तथा गगनविभ्रष्टे समस्ते ध्वस्तसंस्थितौ । विनष्टे शम्बरानीके शरदीवाभ्रमण्डले
देवनिर्जितसैन्यो ऽसौ नीत्वा कतिपयास् समाः । पुनर् देववधोद्युक्तश् चिन्तयाम् आस दानवः
दामादयस् ते रचिता ये मया माययासुराः । मौर्ख्यात् तैर् भाविता युद्धे मिथ्यैवान्तर् अहङ्कृतिः
इदानीं संसृजाम्य् अन्यान् दानवान् माययोदितान् । तान् अथाप्य् आत्मशास्त्रज्ञान् सविवेकान् करोम्य् अहम्
ततस् तत्त्वपरिज्ञानान् मिथ्या भावनयोत्थितम् । नाहङ्कारं प्रयास्यन्ति विजेष्यन्ति च तान् सुरान्
इति सञ्चिन्त्य दैत्येन्द्रस् तादृशान् दानवाधिपान् । माययोत्पादयाम् आस बुद्बुदान् इव वारिधिः
सर्वज्ञा वेद्यवेत्तारो वीतरागा गतैनसः । यथाप्राप्तैककर्तारो भावितात्मान उत्तमाः
भीमो भासो द्रुट इति नामभिः परिलाञ्छिताः । जगत् तृणम् इवाशेषं पश्यन्तः पावनाशयाः
ते स्म दैत्या भुवं प्राप्य च्छादयाम् आसुर् अम्बरम् । गर्जन्तो हेतितडितः प्रावृषीव पयोधराः
अयुध्यन्त समं देवैर् अपि वर्षगणान् बहून् । विवेकवशतो जग्मुर् नाहङ्कारं कदाचन
तेषां यावद् उदेत्य् अन्तर् ममेदम् इति वासना । तावत् को ऽयम् अहं चेति विचाराद् यात्य् असत्यताम्
असच् छरीरं चिच् छुद्धा को ऽसाव् अहम् इति स्थितः । विचाराद् इत्थम् एतेषां प्रोदगुर् न भयादयः
असच् छरीरं नास्तीदं चिच् छुद्धैवात्मनि स्थिता । अहं नाम न चान्यो ऽस्ति निश्चित्येत्य् असुरा बभुः
ततस् तैर् निरहङ्कारैर् जरामरणनिर्भयैः । प्राप्तानुकारिभिर् वीरैर् वर्तमानानुवर्तिभिः